De thuiskomst van Sir Simon Rattle

Sir Simon Rattle blijft voorlopig in Berlijn wonen, omdat zijn kinderen daar naar school gaan. Toch spreken de Britse media als met één mond over de thuiskomst van hun verloren zoon. De in 1955 in Liverpool geboren dirigent aanvaardde deze week zijn allereerste betrekking in Londen. Hij gaat in de Britse hoofdstad vanaf september 2017 het London Symphony Orchestra (LSO) leiden, als chef-dirigent en als muzikaal directeur.

De geruchtenmachine stampte en stoomde al geruime tijd omdat men wist dat Valery Gergjev, de huidige LSO-chef, in 2017 naar München zou vertrekken en dat Rattle zijn contract bij de Berliner Philharmoniker, dat liep tot 2018, niet zou verlengen. En wat zou er nou mooier zijn dan een terugkeer van de getalenteerde krullenbol - bewonderd door Herbert von Karajan - die gedurende een chefschap van twee decennia van het City of Birmingham Symphony Orchestra een toporkest maakte?

Opvallend was wel dat vlak voor de bekendmaking van Rattle's benoeming het nieuws naar buiten kwam dat men in Londen start met een haalbaarheidsonderzoek naar die zo dringend gewenste nieuwe concertzaal. Rattle ontkent overigens dat zijn 'ja' tegen Londen daar ook maar iets mee te maken heeft. Maar hij zal niet rouwig zijn dat er nu eindelijk hoop is dat het LSO het afschuwelijke Barbican Centre (geopend in 1982) wellicht kan verlaten. Rattle stak onlangs zijn bewondering voor de net geopende Philharmonie de Paris niet onder stoelen of banken. En wat in Parijs kan, zou in Londen toch ook moeten lukken.

De man uit Liverpool wordt de zestiende chef in Londen. Ter vergelijking: Daniele Gatti begint ongeveer tegelijkertijd bij het Concertgebouworkest en is daar pas de zevende chef. Rattle heeft illustere voorgangers gehad, onder wie Edward Elgar, André Previn en Claudio Abbado. Zelfs onze Willem Mengelberg is er een jaartje chef geweest. De illustere Pierre Monteux werd er chef toen hij 86 jaar oud was en bedong een contract voor 25 jaar met de mogelijkheid tot verlenging. Een montere kijk op de eeuwigheid.

Toen het tijdschrift Gramophone in 2008 de lijst van beste orkesten ter wereld bekendmaakte, stond het LSO op de vierde plek, achter de orkesten uit Amsterdam, Berlijn en Wenen. Zo bezien doet Rattle een stapje terug, maar hij zei daarover: "Er zijn gelukkig een paar grote orkesten in de wereld. En hoewel sommigen hen in een rangorde plaatsen, gaat het hier niet om een snookerwedstrijd". Rattle is ervan overtuigd dat hij met het LSO grote hoogten kan bereiken. En over de noodzaak tot het vinden van nieuw publiek zei hij: "We moeten evangelisten zijn, en niet alleen maar hogepriesters. We kunnen niet verwachten dat men naar ons zal komen omdat we er zijn; we moeten de boodschap over het land verspreiden."

Grote woorden. De inmiddels grijze krullenbol is allang geen krullenjongen meer. Londen mag in zijn handen klappen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden