Klein Verslag

De tuin weer wordt weer een ideaal om naar te verlangen

Beeld Wim Boevin000

Dag, U bent er weer. Hoe was uw vakantie? Ah, Italië. Heet zeker. Viel mee, want aan de kust daar woei een bries. Nee, niet veel gedaan. Strand, wat gelezen, tussendoor een pizza van Bar Trieste, zo smakelijk. Oh en een museum. Mooie expo over de herderscultuur in de Abruzzen.

Maar we zijn al een tijd weer thuis hoor, in de Nederlandse zomer, best in orde, avonden achtereen atletiek kijken.

En weer kranten lezen.

Eerst de oude, die al meteen zo oud en vergeefs lijken, zo passé, eendagsvliegen van voorbije dagen. En voor die ene dag schrijf ik nu weer, van achter een opgeruimd en uitgeruimd bureau, in verse, lege kolommen.

Ja, Charlottesville en het spierwitte Amerika.

Heather Heyer.

Een vermiste man uit Haaksbergen.

De formatie.

Guam en Noord-Korea.

Een moeder naar Armenië.

Een kaakslag voor Tim Hofman.

Het nieuws zoemt als een limonadewesp om een colaglas, je kan het niet wegwuiven. De lome dagen aan het Italiaanse strand liggen ver achter je, met Roger Federer, un fenomeno, in roze op La Gazzetta dello Sport.

Intussen, nu, in Nederland, koop ik weer Duitse kranten, de Süddeutsche, met een artikel over stieren in Beieren onder de kop: Sperma für die Welt. Wat doet een stier eigenlijk de hele dag? en waarom is dat belangrijk? Zulke vragen stelt het artikel, zomaar, aan geen dag gebonden. Melancholiek stemt het, want de stier in kwestie ziet zijn hele leven lang geen echte koe.

Gartensterben

Maar mijn initiële aandacht gaat uit naar een ander stuk, waarin na het beroemde Waldsterben een nieuwe variant opduikt: het Gartensterben.

De tuinen sterven.

Decennia lang was het bezit van een eigen huis en tuin in Duitsland een na-oorlogse droom, maar de tuinen zijn in verdichtende steden en bij stijgende onroerendgoedprijzen tuintjes geworden waar niemand nog voor wil zorgen.

Wie houdt er nog van tuinieren? Men gaat liever op reis. We zien het hier bij ons ook. De siertuinen met tegels, grind en kiezels. En antiworteldoek. De uitdijende loungebanken, de buitenkeukens. Struikjes in een pot.

Kunstgras.

En wat een assortiment.

Taunuskwarts, porfier, Alpengrind, cappuccino split, lavakorrels.

Tuinbloemen zelf raken, ik kon het lezen in het natuurdagboek van Koos Dijksterhuis, verbannen naar randen van akkers, waar ze ingezaaid worden om echte natuur te suggereren, de robijnrode klavers uit Zuid-Europa in de Hoekse Waard.

Intussen ken ik voortuinen die zo strak staan als het voorterrein van een crematorium.

De Süddeutsche ziet de Duitse steden dichtslibben, ten koste van het groen, maar tegelijkertijd neemt aan de randen het aantal monsterachtige villa's toe, met daaromheen weer kolossale tuinen, parken bijna, zodat de tuin weer wordt wat hij in de klassieke oudheid al was: een exclusief refugium voor heel weinig mensen. Een ideaal om naar te verlangen, precies zoals in die naoorlogse droom.

Stervende tuinen, sperma in plastic schedes, we staan weer aan het begin van een nieuw seizoen.

Lees hier meer Klein Verslag.

Beeld Wim Boevin000
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden