De verlokkingen van het Braziliaanse strand

Er hangt een levensgrote foto van een blonde jongedame op de binnenkant van de deur van het herentoilet. Naakt. Het restaurant aan dé strandboulevard van Fortaleza is verre van ordinair. De obers lopen in strak zwart en het geluid van de televisie staat op een beschaafd niveau. Maar toch, die blote juffrouw.

Even eerder op de boulevard zijn wij, een groepje Nederlandse verslaggevers, nageroepen door een uitdagend opgemaakte jongen. "Holandeses? Eu gosto Holandeses (Ik houd van Nederlanders)." Dat kan natuurlijk aan het Nederlands elftal liggen, want Oranje is hier dankzij de snelle uitvallen van Robben mateloos populair. Maar deze boodschap heeft een onmiskenbaar seksuele lading.

Brazilië is nogal schizofreen als het op seksualiteit aankomt. Uitdagend en preuts tegelijk. Homo's, lesbiennes en travestieten komen steeds makkelijker uit de kast. Vooral onder jongeren maakt het niet uit welke geaardheid je hebt. Sinds vorig jaar staat ook Brazilië homohuwelijken toe.

Tegelijk is de homofobie nog beangstigend groot. De Braziliaanse hulporganisatie Carta Capital telde twee jaar geleden 338 moorden op homo's of transseksuelen en een jaar eerder 266. De werkelijke cijfers liggen waarschijnlijk hoger, schrijft de organisatie op haar website, maar de Braziliaanse staat doet hier geen onderzoek naar. 'Hoeveel moorden zijn er nodig voordat Brazilië in actie komt tegen homofobie?'

Ook het geweld van de traditionele macho-mannen jegens vrouwen is wijdverspreid. Met name in de armere buurten zijn veel vrouwen slachtoffer van seksueel geweld. De Verenigde Naties zijn voor het WK de campagne 'De stoere man is niet gewelddadig' begonnen, met slogans als 'geen fiu fiu' (geen losse handjes) en 'de stoere man speelt zuiver spel'.

In de vroege ochtend tref ik Eric op het strand, een Porto Ricaan, geboren in New York. Hij heeft een kleinzoon in Nederland, die hem niet kan verstaan, en een dochter in de VS, die hem financieel ondersteunt. Zelf is hij na een mislukt huwelijk in Brazilië blijven steken, met een nieuwe vriendin en een jonge dochter, zijn oogappel. In Fortaleza probeert hij boottochtjes langs de kust te verkopen aan toeristen, maar die hebben momenteel alleen maar interesse in de wereldbeker. En in de meisjes.

Hij wijst langs de boulevard, die aan het eind, voorbij de bocht dus uit het zicht, overgaat in een uitgestrekte favela. Daar wonen duizenden gezinnen met tien kinderen of meer, zegt hij, zonder riolering, zonder goede waterleiding. Veel van de dochters gaan in de prostitutie, nadat ze eerst zijn verkracht door de buurman, hun vader, hun broers.

Hij vertelt een hilarische anekdote, over een bronstige toerist die door een door hem versierde vrouw in zijn hotel tot uitputtende seks werd gedwongen. "Want de dames van Fortaleza zijn heet." Volgens een kort artikel op de site Esporte Interativo klagen veel Brasileiras juist over het onfatsoenlijke gedrag van mannelijke toeristen, die de Braziliaanse vrouw als een lustobject zien.

In de feestvreugde na de benauwde penaltywinst van Brazilië op Chili krijg ik op de boulevard een strip met drie condooms in de hand gedrukt. Even later vraagt Maria - zonnebril, rode pet, telefoon en sigaretten in de hand - of ze aan mijn tafeltje mag komen zitten. Ik ben de eerste buitenlander die zij aanspreekt, zegt ze. Of ik getrouwd ben. Zelf is ze weduwe, ze heeft twee volwassen kinderen. Nee nee, ze is geen prostituee. Als ik opsta om te vertrekken vraagt ze of ik nog terugkom. Of zal ze met me meegaan naar het restaurant?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden