De vijf belangrijkste kandidaten

Emmanuel Macron (39)

De snelle opkomst van de politiek relatief onervaren Macron heeft de afgelopen verkiezingscampagne gekleurd. De filosoof en politicoloog doorliep de elitaire bestuurdersopleiding ENA en ging werken als financieel inspecteur. Hij belandde bij de bank Rothschild, waar hij een fortuin vergaarde. In 2011 werd hij politiek adviseur van president Hollande. Die zag zijn talent en benoemde hem in 2014 tot minister van economische zaken. Twee jaar later stapte Macron uit het kabinet, ontevreden over de weerstand tegen zijn hervormingen. Hij begon zijn eigen beweging 'En Marche!' (Voorwaarts!) en noemt zichzelf sindsdien niet links en niet rechts. Macron, vaak vergeleken met Tony Blair, staat bekend als pro-Europees. De jongste kandidaat is getrouwd met een 24 jaar oudere lerares Frans die hij als 15-jarige bij theaterles leerde kennen.

Benoît Hamon (49)

Via de Jonge Socialisten en een interne carrière klom Hamon al vroeg naar de top van de sociaal-democratische Parti Socialiste (PS). Hij was er woordvoerder en werkte vanaf 2012 onder president Hollande als staatssecretaris van sociale zaken en als minister van onderwijs. Hij stak niet onder stoelen of banken dat hij Hollande's beleid te liberaal vond. Daarom zette de president hem in 2014 samen met enkele geestverwanten het kabinet uit. Hamon bleef binnen de fractie onrust stoken en protesteren tegen Hollande's streven om de markt te liberaliseren. De groep 'frondeurs' (muiters) waar Hamon toe behoorde, maakte het de president vrijwel onmogelijk te regeren. De verdeeldheid leidde tot een verlamming binnen de PS. Dat viel slecht bij de kiezers, die de partij nu dreigen af te straffen met de laagste score uit haar geschiedenis. Hamon, een fervent rugby-speler, won eind januari tegen de verwachting de linkse voorverkiezingen van zijn sociaal-liberale concurrent Manuel Valls. Daarmee maakte de partij een ruk naar links waar veel PS-parlementariërs niets in zien. Hamon erfde een club die dreigt te scheuren.

Marine Le Pen (48)

In 2011 nam Marine Le Pen het leiderschap van het Front National over van haar vader. Ze probeerde de partij te 'ontdemoniseren' door hard op te treden tegen racistische en antisemitische elementen. Daarbij zette ze zelfs haar vader uit de partij, al bleef die wel erevoorzitter. Haar strategie wierp vruchten af. Tijdens de vorige presidentsverkiezingen (2012) werd Le Pen derde, met een hoge score van 17,9 procent. Bij de Europese verkiezingen, twee jaar later, werd haar partij met 24,9 procent de grootste. Ook ditmaal lijkt ze hoog te eindigen, dankzij haar felle betogen tegen immigratie, jihadisme en open grenzen. Haar ideale Frankrijk is soeverein, kent geen euro en zit niet in de Europese Unie. Le Pen ligt juridisch onder vuur, omdat ze als europarlementariër 300.000 euro voor twee fictieve medewerkers zou hebben gebruikt om in Frankrijk Front National-personeel te betalen. Maar haar vaste kiezers waarderen Le Pens heldere taal en nemen haar liefde voor het Kremlin op de koop toe.

Jean-Luc Mélenchon (65)

Na drie decennia op de uiterst linkerflank van de sociaal-democratische Parti Socialiste stapte Mélenchon in 2005 met enkele radicale geestverwanten uit de partij. In 2009 creëerde hij met hen de links-radicale Parti de Gauche, de Linkspartij, waarmee hij, ook dankzij steun van de communisten, nog datzelfde jaar in het Europarlement werd verkozen. Mélenchon was de afgelopen jaren erg kritisch over de linkse president Hollande, die hij te liberaal en te globalistisch vond. Vorig jaar richtte hij de beweging 'La France insoumise' op: het niet onderworpen Frankrijk. Daarmee strijdt hij voor het losbreken uit de Europese Unie, of in elk geval uit de liberale Europese verdragen. Ook nu zullen veel communistische kiezers stemmen op deze politicus, die uit het blote hoofd urenlange betogen afsteekt.

François Fillon (63)

Fillon draait al decennia mee als conservatief politicus. Hij was vijf jaar premier onder president Nicolas Sarkozy en bekleedde diverse ministersposten. In november kwam hij verrassend bovendrijven in de rechtse voorverkiezingen. Met zijn harde agenda voor economische groei, veiligheid en moreel conservatisme leek hij de gedoodverfde nieuwe president. Totdat het satirische blad Le Canard enchaîné in januari onthulde dat Fillon zijn vrouw en twee kinderen jarenlang zou hebben laten profiteren van lucratieve spookbaantjes als 'assistent' in het parlement. Ze streken samen bijna een miljoen euro op en Fillon kon tot dusver niet bewijzen dat ze daar concreet werk voor hebben verricht. Ondanks het justitiële onderzoek dat nu naar hem loopt, blijft Fillon zich presenteren als de onkreukbare kandidaat, die helaas het slachtoffer is geworden van een politiek complot. Zo wist hij de partij grotendeels achter zich te houden, maar veel kiezers zijn afgehaakt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden