De sinaasappelen van de kerstman

Oranje is voor mij de kleur van de eenvoud en zoetzuur de geurervan. En dit is allemaal de schuld van mijn moeder. Ja, eenvoudis een armzalige sinaasappel. Een afschrikwekkende vrucht dieieder jaar rond 25 december als het zwaard van Damocles bovenonze kinderhoofden hing. Natuurlijk wisten we telkens weer datonze stoutste en duurste wensen aan de voet van de kerstboom nietterug te vinden zouden zijn. Zo realistisch waren we dan ook welweer, ondanks onze gulzige leeftijd en teleurgesteldehebberigheid. Maar dat was niet het ergste. Het ergste was deonveranderlijke preek van onze moeder. Hoe durfden we nogontevreden te zijn, siste ze meestal? Wisten we wel wat zij, indie armoedige jeugd van haar, als enig kerstpresentje kreeg? Ja,dat wisten we maar al te goed: er was geen ontsnappen meer aan.Een paar eerste zinnen van moederlief en weer zaten we midden indie vervloekte jaren veertig. In dat nauwe en duistere huisje vanonze grootouders aan de stoffige rand van het grote Oran, waareen kinderrijk gezin amper de ruimte had om te bewegen. Buitenspeelden de kinderen met versleten fietsbanden en oude kartonnendozen. Binnen probeerde oma de eindjes aan elkaar te knopen. Inde zomer krioelde het huis van de kakkerlakken en in de winterwerden de luiken al om zes uur gesloten om de warmte vast tehouden. Tijden van eenvoud en karige lonen. Als haar vader na eendag van noeste arbeid thuis kwam, geurde het huis onveranderlijknaar aardappelragout. Het vlees zagen ze pas op zondag. Hetverhaal van moeder werd dan grauw en dor. We hielden het dan nognet vol met al die uitgepakte kerstcadeaus op schoot en hetongeduld in onze vingers. Eindelijk werd het Kerstmis in haarstem. Het zelfgemaakte kerststalletje in een hoek van dewoonkamer en de slingers aan de muur. En de sinaasappelen, riepenwe dan in koor om onze kruisgang te bekorten. Ja, knikte ze, desappige oranje balletjes als enig presentje. Eén stuk fruit perkind, meer niet. En blij dat ze waren allemaal. Met de korstwerden figuurtjes gemaakt waar de hele avond mee gespeeld konworden. De rest werd langzaam en met veel dankbaarheid verorberd.

En als iedereen eindelijk was uitgespeeld en het tijd was omnaar bed te gaan, werden de oranje figuurtjes op de kachelgelegd. Zo werd het huis een nachtlang heerlijk geparfumeerd.

Dat sinaasappelen de lievelingskost van onze moeder zijngebleven, valt niet te betwisten. De eenvoud van weleer is haarluxe geworden. Ze kan ze nog in ongekende aantallen achter elkaareten. Zodat het voor haar bijna iedere dag Kerstmis is.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden