Column

De Tour de France is een vieze stinkkoers

Simon Geschke, etappewinnaar van de eerste Alpenrit afgelopen maandag.Beeld BELGA

De Tour de France is een vieze stinkkoers. Vooral in de laatste week meurt hij als een mestvaalt. Verslaggevers houden hun adem in als de renners finishen. U dacht dat coureurs na een etappe niet zo'n zin hebben in lange interviews; ik kan u verzekeren dat voor journalisten hetzelfde geldt. Want na uren op de fiets met alleen maar plaktroep als voedsel, komt er een lucht uit die monden waar je naar van wordt.

Het is niet alleen de mondgeur die niet te harden is. Renners ruiken ook naar zweet. Zeker in deze laatste week, waarin alle restjes lichaamsvet verbrand zijn, slaat die stank je op de keel. Ammoniak. Dat is wat je ruikt. Dat produceert een lichaam als het overschakelt naar de overlevingsmodus van verbranding van spieren.

En dan de schoenen. In geen enkele sport stinken schoenen zo als in het wielrennen. Alles blijft er zo lekker in hangen, omdat ze van carbon zijn. Doe daar wat regenbuien, straatvuil en bidons met verkoelend water bij en je hebt een onmenselijke odeur gecreeërd. Ik ben er nog steeds verbaasd over dat iemand de schoenen van Simon Geschke gestolen heeft. Die stonden buiten de hotelkamer - en dat was echt niet zonder reden.

Donkerbruin
Los van lichaamslucht aan de buitenkant, heb je ook nog de walmen die van binnenuit komen. Van al die gels en sportrepen worden buiken op den duur behoorlijk gammel. Scheetjes inhouden doen renners niet. Die zitten alleen maar in de weg. Er op de fiets eentje laten waaien is hooguit onaangenaam voor degene die erachter rijdt. Maar in hotelkamers kan een flatulente ploeggenoot een kwelling zijn. De enige remedie is zelf ook gas geven. In deze laatste week zien kamers soms zo donkerbruin dat de gordijnen niet eens dicht hoeven.

De badkamer wordt explosief terrein, en dan heb ik het nog niet over het toilet in de rennersbus. Vlak voor de start wil elke renner nog wel even een kleine én grote boodschap lozen. Donkergele pis uit uitgedroogde lijven, in een bedompt hokje vermengd met de poeplucht van negen volwassen mannen: een mens zou van minder over zijn nek gaan.

Met de dopingcontroleurs bij de finish heb ik geen medelijden. Degenen die van het bestuderen van geslachtsdelen van uitgewoonde renners een hoger doel hebben gemaakt, verdienen niet beter dan óók een beetje afzien. Maar die arme rondemissen... Met een washandje wordt het gezicht van de winnaar een beetje toonbaar gemaakt. Maar die stank. Kusje erop?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden