Klassiek & Zo

De Siberische beer met die schitterende haardos is er niet meer

Dmitri HvorostovskyBeeld AFP

Even zag het ernaar uit dat alles toch nog goed zou komen. Dat de behandeling van de twee jaar geleden gevonden hersentumor aan zou slaan. 

Het ging zelfs weer zo goed met bariton Dmitri Hvorostovsky dat hij afgelopen mei bij de viering van het halve eeuwfeest van de nieuwe Metropolitan Opera in New York tot ieders verrassing een aria kwam zingen. Tot vlak voordat hij opkwam was alles geheimgehouden. Zijn naam stond niet in het programmaboek, de orkestleden waren pas één dag tevoren ingelicht.

Toen Hvorostovsky op het podium verscheen, explodeerde de volgepakte zaal bijkans van warmte en enthousiasme. Men was totaal verrast, leefde mee, wist van zijn strijd, wilde hem een hart onder de riem steken. Minutenlang werd hij toegejuicht, waarna hij met die warmresonerende, diepe bariton van hem een aria uit Verdi's 'Rigoletto' zong. Onder tumultueus applaus verliet hij het podium. Zijn stem verried geen tumor, maar aan zijn lopen zag je dat het ernstig was.

En toch hoopte men op een wonder. In de media werd de Siberiër vorige maand al dood verklaard, waarna hijzelf via Facebook liet weten toch echt nog te leven. In de studio was hij deze zomer bezig met een gloednieuwe opname van 'Rigoletto', die een dezer dagen is verschenen. Hij leefde, hij zong. Maar iedereen stond op het verkeerde been. Woensdag overleed hij op 55-jarige leeftijd in een hospice in Londen, omringd door zijn geliefden.

Ontzetting en verdriet 

Toen het nieuws bekend werd overspoelden de reacties van ontzetting en verdriet de sociale media. Liefhebbers, collega's, operahuizen - iedereen wilde laten blijken hoezeer men geschokt was. Ongeloof ook dat de Siberische beer met die schitterende haardos de strijd verloren had. De Metropolitan Opera plaatste uit eerbetoon een filmpje met hoogtepunten op de site. De Wiener Staatsoper deed hetzelfde. Tjonge! Ik zag Hvorostovsky in New York in Verdi's 'Il trovatore'. Het was 2011, alles was nog goed. Hij was geweldig. Ook toen explodeerde de zaal. Geliefd, bewonderd, vereerd.

Niet verwonderlijk. In 1989 brak Hvorostovsky door toen hij werd uitgeroepen tot Cardiff Singer of the World. Die editie van het befaamde zangconcours ging de geschiedenis in als 'The Battle of the Baritones', omdat de strijd ging tussen hem en Bryn Terfel. Philips stond meteen klaar met een platencontract. Zijn eerste cd (1990) was met het Rotterdams Philharmonisch Orkest onder leiding van Valery Gergjev. Aria's van Verdi en Tsjaikovski. Het werd een bestseller. Hij leek geboren voor deze muziek en veroverde in 1992 Parijs met zijn vertolking van de titelrol in 'Jevgenji Onjegin'. Verbluft was ik daar over de draagkracht van zijn stem en de broeierige zindering van zijn timbre. Met Bernard Haitink nam hij de rol van Posa in 'Don Carlo' op. Fenomenaal.

Hij trad aan het begin van zijn carrière een paar keer op in Nederland, maar hij werd al snel te groot voor ons. Hij veroverde - zoals dat zo mooi heet - de wereld en je moest hem achterna reizen om hem live te kunnen horen. En nu moet die wereld afscheid van hem nemen. Maar bij zangers als Hvorostovsky verstomt de stem nooit. Zijn vele opnamen gaan de geschiedenis in. Ook die van Moessorgski's 'Liederen en dansen van de dood', waarin hij zo huiveringwekkend mooi kon zingen hoe de dood op de deur klopt. Een klop die hij nu echt heeft gehoord.

Lees meer van deze rubriek in het dossier Klassiek & zo. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden