De stemmen dagen de dansers uit

DANS

ICKAmsterdam Greco/Scholten De Soprano's ****

De titel is een wat misleidend grapje, want de productie 'De Sopranos' stelt, zoals in de gelijknamige hitserie het geval was, geen maffiafamilie centraal. Het zijn drie sopranen (Capucine Chiaudani, Anna Emelianova en Marjolein Niels) van Opera Zuid die met hun fantastische stemmen de dansers van ICKAmsterdam van Emio Greco en Pieter C. Scholten uitdagen.

Een 'dansopera' noemen de makers deze gezamenlijke productie, die in première ging tijdens de Nederlandse dansdagen in Maastricht. En dat is ze ook, in optima forma: de stemmen van de drie sopranen golven in kolkende stromen door de lichamen van de dansers, rond de thema's dienstbaarheid, verleiding en strijdbaarheid - typisch romantisch verklankt in La traviata, Don Carlo en Rigoletto.

De archetypische heldinnen in deze Verdi-opera's belichamen de vrouwen van vandaag de dag, die - aldus de makers - óók gedwongen worden om tussen kracht en opoffering te schakelen. In het begin lepelt een gezichtsloze man op hakken dan ook legio vrouwelijke iconen op, van Anne Frank, Beyoncé tot Angela Merkel. Zo laat 'De Soprano's' zich aanvankelijk zien als een ode aan de sterke vrouw, maar ontpopt de voorstelling zich al snel als veel meer dan dat.

Opvallend is dat vijf van de zeven dansers mannen zijn, allemaal in dezelfde witte rok en/of tuniek en zo nu en dan een gezichtsbedekkende maliënkolder. Flarden female power komen terug in de dans - de blote borsten van actiegroep Femen als letterlijk citaat bijvoorbeeld - maar genderissues worden in dans en aankleding tot iets universeels gemaakt. Negentiende-eeuws of nu, man of vrouw - het gaat hier om de kracht van de mens. Die moet worden bevochten, in zang en in dans.

Niet altijd even geslaagd zijn de grote en kleine verwijzingen waar Greco en Scholten in grossieren. De altijd terugkerende dwalende man op hakken, gouden gitaren, borstelige pruikjes, glitter en pailletten die alleen de insider uit vorige stukken zal herkennen. Ze geven het gehele oeuvre van de makers wel hetzelfde, wat surreële en onbestendige gevoel. Horrorkitsch, als het ware, kermisrevue from hell.

De livemuziek, vertolkt door elf muzikanten onder leiding van Rolf Verbeek, doet de taal van Greco en Scholten goed. Ademgestuurd is hun dansjargon: in en uit. Ledematen kalm golvend, of juist alle kanten op schietend. Fel dynamisch, dan weer tot rust. Zoals het leven; een ademtocht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden