De sultan van Brunei ging op bezoek bij de koning van Saoedi-Arabië...

Dat had misschien het begin van een leuk mopje kunnen zijn, maar helaas is het allesbehalve dat. De sultan ging namelijk langs bij de Saoedische koning om wat tips te verkrijgen, over hoe hij het beste de sharia in kon voeren op zijn eigen eilandje. De sultan houdt niet van halve maatregelen. Hij wil niet alleen het familierecht handhaven, maar óók het sharia-strafrecht invoeren. De radicalisering van islamitisch Azië lijkt een feit te worden. Eerder legden Maleisië en de Indonesische provincie Atjeh een orthodox-islamistische visie in wetgeving vast - maar zij zijn vooralsnog niet zo ver gegaan om het strafrecht daadwerkelijk door te voeren.

Op deze plekken, waar al eeuwenlang met name hindoes, boeddhisten en christenen samenleven met moslims, lijkt nu alles tot een soort bizarre islamistische eenheidsworst gesmeed te worden. In sommige gevallen moeten namelijk ook niet-islamitische onderdanen zich aan de islamitische wetgeving aanpassen. 'De sultan is geloviger geworden', zo verklaarden enkele Bruneise diplomaten.

Het is maar wat je onder 'geloviger worden' verstaat. Waarschijnlijk was dit een eufemistische manier om te zeggen dat de sultan ten prooi is gevallen aan het salafisme, met als credo 'terug naar de zuivere wortels van de islam'. Daarin is geen ruimte voor andersdenkenden en religieuze pluriformiteit. Tenminste, niet voor degenen die menen dat een zuivere islam betekent dat alle andere religieuze tradities weggevaagd moeten worden. Waarschijnlijk willen ze niets weten van traditionele manieren waarop vroege islamitische geleerden omgingen met multireligieuze samenlevingen. De eerste heersers na de dood van de profeet Mohammed, de Moghul-dynastie in India, het Ottomaanse rijk en de verschillende vorsten van Spaans Andalusië hadden allemaal hun eigen manieren om met hun niet-islamitische onderdanen om te gaan. Zij onderwierpen deze religieuze minderheden niet aan de islamitische wetten, maar lieten elke gemeenschap haar eigen rechtssysteem handhaven. Tenzij men expliciet aangaf islamitisch berecht te willen worden, had een islamitische rechter zich niet te bemoeien met de juridische aangelegenheden van anderen.

Dat schrijf ik niet om weg te zwijmelen bij die goede, oude islamitische geschiedenis toen alles nog beter was. Het is alleen één van die typische voorbeelden van de ironie die we in de moderne islamitische wereld tegen kunnen komen: iemand (in dit geval de sultan van Brunei) denkt 'zuiver islamitisch' te handelen door lijfstraffen in te voeren en minderheden hun rechten te ontnemen. Het gekke is: noch die lijfstraffen, noch het miskennen van minderheden zijn in de Koran te vinden. Uitzonderlijke omstandigheden waarin zware straffen toch uitgevoerd werden, golden alleen voor de islamitische onderdanen. Dus waarom de sultan en zijn geestverwanten hun nieuwe wetgeving als authentiek islamitisch kwalificeren, is volstrekt onduidelijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden