De stoere visser die helemaal niets van de crisis merkte

Vier jaar geleden zweefde IJsland langs de rand van de afgrond. Het kaartenhuis, opgebouwd door banken en investeerders die leningen met leningen dekten, stortte in. De IJslanders lijken nu weer op te krabbelen. Deel 3 in een serie portretten: Thorvaldur Thorgeirsson, 27, ongehuwd. "Op zee merkte je niks van de crash."

"Mijn naam is een echte Vikingnaam. Maar ze noemen me Valdi. Ik zat op een klein bootje op zee toen de banken omvielen. Ik heb er helemaal niets van gemerkt.

Al sinds mijn zestiende zit ik op zee. Net als mijn vader en mijn broer. Mijn zus is getrouwd met de kapitein van een vissersboot. We zijn een vissersfamilie. Ik kom ook niet van hier, ja ik ben hier in Reykjavik geboren omdat hier de enige goede ziekenhuizen zijn. Maar we wonen in Höfn, een vissersdorp in het zuid-oosten. Eigenlijk ligt het op een schiereiland, met zee rondom. 's Winters vriest de haven soms dicht. We leven er van de vis.

Niet dat ik als kind visser wilde worden. Ik droomde ervan profvoetballer te worden, deed ook niks anders dan voetballen. Maar kennelijk was ik niet goed genoeg, dus ging ik varen. Op kleine bootjes, met z'n vieren.

Wij moesten van de grote maatschappijen ook met slecht weer altijd uitvaren. Het was hard werken, twee uur slapen en dan weer in touw. Onze vangst ging naar de grote maatschappijen: kabeljauw, schelvis, heilbot, meerval, noem maar op, wij vingen het.

Zij waren de baas. Maar het verdiende goed. Voor een beginneling was het 400.000 krona (2500 euro), maar dat kon oplopen tot 1,2 miljoen per maand (7500 euro) als je opklom en op een grotere boot werkte.

Ik zag om me heen dat mijn vrienden allemaal dure auto's kochten en veel op reis gingen, dure vakanties, en dat toen ineens niet meer konden doen. Heel veel mensen wilden bij de banken werken. Maar toen die instortten, werd de visserij populair. Ze zochten er allemaal een baantje, omdat wij gewoon overeind bleven.

Ik heb ook gereisd, hoor. Ik ben twee keer naar een wedstrijd van Manchester United geweest, en ben naar Spanje en Cuba en Denemarken geweest. Maar ik had niet echt spaargeld, laat staan een huis. Ik heb dus ook niks verloren. Mijn ouders ook niet, ze werken alletwee nog, mijn vader werkt nu aan wal bij het binnenhalen van de vis.

Sinds kort zit ik in Reykajvik. Ik heb mijn hand gebroken en mijn vriendin woont hier. Hopelijk is het niet voor lang. Ze werkt als fitness-instructrice. Ik moet nu ineens gezond eten, dat is niks voor mij. Ik houd van grote stukken vlees en ik mag van haar maar van die heel kleine porties.

Ik vind Reykjavik niks. De mensen zijn allemaal gestrest en onbeleefd. In mijn dorp zeggen we elkaar allemaal goedendag. Ik geloof dat er zo'n 1600 mensen wonen. Het is er prachtig. We kijken uit op de Vatnajökull, de grootste gletsjer in Europa, wel vierhonderd meter dik en op sommige plekken is het ijs zelfs duizend meter dik. Daaronder zijn nog vulkanen actief. Bij ons in de buurt hebben ze ook James Bond opgenomen, 'Die Another Day' en 'A View to a Kill', en 'Batman Begins'. Sean Penn was er, en Tom Cruise.

Ik wil zo snel mogelijk weg uit Reykjavik, maar niet terug naar de visserij. Dat is zo zwaar. Het enige wat ik daar fijn aan vond, was dat het goed verdiende. En in mijn dorp ben je nu eenmaal geen echte man als je achter een kassa zit. Mijn droom is een klein hotelletje beginnen, ergens buiten."

Visserij werd populaire sector na het instorten van banken

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden