Recensie

De Songfestival-finale: ideale schoonzonen, een blije puppy en foeilelijke folkhouse

Beeld ANP

Het heerlijk avondje is gekomen: vanavond zingen 26 landen in de finale van het 62ste Eurovisie Songfestival in Kiev. 

We zien wie er de meeste douze points bijschrijven, en de glazen microfoon mee naar huis mag nemen. Het Nederlandse trio OG3NE neemt het op tegen 25 andere landen. Ze zijn als zesde aan de beurt, een vroege plek die doorgaans als nadeel wordt gezien. 

Maar vol vertrouwen betreden ze vanavond het podium, de verrassende komst van hun moeder heeft de drie ‘wind onder de vleugels’ gegeven, aldus Amy Vol van OG3NE. Die is nodig, want de uitvoering moet vanavond beter dan de tegenvallende juryronde gisteravond.

Wat kunt u verwachten, in de 3,5 uur durende televisieshow? Nou, pauzenummers van Ruslana en Jamala, een geinig intermezzo met Måns Zelmerlöw, en een aantal verschrikkelijk flauwe grappen van presentatoren Oleksandr Skichko, Volodymyr Ostapchuk en Timur Miroshnychenko. 

Maar natuurlijk ook de 26 liedjes, de geplaatste landen, gastland Oekraïne, en de landen waar de meeste kijkers zitten - Frankrijk, Duitsland, Spanje, Italië en het Verenigd Koninkrijk. Muziekverslaggever Joris Belgers (volg hem op Twitter!) volgde in Kiev de repetities en zet ze voor u op een rijtje.

1 Israël: IMRI – ‘I Feel Alive’

IMRI, of, gewoon Imri, stond al op het podium tijdens de vorige twee Israëlische inzendingen, en deze gepromoveerde achtergronddanser mag het nu zelf proberen. Hij heeft in ieder geval de beste bovenarmen van het festival, en hij zou gek zijn die te verstoppen. 

Het nummer zelf is flink afgekeken van ongeveer elk dancepopnummer dat vorig jaar meedeed, en werkt dus als een tiet. Dit is zo’n nummer waarop de afterparty in de Euroclub te Kiev ongetwijfeld in een compleet gekkenhuis verandert. Maar winst? Neuh.

2 Polen: Kasia Mos – ‘Flashlight’

Dit zijn het soort optredens waarbij zelfs de doorgewinterde songfestivalkijker het lastig zal krijgen. Er zit een woest spelende vioolspeler in de hoek, zonder enige moeite te doen om synchroon met de vervormde strijkers mee te spelen. Ondertussen registreert de wild de ronddraaiende camera ontploffende sterrenbeelden, waaruit uiteindelijk een enorme zwerm witte duiven fladdert, die vervolgens het woord ‘Freedom’ vormen. 

Het is onmogelijk om hier niet heel gretig bij te schaterlachen, zeker gezien alle ernst waarmee de in het wit geklede Poolse haar powerballad ten gehore brengt. Onvervalste Eurovisie-kitsch. Smullen.

3 Wit-Rusland: Naviband – ‘Story of my Life’

De mannelijke helft van Naviband schijnt journalist te zijn. In Wit-Rusland, geen wonder dus dat hij alle tijd heeft om mee te doen aan het Eurovisie Songfestival. Ondertussen lijkt het best gezellig, daar in Minsk. Tenminste, als we mogen afgaan op het hyperenthousiaste duo. Ze zingen dit opgetogen folkpopnummertje a la Mumford & Sons terwijl ze op hun kruising tussen roeiboot en ruimteschip over de daken van hun stad vliegen. Kanten kledij, trots op vaderland, en maar lachen. Geen idee waarom, maar uiteindelijk komt de zon op en zullen alle bloemen bloeien.

4 Oostenrijk: Nathan Trent – ‘Running on Air’

Hey, Jason Mraz doet ook mee! O nee, toch niet. Origineel is dit relaxt groovende niemendalletje allerminst, maar verder is met dit nummer weinig mis. Opbeurend refreintje, dat geijkte woohoohooo-millennialwoopje erbij, niks meer aan doen. 

Alleen is de blauwogige Nathan Trent het type ideale schoonzoon waar je niks tegen kúnt hebben, en dat precies daarom het bloed onder je nagels vandaan sleurt. Poepoe, wat is deze jongen gelukkig zeg. Helemaal in de wolken, de hele wereld mag het weten, dat werk. Als een blije Disney-puppy slingert hij over zijn halve maan, en we weten dat dit soort types altijd worden opgevangen door een stevig wolkendek. Bah.

5 Armenië: Artsvik – ‘Fly With Me’

Doet Rusland toch nog een beetje mee dit jaar. Artsvik groeide op in Moskou, en verhuisde vorig jaar pas terug naar Armenië. Boven deze toverachtige show pakken zich met recht zwarte donderwolken samen. Het nummer heeft een lekkere groove, dat wel, maar verder bent u dit nummer vergeten zodra het is afgelopen. Beetje zoals het winnende lied van Jamala vorig jaar, waar de show ook behoorlijk aan doet denken. Rookeffecten, vuurwerk, drá-má.

6 Nederland: OG3NE – ‘Lights and Shadows’

Nee, dit is geen misplaatst chauvinisme, maar Lisa, Shelley en Amy Vol zijn zo ongeveer de beste zangeressen van dit Eurovisie Songfestival. Ze zijn volledig op elkaar ingespeeld, zowel qua stem als met hun perfect synchrone dansbewegingen. 

Dit is bovendien een van de weinige nummers dat live beter uit de verf komt dan op de opname. Zeker na het einde van ‘Lights and Shadows’ voelde je dat er ‘wat’ gebeurt in het nummer. Die uitvoering voor de jury was gisteravond was alleen wel de zwakste die uw verslaggever tot nu toe zag hier in Kiev, maar een top-10 is zeker niet onhaalbaar.

7 Moldavië: Sunstroke Project – ‘Hey Mamma’

Een beetje pijnlijk is het wel, dat in de finale nou net achter onze OG3NE het nummer ‘Hey Mamma’ komt – daar had de EBU wel even rekening mee mogen houden. Muzikaal loopt Moldavië wat achter, dat is duidelijk. Twee jaar geleden was die foeilelijke folkhouse met tropical panfluit-beat niet van de radio af te slaan, dus vonden ze het daar een goed idee om er dit jaar maar mee naar het Songfestival te gaan.

'Hey Mamma' is een leuk, opzwepend deuntje, dat wel, maar eerder voor bij een alcoholreclame, met van die vrolijk jonge mensen bij een strandtent in Rimini. Waarom dan een finaleplek, hoor ik u denken? Nou: epic sax guy is terug! Daar kennen we Sunstroke Project van, ze deden in 2010 ook al eens mee. Inderdaad, ze hebben in Moldavië maar zes artiesten.

8 Hongarije: Joci Pápai – ‘Origo’

Joci Pápai doet aan jodelen, maar dan op z’n Hongaars. De man mixt zigeunermuziek met hedendaagse pop, trommelt op een melkbus, en gooit er een jankend klezmerviooltje tegenaan. Op een gegeven moment gaat de in traditionele kledij gestoken, zelfbenoemde samoerai een stukje rappen, en dan wordt het pas echt raar. 

Het is onmogelijk dit nummer los te zien van het opkomend nationalisme onder Orbán in Hongarije. Ze zullen er aan de oevers van de Donau ongetwijfeld van smullen, maar veel punten pak je hier niet mee.

9 Italië: Francesco Gabbani – ‘Occidentali’s Karma’

Deze rijkelijk besnorde Italiaan met een naam als parfummerk staat al een tijdje bovenaan de Italiaanse hitlijsten met dit vrolijke popnummertje. De tekst gaat opvallend diep. Het is een soort aanklacht tegen het westerse gedweep met oosterse culturen. Hij citeert Shakespeare en Erich Fromm, hij haalt Heraclitus aan. 

Ondertussen danst er een aap over het podium, en wapperen er handjes de lucht in. Meewuiven op de bank, douze points. En anders wel voor dé uitroep dit songfestival: namasté, allez! De zomer is vroeg dit jaar. Topfavoriet, en terecht.

10 Denemarken: Anja – ‘Where I Am’

Het is nergens voor nodig, maar Anja schreeuwt nogal veel tijdens dit verder frisse, hedendaagse popnummer. Van het type guilty pleasure voor bij de voorjaarsschoonmaak. Haast ongemerkt is het ook één van de betere liedjes van het festival. 

Het is een strak afgehecht oorwurmpje, met alleen nogal wat riskante uithalen in het refrein. Jammer dat er showtechnisch volledig wordt vertrouwd op de rode jurk van Anja. Ze legt er haar ziel en zaligheid in, dat wel, zeker wanneer ze op haar knieën gaat en er een gouden regen losbarst op de achtergrond.

11 Portugal: Salvador Sobral – ‘Amar pelos Dois’

Plots is de jonge Portugese jazz-zanger Salvador Sobral topfavoriet voor de eindoverwinning. En dat met zo’n klein, breekbaar nummer. Sobral liet tijdens de repetities de honneurs aan zijn zus, die het nummer schreef. Waarom precies is onduidelijk – we horen iets over hartproblemen - maar het draagt wel bij aan het beeld dat we hier met Een Echte Artiest van doen hebben.

Een getormenteerde ziel, met een fragiel fadonummer. Sobral verstaat de kunst van het heel zacht zingen, om zo alle aandacht op zich gericht te krijgen. Hij wiegt de kijker zachtjes naar een prettige halfwaakstand. Waan jezelf in een fado-bar, tegen sluitingstijd. Slenterend door steegjes in Lissabon.

Showtechnisch gebeurt hier eigenlijk helemaal niks, we zien op de achtergrond louter wuivend ochtendlicht door bomen heen schijnen. Terrence Malick op het Songfestival. Favoriet voor een hoge notering, maar waarom wordt niet helemaal duidelijk. Niet erg. Want aan het eind denk je wel, prachtig eigenlijk, dat Portugees, waarom gaan we niet met z’n allen in Lissabon wonen?

12 Azerbeidzjan: Dihaj – ‘Skeletons’

In Azerbeidzjan hebben ze de afgelopen jaren goed naar Rusland en Zweden gekeken. Slim, hoe de beeldregie hier de hoofdrol naar zich toe trekt. Want leer dat nou:, het gaat op dit liedjesfestival niet alleen om de liedjes.

Dat hebben ze in Bakoe goed begrepen. Zo staat er iemand met een paardenkop op een bouwladder, terwijl daarnaast een platinablond hipstermeisje voor een krijtbord zingt over haar geliefde in gescheurde spijkerbroek. Geen idee waarom, maar het is allemaal zeer artistiek verantwoord.

Het ziet er goed uit, het is geen slecht nummer, maar typische gevalletje middenmoter.

13 Kroatië: Jacques Houdek – ‘My Friend’

Niemand minder dan Albert Einstein schreef mee aan de Kroatische inzending van dit jaar – de fysicus staat bloedserieus vermeld in de Kroatische credits. Het nummer opent met de tenenkrommende tegeltjeswijsheid dat je elk moment in het leven moet zien als een wonder. Maar zo kan Einstein het toch niet bedoeld hebben? 

Houdek trapt meer open deuren in, in dit nummer met een sterk alleen-op-de-wereld-gevoel. Maar dan blijkt hij plots twee gezichten hebben, letterlijk: de popzanger zingt ook opera! Geinige gimmick, denkt u. Tot u zich realiseert dat we pas halverwege zijn.

14 Australië: Isaiah – ‘Don’t Come Easy’

Australië ligt zo’n eind weg, dat het een beetje lullig was om de jonge Isaiah dinsdag al naar huis te sturen. Vermoedelijk de enige reden dat hij nu in de finale staat. Hij heeft wat te bewijzen, want de afgelopen jaren waren de Australische bijdragen van hoog niveau. Maar dit midtempo liefdesdeuntje is te vlak, te saai om iets toe te voegen aan de piepjonge podiumverschijning.

De 17-jarige Isaiah (lang bruin haar, prachtige wenkbrauwen, smekende blik, wulpse pasjes) vindt zichzelf best lekker, en dat mogen we weten: er werden alleen maar beelden van hemzelf op de LED-schermen geprojecteerd. Met een beetje narcisme is niks mis, maar dit gaat wel erg ver. Ook hier is gelukkig vuurwerk.

15 Griekenland: Demy – ‘This Is Love’

Griekenland trapt even alle open deuren in, tijdens deze powerballad die compleet volgens het boekje verloopt. Volledig in de geest van het Songfestival schiet dit aanvankelijk breekbare nummer door naar een ordinaire dancestamper, van het soort eurodance dat eind jaren negentig in zwang was. Die stralend witte Prodentglimlach van Demy is haar laatste en enige hoop.

16 Spanje: Manel Navarro – ‘Do It For Your Lover’

Kent u Jack Johnson nog? Dat was tien jaar geleden enorm hip, met van die uiterste relaxte laidback kampvuurliedjes. Lekker chillen aan het Spaanse strand, met Manel en z’n amigos. Koud cervezaatje d’r bij, niks aan de hand. Maar dan ook echt helemaal niets. Behalve wat gek rondspringende surfdudes in Hawaiishirts. Compleet overbodige bijdrage.

17 Noorwegen: JOWST – ‘Grab the Moment’

Het zoveelste dansbare Scandinavische oorwurmpje dit songfestival, en langzaam begint het grote manco van dit soort nummers duidelijk te worden. Het is allemaal nogal inwisselbaar. Want kent u Years & Years nog? Nee, precies, en dat is echt nog niet zo lang geleden. En waar heb je het morgen over bij de koffiemachine? Over die gekke samoerai-Hongaar natuurlijk, en niet over deze duffe electro-hipster die zo lijkt weggelopen uit zijn koffiebar te Oslo.

18 Verenigd Koninkrijk: Lucie Jones – ‘Never Give Up On You’

Lucie Jones, wát een vrouw. Die gouden galajurk, de armen uitgestrekt, de ogen wijd open gesperd, en maar zingen hoe ze je echt, echt, ECHT niet los wil laten. Een complotdenker zou in het licht van de brexit een politieke boodschap kunnen vermoeden in de tekst, die overigens bol staat van de cliché’s. Maar die cliché’s brengt ze wel heel overtuigend, zeker als ze het zo geweldig weet te zingen als tijdens sommige repetities. Het is één van de meest emotionele bijdrages van de avond. Erg mooi nummer.

19 Cyprus: Hovig – ‘Gravity’

Hier gebeurt iets leuks: over het podium is een lijn getrokken waar de Cyprioot Hovig overheen balanceert, samen met zijn dansers. Hij doet telkens alsof hij valt. Zwaartekracht, begrijpt u.

Jammer genoeg komt dit schreeuwerige nummer niet echt binnen. De herhaling gaat tegenstaan. En afgezaagde teksten als ‘let me be your wings when you’re flying high’ worden verschrikkelijk vals gezongen. Onverwachte finalekandidaat.

20 Roemenië: Ilinca ft. Alex Florea – ‘Yodel It!’

Alle cultural appropriation-alarmbellen mogen af tijdens deze Roemeense bijdrage. Tenminste, jodelen is nou niet bepaald intrinsiek onderdeel van Roemeense cultuur. Rappen evenmin. Ilinca en Alex doen het allebei. Ondertussen rijden ze op met zilverfolie bedekte kanonnen over het podium. 

Dit is wat het Eurovisie Songfestival zo leuk maakt: het is beeldschoon in al zijn afgrijselijkheid. Marsdrummetje eronder, jodelen met overslaande kopstem, we horen zelfs jodel-adlibs. Berg uw glaswerk en ander breekbaar servies goed op. Het wekt volstrekt geen verbazing dat de Roemenen door de wedkantoren tot de favorieten worden gerekend.

21 Duitsland: Levina – ‘Perfect Life’

Die gekke Duitsers doen het erom. Was het refrein vorig jaar een haast letterlijke kopie van Rihanna’s ‘Umbrella’, dit jaar kun je de intro zo over Sia en David Guetta’s ‘Titanium’ plakken. Zonder enige schaamte, maar dat heeft Duitsland nooit echt tegengehouden. De wiedergutmachung volgt in het aanstekelijke refrein, van dit leuke niemendalletje, wat heel aardig wordt gezongen door de hoogblonde Levina. Heel aardig, meer niet.

22 Oekraïne: O.Torvald – ‘Time’

De Oekraïners jassen met dit Songfestival de hele omroepbegroting van de komende paar jaar erdoorheen, dus het verbaast niet dat ze deze rockband insturen. O. Torvald doet er álles aan om ervoor te zorgen dat het gastland volgend niet nog een keer dit feestje moet organiseren. De band is een beetje het Kensington van Oekraïne, maar dan harder. Ze spelen een snoeihard rocknummer a la System of a Down. Een uiterst onderscheidende bijdrage, maar niet in a good way.

23 België: Blanche – ‘City Lights’

De jonge Blanche begint mooi, met haar hese stem op dit onderkoelde dancepopnummer. Langzaam werkt het toe naar een pakkend refrein. Prima nummer, maar de uitvoering is wat ongelukkig. De arme Brusselse (17) staat erbij als een zoutpilaar. Moederziel alleen.

Haar blik spreekt boekdelen, als ze zingt over die danger zone. Alsof er zesentwintig plekken zijn waar ze liever is dan het podium in het International Exhibition Centre te Kiev. Een gezellig café op de Grote Markt, bijvoorbeeld. Snappen we, Blanche, maar doe iets meer je best dan alleen wat gekunstelde handbeweginkjes.

En dat deed ze. Op de halve finale blies ze plots iedereen omver, en schoot als een vuurpijl terug naar het rijtje favorieten.

24 Zweden: Robin Bengtsson – ‘I Can’t Go On’

De pikt ze er zo uit, de gelikte Zweedse producties tussen alle Eurovisie-kitsch. De hitmakers uit het Scandinavische land domineren de Amerikaanse (en Nederlandse) hitlijsten al langer, en zijn dit jaar door nog zeven andere landen ingehuurd.

Het beste hebben ze echter voor zichzelf bewaard. Het puntstrak geschreven popdeuntje van Robin Bengtsson is er een van het soort dat zich na twee keer horen rotsvast in je prefrontale cortex nestelt. Eenmaal daar vastgeklampt, gaat het vanzelf irriteren.

Bengtssons sterke punten zijn die priemende blauwe ogen op dat keurig gekapte modellenhoofd, en dat vent de Zweedse regie handig uit. Zwoel kijken hebben ze tot kunst verheven. Je weet dat dat colbertje naar goed Zweeds gebruik uiteindelijk uit gaat – en inderdaad. Het is verschrikkelijk gladjes allemaal, bij deze kanshebber voor een hoge eindnotering. Maar het is even net iets té perfect.

25 Bulgarije: Kristian Kostov – ‘Beautiful Mess’

Persoonlijke favoriet van uw verslaggever, en ook onder gokkers een potentiële festivalwinnaar. Allereerst door het nummer: een knoeperd van een hit. Een echte tranentrekker, maar niet eentje van de valse emotie. Zo’n nummer dat Justin Bieber er goed bij had kunnen hebben. Ten tweede om de gestileerde vormgeving. Het monteren van graphics over de camerabeelden is slim afgekeken van de Zweden (net als het nummer, trouwens) maar zo’n live videoclip wérkt.

Ten derde omdat de 17-jarige Kristian Kostov het ontzettend welgemeend overbrengt. Als hij die hoge noten haalt, kan hij zeker een aantal douze points bijschrijven. Funfact: ei-gen-lijk is Kristian Kostov een Rus. Geboren en getogen. Dat zou wat zijn.

26 Frankrijk: Alma – ‘Requiem’

Dit Franse nummer is typisch zo’n liedje om helemaal geen mening over te hebben. Laten we dat dus ook maar niet doen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden