De vijandige wereld als pepmiddel

Er is twijfel. Lance Armstrong wordt ouder, niet beter. De concurrentie wel. Er zijn zat redenen om aan te nemen dat de vijfvoudig winnaar er in de 91ste Tour niet in zal slagen een record te vestigen. Maar niets is zo gevaarlijk als een Armstrong in het nauw.

LUIK - Ze zat achterin de zaal bij de persconferentie van Lance Armstrong in Luik: Sheryl Crow. De wielrenner en de rockzangeres hebben sinds enige tijd een relatie. Crow verblijft vaak in het huis van Armstrong in het Spaanse Girona. Ze zegt dat ze er al vier nieuwe nummers schreef. In Amerika bezochten ze in mei een NBA-wedstrijd van de LA Lakers. In de pauze aten ze samen donuts. In Luik slaapt ze bij Armstrong op zijn hotelkamer. ,,Nee, ze blijft niet de hele Tour”, was het antwoord van Armstrong op een van de eerste vragen.

Het privé-leven van een wielrenner is zelden relevant, maar als het om Armstrong gaat is alles anders. Voor wie zoekt naar twijfels over zijn motivatie, zijn toewijding om uiteindelijk een antwoord te formuleren op de vraag of hij in staat zal zijn voor de zesde achtereenvolgende keer de Tour te winnen, is zelfs de liefde van belang. Armstrong profileerde zich in zijn beste jaren als family man maar scheidde vorig najaar van Kristen. In het voorjaar meed hij bewust de klassiekers om in Amerika tijd te kunnen doorbrengen met zijn drie kinderen. Voor het eerst deed hij een concessie aan zijn opbouw naar de Tour. Een veeg teken, vond men.

Wie de stelling aandurft dat Armstrong dit jaar de Tour niet wint, heeft genoeg argumenten voor het oprapen. Er hoeft maar gewezen te worden op de Tour van vorig jaar. Met de kleinste marge in vijf jaar (1.01 minuut) wist hij Jan Ullrich, die een verre van ideale voorbereiding kende, voor te blijven. Armstrong toonde tekenen van zwakte.

Weer een jaar ouder (32) versterkte hij onlangs de scepsis. Op 10 juni kreeg hij in de Dauphiné Libéré een mokerslag als nooit tevoren te verwerken. De klimtijdrit op de Mont Ventoux had hij als zijn ultieme test aangewezen. Hij moest op zijn specialiteit echter bijna twee minuten toegeven op de vliegende Iban Mayo, en anderhalve minuut op Tyler Hamilton. Onvermijdelijk is Armstrong ten prooi gevallen aan de wet van de remmende voorsprong. In 1999 introduceerde hij een nieuwe denkwijze in de wielersport. Voor hem telde in het hele seizoen slechts de Tour. Minutieus verkende hij alle sleuteletappes. Zijn materiaal was vooruitstrevend. Zijn trainingsaanpak was wetenschappelijk onderbouwd. Zijn houding op de fiets werd verbeterd in een windtunnel. Maar zijn geslaagde voorbeeld heeft navolging gekregen. Mayo, Ullrich en vooral Hamilton kopieerden grote delen van de innovatieve lijn van Armstrong. En ze werden er sterker van.

Ullrich is zonder twijfel zijn voornaamste concurrent. De Duitser (30) beseft dat zijn tijd begint te dringen. In april leek hij in oude fouten te vervallen, maar zijn uitzonderlijke fysieke kwaliteiten brachten hem op het juiste moment op niveau. Ullrich lijkt beter dan vorig jaar. Terug bij TMobile is hij na het debacle van de Bianchi-ploeg mentaal weer opgebloeid. En vriend en vijand zijn het erover eens dat Ullrich het grootste natuurtalent op twee wielen is.

Met het vertrek van Roberto Heras heeft Armstrong een belangrijke steunpilaar verloren en een hinderlijke klant in de bergen erbij gekregen. Azevedo lijkt een redelijke vervanger. Verder nam US Postal ook Noval mee, een debutant in het Tourcircus. Armstrong erkent dat dat 'een risico' inhoudt. Binnen zijn ploeg was de laatste maanden bovendien onrust over de toekomst. Trouwe helpers als George Hincapie gooiden hengeltjes uit bij andere ploegen. Tot ergernis van Armstrong. Pas drie weken geleden werd bekend dat de ploeg volgend jaar dankzij de nieuwe hoofdsponsor Discovery Channel de komende drie jaar blijft bestaan.

Wie het wil, kan ook in de reactie van Armstrong op de jongste beschuldigingen van doping een teken van zwakte zien. In het boek 'LA Confidential, de geheimen van Lance Armstrong' van de journalisten David Walsh en Pierre Ballester wordt middels indirecte bewijzen beweerd dat de Amerikaan al jaren verboden middelen gebruikt. Armstrong liet in het verleden beschuldigingen langs zich heen gaan. Dit keer zette hij advocaten in Engeland en Frankrijk aan het werk. Hij eiste een verplichte bijlage bij het boek met een weerwoord. Vroeger kon hij Walsh op persconferenties op zijn eigen cynische wijzevan repliek dienen, nu irriteert het hem mateloos dat hij wéér als een bedrieger wordt neergezet.

En dan is er het onomstotelijke historische gegeven dat de Tour de France blijkbaar maar vijf keer door dezelfde man kan worden gewonnen. Jacques Anquetil verloor na vijf huldigingen zijn interesse. De andere grootheden na hem slaagden nooit in hun opzet een uniek record te vestigen. Eddy Merckx ging ten onder in de Tour van 1975. De knieën van BernardHinault bleken in 1986 niet meer opgewassen tegen zijn monsterverzet én Greg Lemond. En de hongerklop van Miguel Indurain op Les Arcs luidde in 1996 het einde van zijn tijdperk in. Lance Armstrong, kortom, staat bij de start van de Tour al met de rug tegen de muur. Belaagd van alle kanten. Maar: hoe meer ze hem in het nauw drijven, hoe harder hij van zich af zal slaan.

Ooit kwam hij als wildebras uit Austin in het Europese profpeloton terecht. Wars van de mores was hij, lak had hij aan de tradities en dat maakte hem niet geliefd. Maar in 1993 snoerde hij iedereen de mond door in Oslo de jongste wereldkampioen ooit te worden. Drie jaar later zette een ongeneeslijke ziekte hem het mes op de keel. De doktoren voorspelden een overlevingskans van tien procent. Sponsor Cofidis liet hem vallen. Maar Armstrong vocht terug en ging de grootste uitdaging van zijn leven aan. Hij wilde de zwaarste wielerwedstrijd op aarde gaan winnen. Niemand die hem geloofde.

Sinds 1999 had hij altijd het gevoel op te moeten boksen tegen een vijandige buitenwereld. Suggesties over doping, het onderzoek van de Franse justitie naar de praktijken binnen zijn ploeg, het boegeroep van het publiek: het bracht het beste in hem naar boven. Vorig jaar werd hij in de tijdrit naar Cap Découverte verpletterend verslagen door Ullrich. Drie dagen later kwam hij op de slotklim naar Luz-Ardiden ten val door een tasje van een toeschouwer. Woedend trapte hij vervolgens alle frustraties van zich af. Hij won de rit soeverein.

Wielrennen is een fysieke sport, maar de Tour is ook een mentale beproeving. Lance Armstrong heeft al vaak genoeg bewezen dat hij op dat vlak onaantastbaar is. De twijfel over zijn privéleven, een tegenvallende tijdrit in een voorbereidingskoers, de vlucht van zijn knecht, de kopieerdrift van zijn rivalen, de insinuaties over doping en de harde historische statistieken: hij zal het allemaal aangrijpen om zichzelf te motiveren. En niemand is zo gevaarlijk als een Lance Armstrong in het nauw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden