De turnmannen hebben geen last van een postolympische dip

Bram Verhofstad geniet van zijn vierde plaats op het onderdeel vloer. Beeld AFP

Met een vierde plek in de vloerfinale leverde debutant Bram Verhofstad de beste Nederlandse prestatie ooit.

Het ene jaar was Bram Verhofstad nog een dun, klein mannetje. Het volgende jaar ineens een kerel, breed en lang. Zijn onstuimige groei kon niet anders dan problemen opleveren voor zijn turncarrière. "Als junior had hij een smal en klein lichaam. Het kostte hem veel tijd om zijn kracht aan te passen aan zijn lengte", vertelt bondscoach Bram van Bokhoven.

Zaterdag leverde de 22-jarige turner op zijn WK-debuut in Montreal met een vierde plek de beste Nederlandse prestatie ooit op vloer. Hij heeft lang toe moeten werken naar dat succes. Verhofstad had als junior last van zijn 'onstuimige groei'. Zijn groeispurt bracht hem zelfs tot 1 meter 77, de op één na langste turner ter wereld.

Van Bokhoven adviseerde hem vier jaar geleden om hoger te mikken. Het jonge talent kreeg het advies om geduldig te zijn en alvast seniorenelementen te oefenen. "Voor sommige jongens heeft het geen zin om ze naar een junioren-EK te sturen als ze daar tien keer op hun neus gaan. Daar krijgen ze geen zelfvertrouwen van."

Grote glimlach

Verhofstad zette de Olympische Spelen in Rio uit zijn hoofd. Zijn moment zou op de WK na de Spelen komen. Hij greep zijn kans toen hij in Montreal in de kwalificaties eerst als 24ste eindigde, en na een herkansing door een gat in de vloer als achtste naar de finale ging. Met een loepzuivere finale-oefening, goed voor 14.333 punten, hoort hij in één klap bij de wereldtop.

Met de stunt van Verhofstad en de medailles van Epke Zonderland en Bart Deurloo - voor het eerst sinds 2007 stonden twee mannen in de rekstokfinale - stapt bondscoach Bram van Bokhoven met een grote glimlach in het vliegtuig naar huis. Zijn ploeg staat er uitstekend voor.

Dat geldt niet voor de vrouwen, die een postolympische dip hebben. Bondscoach Gerben Wiersma had zelfs moeite om vier turnsters te vinden die klaar waren om naar Montreal te gaan. Olympisch balkkampioene Sanne Wevers en haar zusje Lieke haalden de WK-limiet niet eens, maar Wiersma liet ze natuurlijk niet thuis.

Rollen omgedraaid

Om verschillende redenen werden geen finaleplaatsen gehaald in Montreal, al kwam Tisha Volleman nog heel dichtbij op sprong. Sanne Wevers worstelde nog te veel met de nieuwe code. Ze vergat een element op balk en miste daardoor de finale.

Eythora Thorsdottir kneusde haar ribben vlak voor de mondiale titelstrijd. Ze kon maar twee toestellen turnen, maar werd nog te veel gehinderd door haar blessure. In Nederland is er geen uitzonderlijk talent die de meerkampster, die in Rio met een negende plek de beste meerkampprestatie ooit neerzette, kan vervangen.

Daarmee zijn de rollen in de Nederlandse ploegen even omgedraaid. In de aanloop naar Rio plaatsten de vrouwen zich zelfs eerder voor de Spelen dan de mannen, terwijl Tokio in 2020 eigenlijk het doel was. Het bleek een te bescheiden doelstelling in de jaren dat unieke talenten als Sanne Wevers en Thorsdottir tot bloei kwamen.

Ontbrekende olympisch kampioenen

Zorgwekkend zijn de resultaten in Montreal echter niet. Ook andere landen kampen, vooral bij de vrouwen, met een postolympische dip. Veel olympisch kampioenen ontbraken in Canada. De Amerikaanse Simone Biles nam een lange pauze, de Russin Aliya Mustafina beviel van een dochter.

Het verschil tussen Nederland en Amerika is dat de kweekvijver aan de andere kant van de wereld veel groter is. Het meerkampgoud bleef traditiegetrouw in handen van de Verenigde Staten, waar de 16-jarige turnster Morgan Hurd haar grote doorbraak met goud vierde.

Bondscoach Wiersma zou ook wel willen dat de 16-jarige talenten in Nederland nu al wereldtop zijn. Die luxe heeft hij niet en gaat hij ook nooit krijgen. In de Nederlandse turnhallen is het belangrijker om de beperkte talenten die er zijn te behouden en ze niet mee te laten doen aan een race om wie de sterkste is.

Volgend jaar, als het teamresultaat er in de landenwedstrijd op de WK er weer toe doet, hoopt hij dat de vrouwen opnieuw zullen uitblinken. Als ze het voor elkaar moeten doen, scoren ze beter. Tegen die tijd zal Sanne Wevers haar nieuwe oefening zo vaak geturnd hebben dat ze geen flikflak meer zal vergeten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden