De MegastadMexico-Stad

De toekomst van Mexico-Stad ligt waarschijnlijk buiten Mexico-Stad

Uitdijende metropolen bieden een groeiend deel van de wereld­bevolking onderdak. Hoe houden de mensen het daar leefbaar? Trouw-correspondenten doen ­wekelijks verslag uit hun eigen megastad. Jan-Albert Hootsen bericht vanuit Mexico-Stad.

Oud en Nieuw vierde ik dit jaar bij René, de oudste broer van mijn vriendin, en zijn vrouw Karina. Het echtpaar woont sinds een half jaar met hun drie kinderen in Querétaro, op ongeveer twee uur rijden ten westen van Mexico-Stad. Het is een stad waar ik graag kom. Querétaro heeft een fraai historisch centrum vol koloniale gebouwen en een van de mooiste aquaducten van Mexico. Bovendien is het een van de schoonste, veiligste en rustigste grotere steden in het land.

Dat weten de Chilangos, de inwoners van Mexico-Stad, natuurlijk ook. De grootste stad op het westelijk halfrond, hoe mooi en fascinerend ze ook is, kan eigenlijk al jaren niet meer verder uitbreiden. Aangelegd op een gedempt meer in een enorme vallei, omringd door vulkanen, barst de metropool al langere tijd uit zijn voegen.

Uitzicht over Mexico Stad. Beeld AP

Veiliger en schoner heenkomen

De luchtvervuiling neemt de laatste jaren weer sterk toe, de autowegen zijn bijna volledig dichtgeslibt en nieuwe wijken kunnen eigenlijk niet meer worden gebouwd; arbeiderswijken aan de rand van de stad kruipen als klimop de omliggende bergen op. Bovendien neemt de criminaliteit de afgelopen jaren weer flink toe.

Logischerwijs zoeken Chilan­gos, in ieder geval de midden- en bovenklassers die het zich kunnen veroorloven, een veiliger en schoner heenkomen. Querétaro, een welvarende industriestad, is veruit het populairste alternatief. De afgelopen tien jaar was het een van de snelst groeiende steden in het land, en dat is te zien. Aan de rand van de stad strekken zich kilometers fraccionamientos uit, het Mexicaanse equivalent van vinexwijken. Het zijn honderden blokkige, witte huizen van twee of drie verdiepingen, alle met een zwarte watertank op het dak, een auto voor de deur, omringd door muren van een paar meter hoog.

Het gros van de wijken is afgesloten door een goed bemande ­bewaakte poort. Als je er niets te zoeken hebt, komt je er niet binnen. René, Karina en de kinderen wonen ook in zo’n wijk, Sonterra genaamd. Het is er prettig wonen, vinden ze, een verademing vergeleken met de chaos en het lawaai van Mexico-Stad.

Niets te doen

Voor die rust en veiligheid betaal je wel een prijs: er is in Sonterra helemaal niets te doen. Er zijn weliswaar een zwembad en een speeltuintje bij de ingang, maar winkels, horeca of culturele centra zijn er niet. Wie een avondje uit wil, moet de auto pakken; het openbaar vervoer in Querétaro is gebrekkig. Met de bus doe je er makkelijk anderhalf uur over om in het centrum te komen.

Voor iemand als ik, die geen kinderen heeft en graag impulsief een biertje of koffie met vrienden drinkt of een museum of een concert meepakt, is wonen in een fraccionamiento geen prettig vooruitzicht, maar het heeft er alle schijn van dat de toekomst van Mexico-Stad buiten de hoofdstad ligt.

Recente demografische studies voorspellen dat het inwoneraantal van Mexico-Stad binnen enkele decennia zal gaan afnemen, ten faveure van eindeloze, zielloze fraccionamientos in omliggende steden. Of het een écht alternatief is weten we echter pas op de lange termijn, want als Querétaro en andere steden zo hard blijven uitbreiden, botsen de buitenwijken wellicht straks tegen de rand van Mexico-Stad aan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden