De toekomst van Irak

'Wat nu?', luidt de vraag op de omslag van de Groene Amsterdammer. Op de voorgrond Amerikaanse soldaten, op de achtergrond hoog oplaaiende vlammen van een oliebron. Hier is geen misverstand mogelijk: hier wordt gedoeld op de toekomst van Irak. Goed gegokt en mooi getimed, zo'n kop met zo'n mooie plaat in een weekblad dat uitgerekend verschijnt op de dag van de val van Bagdad.

De cover van Elsevier gaat over hetzelfde onderwerp, maar de kop is concreter: 'Na de val van Saddam'. Op de foto een Amerikaanse soldaat in gesprek met een Irakees jongetje.

Beide artikelen in De Groene en Elsevier beschrijven de meningsverschillen tussen de Verenigde Staten en Engeland met betrekking tot de directe toekomst van Irak en de vraag welke rol de Verenigde Naties daarin moeten spelen. In beide verhalen worden ook deskundigen geciteerd die waarschuwen tegen het gevaar van het fundamentalisme. ,,Als je nu vrije verkiezingen houdt in dit land, heb je morgen de fundamentalisten aan de macht, geen twijfel mogelijk'', zegt Hala Mustafa, hoofdredacteur van het Egyptische kwartaalblad Democracy, in Elsevier. Op een enkel punt spreken de twee weekbladen elkaar tegen. Zo heet het in Elsevier dat topmensen van Shell en BP in een overgangsregering het nieuwe Iraakse olieministerie zullen gaan runnen, terwijl in De Groene staat dat de twee multinationals juist worden uitgesloten wegens hun banden met Iran.

Ook Vrij Nederland kan natuurlijk niet om Irak heen. Een heel dossier is eraan gewijd. Het omslagartikel bevat een interview met Nasser, een djihad-soldaat die strijders werft in Europa. In Nederland komt hij graag. De reden: ,,We worden niet voortdurend achtervolgd, gecontroleerd, gepest, afgeluisterd. Nederland is in Europa nog een van de weinige landen waar we mogen denken en leven zoals we willen. Jullie rechtssysteem is goed voor ons.'' Nasser blijkt goed op de hoogte en weet waar hij zijn strijders moet zoeken: in 'Gkeusenvèld, Euvertoumsevèld en Bousènloumère'.

HP/De Tijd laat kunstenaars aan het woord over de oorlog en dat pakt, op het schrijversechtpaar De Winter/Durlacher na, behoorlijk anti-Amerikaans uit. Verder een analyse van het geweld waarmee dienstverleners -ziekenhuispersoneel, huisartsen, tramconducteurs, buschauffeurs, de wegenwacht- vrijwel dagelijks te maken krijgen. Wie zijn eigenlijk de daders en wat zijn hun motieven? De antwoorden liggen verbluffend dicht bij huis. De daders? Dat zijn wij zelf. Het zijn niet langer alleen randfiguren die zich te buiten gaan aan agressie, maar de 'gewone' mensen. En waarom? Een kwestie van doorgeschoten individualisme, van een te groot ego, van hoogmoed. En wanneer dat te grote ego niet op zijn wenken wordt bediend, stort hij (inderdaad, meestal een man) zich 'schuimbekkend' op de persoon 'die hem zojuist heeft verteld dat hij niet zo geweldig was als hij wel dacht'.

Elders in HP/De Tijd krijgt Pamela Hemelrijk -de columniste die het Algemeen Dagblad wil ontslaan- de kans wild om zich heen te slaan. De LPF-sympathisante die achter alles een links complot vermoedt, zegt: ,,Jullie zien het niet! En omdat jullie blind zijn, ben ik paranoïde! Nee, ga de fout een beetje bij mij leggen, zeg.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden