POP-UP UTRECHT

De speeltuin in de Utrechtse Geuzenwijk is straks van iedereen

Speeltuin De Watergeus in Utrecht komt onder beheer van buurtbewoners. Beeld Werry Crone

Buurtbewoners van de Utrechtse Geuzenwijk nemen samen de speeltuin over. Dat zorgt nu al voor meer contact tussen oud en nieuw en arm en rijk. 

Hij was niet van plan zijn speeltuin aan Rotterdammers en Amsterdammers uit te leveren. Dan maar zelf aan de slag, dacht wijkbewoner Michiel van der Eijk in juli 2018. Hij had toen net gehoord dat het beheer van speeltuin ‘De Watergeus’ zou worden overgedragen aan Dock.

Niets mis met Dock, zegt Van der Eijk. Dock Utrecht houdt zich in de hele stad bezig met sociale projecten, organiseert eettafels in de buurten, leent spellen uit voor buurtfeesten en beheert een aantal speeltuinen. “Maar het zijn geen Utrechters. Dat vond ik lastig.” Van der Eijk woont iets buiten de Geuzenwijk maar kent de speeltuin al 24 jaar, hij kwam er toen zijn kinderen klein waren. De vorige club die de speeltuin in beheer had bestond uit ras-Utrechters, zegt hij. Dock zit ook in andere grote steden. “Dat is toch anders­­.”

Klimtoestellen

Omdat Van der Eijk bij de gemeente werkt, weet hij hoe de hazen lopen. En hoewel die eerst sceptisch was, werd toch besloten dat de bewoners het mochten gaan doen. De grote speeltuin, met een kabelbaan, wipkippen, klimtoestellen en een waterpomp, komt in de zomer in handen van een stichting met een bestuur van drie mensen uit de wijk.

En met de mensen uit de wijk bedoelt Van der Eijk álle soorten mensen uit de wijk. “Het was van groot belang”, zegt hij, en benadrukt dat nog maar een keer, “van groot belang dat er ook iemand uit de koopwoningen aan de andere kant van de speeltuin in het bestuur zou zitten.”

Van der Eijk kwam via de vorige beheerder van de speeltuin in contact met Judith van Schaik, die sinds 2005 in een van de koopwoningen in de wijk woont. “Het belang van de speeltuin is groot”, zegt Van Schaik, “ook voor ons. En ik vind het contact met de buurt ook belangrijk.” Dat belang is niet alleen groot omdat een mooie speeltuin leuk is voor de kinderen – de kopers ervaren ook overlast in en rondom de plek. Op de bingo-avond galmen de getallen door tot in hun woonkamers.

Oogje in het zeil

De Watergeus ligt op een bijzondere plek in de wijk. Aan de ene kant ligt de vroegere Betonbuurt, waar mensen elkaar kennen en voor elkaar zorgen maar waar ook veel armoede heerst, mensen diep in de schulden kunnen zitten en waar problemen van generatie op generatie worden doorgegeven. Kinderen komen zonder ouders naar de speeltuin, waar de sociaal werker van Dock altijd een oogje in het zeil houdt en waar de kinderen ook in de regen welkom zijn om armbandjes te vlechten of op de Playstation te spelen. Maar hij kan niet altijd elk kind in de gaten houden. Kinderen jonger dan zes moeten een kind van minstens twaalf jaar of een volwassene bij zich hebben.

Aan de andere kant van de speeltuin ligt De Libelle, twee hoefijzers van koopwoningen die 25 jaar geleden gebouwd zijn en die inmiddels voor meer dan vier ton worden verkocht aan hoogopgeleide tweeverdieners. De woningen werden gebouwd op de plek waar vroeger zwembad Het Noorderbad lag.

Daar kwam de hele wijk sinds de jaren dertig samen, zelfs toen de meisjes en de jongens nog apart zwommen. Dat die plek er niet meer is, doet nog steeds pijn. Meerdere oude Betonbuurters nemen het de bewoners van de koopwoningen nog altijd kwalijk: zij zijn in de plaats gekomen­­ van hun bad.

Protocollen

De kinderen uit de koop zijn op de weekdagen veelal op de buitenschoolse opvang en komen in het weekend met hun ouders spelen. “Het komt niet tot elkander”, zegt Van der Eijk. “Het zijn in feite twee wijkjes in één buurt. En dat neem ik niemand kwalijk hoor, ik wil niemand tekort doen, maar het is wel lastig. En jammer. De kinderen zouden veel aan elkaar kunnen hebben.”

In de speeltuin die straks van hen is, willen de buurtbewoners meer verbinding tussen beide groepen. “Dat kan bijvoorbeeld al in de inrichting”, zegt Van Schaik. “We zouden graag meer groen willen, meer mogelijkheden voor mindervalide kinderen. Elk kind heeft recht op spelen.” Het bestuur is in ieder geval al nader tot elkaar gekomen sinds ze samen de verzelfstandiging aangingen. En daar komt wat bij kijken: protocollen, VOG’s, AVG’s, gesprekken met vrijwilligers, boekhouding, mails. “Ik schiet nu al in de stress”, zucht Van Schaik. Moet je niet doen, zegt Van der Eijk. “We zijn er om elkaar te ondersteunen.”

Dock is daarbij niet van de ene op de andere dag van het toneel verdwenen. De organisatie blijft beschikbaar voor vragen en de sociaal makelaar die nu voor Dock in de speeltuin werkt, blijft. Hij komt ook in dienst bij de bewoners.

Het bestuur is ambitieus, maar of beide kanten van de speeltuin ooit helemaal samensmelten, betwijfelt Van Schaik. “Voor mij gaat het heel erg over de vraag: wat wil je met de speeltuin? Het moet een plek worden waar educatie en spelen centraal staan.” De bestuursleden hopen dat ze de speeltuin over een paar jaar kunnen doorgeven aan nieuwe bewoners. Van der Eijk: “We gaan een muur metselen en dan kunnen anderen daar op door bouwen.”

Pop-up redactie in Utrecht

Als de stad steeds drukker wordt en steeds rijker, van wie is dan de stad? Verslaggevers Gidi Pols en Petra Vissers brachten de week door in Utrecht, de snelst groeiende stad van Nederland. Ze deden een week lang verslag vanuit de buurten Ondiep en Geuzenwijk, waar de huizenprijzen snel stijgen en het aantal sociale huurwoningen afneemt. 

Zaterdag sluiten zij de pop-up af. Al hun verhalen zijn te lezen via  trouw.nl/popuputrecht.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden