De veelzijdige wereld van het zilveruitje

Door mijn werk bij de Vara vraag ik me vaak af waarom dingen zijn zoals ze zijn", valt Elena Lindemans meteen met de deur in huis. Ditmaal onderzoekt de presentatrice van 'EZ' waarom ons voedsel zo ongezond is: te veel zout, vet en suiker. Een psychologe geeft de oertijd de schuld. Toen was er schaarste, en daarom zijn we nu nog steeds dol op calorieën. Een hoogleraar beticht de industrie ervan. Als die wat minder zout in ons eten zou proppen, waren veel ziektes te vermijden. Een econoom klaagt de terugtredende overheid aan: een gevaar voor de volksgezondheid.

Van de voedingsindustrie zelf zien we niemand. En dat is raar, want het is toch uiteindelijk haar fout dat we zo dik en ongezond zijn, als we de Vara mogen geloven. Minister Schippers van volksgezondheid komt evenmin voor de microfoon. Wel een partijgenoot van haar, VVD-Kamerlid Tamara van Ark. Die niet veel meer heeft te melden dan dat Den Haag de burger toch moeilijk kan verbieden om chips te kopen.

Van de politiek hoeven we dus niets te verwachten, zoveel is duidelijk, al is het misschien wat al te makkelijk van de Vara om de VVD als enige boosdoener aan te wijzen. "We moeten het allemaal zelf doen", concludeert Lindemans, nadat de 'gezonde kok' Pierre Wind ook in háár koelkast allerlei troep heeft aangetroffen ('in deze zalmsalade zit maar 16 procent echte zalm. De vis is er vermoedelijk overheen gezwommen'). Lindemans pelt het voedselvraagstuk af als een ui, maar na afloop blijft de kijker wél achter met de vraag: alles zelf doen, oké, maar hoe moet dat als politiek en industrie ons in de steek laten?

Zelf maar uien gaan kweken? In 'De wilde keuken' draaide alles om deze groente. Anders dan in 'EZ' is de opzet van dit NTR-programma niet zakelijk of politiek, maar filmisch en poëtisch. Prachtige beelden van uitjes op de lopende band - als een soort hardloopwedstrijd voor bolgewassen - gegarneerd met muziek die je ook weleens hoort in 'The Pink Panther' of in films van Fellini. Kan ook Louis de Funès zijn. En gehandschoende vrouwen die in een fractie van een seconde precies dat ene 'foute' (?) uitje eruit pikken. Hoe zien ze dat zo snel, vraag je je af. Zoals wel meer kwesties onbeantwoord blijven. Om maar eens wat te noemen: waarom zijn er geen ondertitels, waardoor we nooit weten wie in beeld is?

Soms prikkelt die omissie de verbeelding. Bijvoorbeeld: hoe noem je vrouwen die uien zó op de lopende band plaatsen dat ze goed liggen voor de schilmachine? Uienrechtlegsters, klonk het in onze huiskamer. Of is het zelfs uienrechtdoensters? Maar soms val je bruusk uit de betovering van beeld en geluid en denk je: nu wil ik verdorie weleens weten waarom die zilveruitjesfabriek maar zes weken per jaar open is.

Totdat je terugdenkt aan de opening van het programma, waarin presentator Wouter Klootwijk een allerschattigst babytje uit een zelfgemaakte 'kribbe' omhoog brengt en het tegen zijn borst koestert. Dan fluister je: wat het met bolgewassen te maken heeft, weet ik niet, maar dit is van zo'n dichterlijke schoonheid dat dat hele geëmmer over uien me gestolen kan worden. Niettemin: vrijdag een vervolg op het veelzijdige leven van de zilverui. Nog gezond ook (volgens mij).

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden