De vage grens tussen crowdsourcen en platte uitbuiting

Amanda Palmer gold als de koningin van de muzikale doe-het-zelf ondergrondse. Dat was anderhalve week geleden. Inmiddels wordt ze verketterd als een hebzuchtige kapitaliste die andere muzikanten schaamteloos uitbuit.

Palmer werd bekend met het duo Dresden Dolls, dat gelijke delen Bertolt Brecht en The Fall tot een soort theatrale cabaretpunk mengt. Een beetje links-kritisch angehaucht natuurlijk.

In die geest besloot Palmer haar nieuwe soloplaat, 'Theatre is Evil', op eigen houtje te financieren, zonder platenmaatschappij. Het geld voor de opnames, het mixen, en de promotie haalde ze bij elkaar op Kickstarter, het Amerikaanse platform voor crowdfunding. Ze hoopte op 100.000 dollar, maar werd overweldigd door de 1,2 miljoen dollar die haar fans samen wisten te brengen.

Het geld was trouwens goed besteed. 'Theatre is Evil' is inderdaad een mooie plaat geworden.

Maar dat terzijde. Want Palmer verspeelde haar sympathie al snel weer, toen ze na al die succesvolle crowdfunding de bijbehorende tour ook nog probeerde te crowdsourcen. Ze deed een oproep aan fans die blazers of strijkers bespeelden, om mee te spelen, als de tour hun woonplaats aan zou doen. Een leuke manier om de grens tussen band en publiek te slechten, dacht ze. De beloning zou bestaan uit knuffels, merchandise, bier, eeuwige dankbaarheid en natuurlijk de geweldige ervaring om met je idool op één podium te staan.

Eigenlijk was er maar één ding dat miste in dat rijtje: geld.

Terwijl Palmer daar toch nog genoeg van had liggen. Er brak dan ook een storm van verontwaardiging los op het internet. Kon Palmer haar muzikanten niet gewoon betalen? Ook grote namen mengden zich in de discussie, producer Steve Albini bijvoorbeeld. Hij noemde Palmer eerst een 'idioot', nam dat vervolgens terug, en preciseerde vilein: "Niemand is een idioot. Sommige manieren van zaken doen zijn alleen lelijker en meer uitbuitend dan andere."

Palmer boog na een week voor de druk, en besloot haar musicerende fans toch te gaan betalen. Niet van ganser harte. Want, stribbelde ze tegen, haar kern-bandleden betaalde ze gewoon netjes, ze haalde niemand het brood uit de mond, want het hele idee was nou juist om met fans en níet met professionele muzikanten te spelen, en bovendien had ze zelf in haar carrière heel vaak gratis opgetreden, net als alle muzikanten.

Tja, misschien had Palmer toch aan de woorden van haar grote voorbeeld Bertolt Brecht moeten denken, die in een tekst over hebzucht dichtte: Wenn die eine Hand nimmt, muss die andere geben.

Hoewel er ook een minder socialistische wijsheid op dit verhaal te plakken zou zijn: alle publiciteit is goede publiciteit. Het album staat inmiddels in de top tien van de Amerikaanse hitparade.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden