De stilteplek

Hoe is het dagelijks leven op de camping? In Trouw wekelijks verslag vanaf kampeerterrein Het Lingebos in Vuren. Vandaag: bezinning.

,,In een stadje in Engeland woonde een apotheker. Dat was een akelige, nare man. (...) Hij kwam nooit in de kerk. O, nee. Hij hield niet van God. Hij zei altijd: er bestaat geen God. En als mensen over de kerk gingen praten, ging hij schelden. Ging hij spotten. Het was echt een náre man.''

Op de site van de evangelische camping Het Beloofde Land in Voorthuizen (,,waar christenen zichzelf kunnen zijn'') vertelt een zekere Juf Anita aan kinderen vanaf 9 jaar een verhaal dat zo begint. Wie het helemaal uitluistert hoort, samengevat, dit verhaal: Goddeloze apotheker maakt fatale vergissing. Moeder van jong dochtertje dreigt daardoor te overlijden. Apotheker roept in wanhoop God aan. Die zorgt voor goede afloop. Apotheker is voor taan godvrezend man.

Je zou zo'n verhaal natuurlijk kunnen opvatten als een vorm van camp, een vorm van 'Ach ja, de jaren vijftig'. Maar zo is het niet bedoeld. De geluidsfragmenten op de site van Het Beloofde Land geven een voorproefje van de toonzetting van het recreatieve christendom op zo'n evangelisch kampeerterrein-verspreid over heel Nederland zijn dat er een stuk of vijftien. 's Morgens om 8.30 uur dagopening, om 10.00 uur voor iedere leeftijdsgroep een bijeenkomst, om 20.00 uur de sing-inn (,,Wat de toekomst brenge moge, mij geleidt des Heren hand'', zingt op internet een zaaltje mensen onder begeleiding van een piano).

Die stijl van gelovigheid, die bedoelde Johan Verhoog dus he-le-maal niet. Alsjeblieft zeg. Verhoog is een regelmatige gast van kampeerterrein 'Het Lingebos'. Hij vindt het al jaren een plek met een bijzonder sfeertje -maar eerlijk gezegd miste hij er toch iets. Dat je je éven zou kunnen terugtrekken. Nee, 'kerk' is er een te groot woord voor, en 'dienst' ook. Maar als die woorden je te groot zijn, moet je dan maar genoegen nemen met niks?

Dus klopte Verhoog aan bij het echtpaar Huttenhuis, de eigenaar/beheerders van Het Lingebos. Zij dachten al geruime tijd na over 'het spirituele element' op hun kampeerterrein -nee, een relicamping wilden ze beslist niet worden (,,hier moet iederéén zich prettig voelen''), en kerkdiensten op het terrein wilden ze ook niet ,,want de kerken lopen toch al leeg''.

Een paar jaar van nadenken en heen en weer praten later heeft Het Lingebos een stilteplek. Het is een open plek in een stukje bos vlak bij de centrale kruising van het terrein. Er staan twee glazen constructies in, een ontwerp van kunstenaar Esther Kokmeijer. De ene staat aan het weggetje. Daar is een tekst in gegraveerd die uitlegt wat van deze plek de bedoeling is. ,,Naast rust en ruimte ook aandacht voor bezinning'', staat er. In het andere glazen ding valt een glazen boom te zien. Die staat op de plek waar in een echte kerk de avondmaalstafel zou staan.

,,Hè, daar moet ik nog iets op verzinnen'', zegt Lizzy Huttenhuis. Ze slaat de bladzijden om van het boekwerk dat in die achterste constructie, die boom, ligt. Geplastificeerde A4'tjes zijn het, aan de korte zijde bijeengebonden -maar losbladig, dus kan de kampeerder die dat wil er iets aan toevoegen. Alleen blijkt dat plastificeren niet berekend op de eeuwigheid. Het plastic laat los van het papier. De bladzijden worden dus nat. Spreuken 3 is nat (,,Voor wie de wijsheid omarmt is zij een boom vol vruchten; wie haar niet loslaat is gelukkig te noemen'') en K. Schippers ook (,,Jij hebt de dingen niet nodig om te kunnen zien. De dingen hebben jou nodig om gezien te worden.'').

Uit de bovenkant van het glazen monument komen, bijna horizontaal, drie houten planken. Net takken van een boom. De mensen kunnen daar, zegt Lizzy Huttenhuis, bijvoorbeeld briefjes aan hangen, met een eigen tekst. Je zou ook kunnen denken aan die zijden vlaggetjes die je in boeddhistische culturen wel ziet. Die in de wind wapperen tot ze vergaan.

In de praktijk zie je op de stilteplek zelden iemand. Maar sinds hij er is speelt hij wel een rol in de georganiseerde activiteit op het kampeerterrein. Met Dodenherdenking en met Pinksteren bijvoorbeeld. Op de avond van 4 mei was daar de bijeenkomst. Lazen de kampeergasten er een paar teksten. Later 's avonds was er op een andere plek kampvuur.

En wat bleek: de mensen wilden eigenlijk graag de hele avond doorgaan met teksten voordragen. ,,Goh zeg'', had een van de kampeerders toen gezegd, die er om 20.00 uur niet bij was geweest, ,,ze hebben hier een literair kampvuur.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden