De triomf van het collectief

Mijntje Donners wist zelf eigenlijk ook niet hoe die bal er inging. Het moet een granaatinslag zijn geweest, zoveel werd haar wel duidelijk, maar voor de reconstructie van haar weergaloze actie zou ze de eerst de videobeelden moeten zien.

,,Suus (Van der Wielen - red) pakte de bal af, een Duitse raakte hem, de bal kwam weer bij Suus, ze wipte hem op en ik knalde hem er lekker in. Zo moet het gegaan zijn. Het ging met heel veel kracht. Maar als je hem heel goed raakt, merk je niet eens dat die bal op je stick ligt.'' Er waren nog twaalf minuten te gaan in de EK-finale tussen Nederland en Duitsland. De prachtige treffer van Donners was, nadat Becker uit een strafbal en Dillianne van den Boogaard uit de vijfde korte corner hadden gescoord, de beslissing: 2-1.

In de tijd die toen nog volgde, lieten de hockeysters van Tom van 't Hek zien waarom ze terecht op de Europese titel afstevenden. Op werkelijk superieure wijze zette Oranje Duitsland vast op eigen helft. In de laatste acht minuten overschreden de Duitse speelsters niet eens meer de middenlijn. Het regende daarentegen vrije slagen aan de cirkelrand. ,,In wezen is er voor een tegenstander niets frustrerender dan op die manier de kansen uit je handen te zien glijden'', weet Donners.

Vooral Carole Thate, Minke Sambers en Suzan van der Wielen toonden zich uitermate bedreven in het offensief verdedigen van de voorsprong. ,,Je straalt macht uit door het op die manier te doen. In het verleden kropen we vaak in de verdediging en kregen dan ook prompt een doelpunt tegen. Om dit te kunnen, moet je dus heel sterk zijn'', vindt Thate.

Het laatste EK-weekeinde in Keulen was bijna de vervolmakming van een groeiproces. Iedereen realiseerde zich dat het in de moeizame halve finale tegen Engeland, vrijdagavond, een dubbeltje op zijn kant was. Van 't Hek meende zelfs dat ,,het tijd werd weer eens goed hockey te laten zien.'' Thate vond het wel logisch dat Nederland overeind bleef in die zenuwen- en conditieslag. ,,Geluk dwing je af, en door de manier waarop wij ons op dit toernooi hebben voorbereid, kon het ook niet anders dat we geluk zouden hebben.''

Bij nader inzien was de slopende kruisfinale tegen de Britten ook de ideale preparatie voor de finale. Van 't Hek hoefde geen mental speeches meer te houden. De dames voelden zich op hun 'vrije' zaterdag zeer op hun gemak. Er was een ban gebroken. Duitsland toonde zich wel een paar keer gevaarlijk (met name in het eerste kwartier van de tweede helft, waarin Keller een niet te missen kans negeerde), maar was zelden een echte bedreiging voor het ambitieuze Oranje. Puur getalsmatig moest het voor Nederland ook een eitje zijn. Van de vijf EK-finales won het gisteren nummer vier. Het verschil met voorgaande gelegenheden was dat Nederland zich voor het eerst heel nadrukkelijk een favorietenrol moest laten welgevallen. Bovendien stond er nu ook kwalificatie voor de Olympische Spelen op het spel. ,,Dat was een grotere drijfveer dan de titel'', liet Van 't Hek de euforie prompt voor wat die was.

De hockeybond was bij de competitieplanning al uitgegaan van Europees goud. Een zonder twijfel zenuwslopend pre-olympisch toernooi in Milton Keynes (eind maart) gaat aan Nederland voorbij. Van 't Hek wil het komende seizoen accenten leggen op de individuele training en in januari een testserie in Zuid-Adfrika afwerken. Het is daar dan zomer en er hoeft geen tijdsverschil te worden overbrugd. ,,Bovendien hebben we dan redelijke tegenstand. Het gastland heeft zich dan al lang geplaatst. Dat wint de finale van de continentale beker met 121-0 van Zimbabwe.'' Eind mei, begin juni volgend jaar is de Champions Trophy in Amstelveen het laatste ijkpunt voor de hockeysters, die in Sydney zonder restrictie de jacht op goud willen inzetten.

De laatste Europese titel werd in '95 vooral op wilskracht veroverd en bood, ook al gezien het geringe niveau op dat EK, weinig hoop voor een glorieuze toekomst. ,,Deze ploeg is veel completer'', vertelt Donners. ,,Meer ervaren ook, met een betere balans. Iedereen die in het elftal staat, heeft een eigen specialisme. In 1995 waren we nog geen jaar bezig met Tom van 't Hek. Het kwam toen allemaal wat vroeg. Dat gold ook voor de bronzen medaille op de Spelen van Atlanta. Nu liggen onze doelen een stuk hoger. Het is leuk om te horen dat wij bij sterke tegenstanders angst inboezemen.''

,,We groeien steeds beter naar elkaar toe'', zegt Carole Thate. ,,Collectief zijn we enorm sterk. We kunnen alle posities dubbel bezetten. Als je ons spel een cijfer geeft, halen we veel vaker een zes, zeven of acht dan een vier.'' Een aantal speelsters overweegt, in het spoor van de coach, na Sydney te stoppen. Maar waar iedereen nog een twintiger is, zal dat overwegend een tijdelijk karakter dragen. Mijntje Donners (25): ,,In principe zijn de komende Spelen mijn laatste. Maar als je in mijn hart kijkt: ik weet niet hoe het leven er zonder hockey uitziet.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden