Opinie

'De storm' op z'n Appels is vooral dankzij muziekdecor betoverend

De muziek dartelt door de ruimte, danst op de vloer, tikt tegen de wanden, vliegt naar het plafond, cirkelt rond. Het groepje Italiaanse edellieden, dat middenop de arena in dat geluidsdecor gevangen staat, gelooft zijn oren en ogen niet. Afhankelijk van of de klanken licht zijn of dreigend, kun je ervan in vervoering raken of juist tot waanzin gebracht worden. Precies de bedoeling van Prospero.

Prospero is destijds verraderlijk uit de macht gezet door zijn eigen broer en met zijn kleine dochtertje Miranda op een onbewoond eiland terechtgekomen. Enkel het aardse monster Kalibaan verbleef daar en wordt zijn slaaf. Als op zekere dag ­ Miranda is inmiddels op huwbare leeftijd ­ broer Antonio met zijn hofhouding voorbijvaart, laat hij hen schipbreuk lijden.

Met behulp van zijn magische krachten en de luchtgeest Ariël speelt hij vervolgens een duivels spel met de schipbreukelingen. Pas als deze totaal ontredderd zijn, maakt hij zich kenbaar en schenkt hen vergeving, want: 'Vergeven is beter dan vergelden.'

Volgens De Appel is 'De storm' een stuk over vergeving. Wat een kul! Drie uur lang wordt immers met veel gevoel voor effect verbeeld hoe Prospero zijn woede en wraakgevoelens over het hem aangedane onrecht koelt en de drenkelingen tot verdwaasde was in zijn handen maakt. Dan is vergeven een koud kunstje.

'De storm' was en is een sprookje, waarin alles kan wat in het gewone leven niet kan, en sprookjes hebben doorgaans een goed einde. Hoewel, niet voor iedereen: Miranda krijgt haar droomprins, Ariël de vrijheid, maar Kalibaan blijft de vertrapte onmens. Regisseur Aus Greidanus heeft met zijn spelers niet naar een opvatting gezocht die toont, dat wij anders tegen dit soort figuren aankijken dan een Shakespeariaans publiek. Daarbij maakt de manier waarop Prospero zijn slaaf bejegent hem in feite niet minder laag dan zijn eigen verraders.

Het is niet de enige reden waarom de voorstelling een ouderwetsige indruk maakt. Net als (bijna) dertig jaar geleden, toen Erik Vos het nieuwe Appeltheater inwijdde met zijn versie van 'De storm', is het theater ingericht als een amfitheater met tribunes rond een arena. Er zijn de kleurige kostuums, tot masker geschminkte gezichten, touwen waaraan rekwisieten of luchtgeesten neerdalen, kluchtige dronkemansscènes, potsierlijke pruiken. Het is allemaal zo heel erg speels op z'n Appels.

Er zit veel roering in de voorstelling, mede door trappen en een omloop bovenin, maar verrassen doet deze 'Storm' niet. Amusant voor wie niet meer verwacht, maar in wezen tamelijk voorspelbaar en cliché, zoals de gemimede feestdis inclusief het met plopgeluid ontkurken van een fles. De spelers kwijten zich met plezier van hun taak, helaas zonder een onverwachte kijk op hun personage, met Hubert Fermin als een hem passende, zeer beheerste Prospero. Alleen dat muzikale decor, waarin Carl Beukman een belangrijke hand heeft, dat zorgt voor een zintuigelijke beweging die tover verwekt. Ware theatermagie.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden