De show gaat door ondanks fel verdriet en treurnis

In Theater Lantaren/Venster in Rotterdam t/m 3/10 (behalve ma).

Dat lieten Toneelgroep Amsterdam en Maatschappij Discordia enkele jaren geleden aardig zien in twee totaal verschillende ensceneringen, die kort na elkaar bij het gereedkomen van de tekst te zien waren.

De Amerikaanse acteur Michael Matthews voegt daar nu een derde visie aan toe, door hem omschreven als 'oer-Hollandse stamppot van Herzberg met een flinke dosis hete chilisaus'.

In een compleet allochtone bezetting van het ebbehouten zwart van Dennis Rudge tot het Vlaamse lelieblank van Hilt de Vos spelen, dansen en zingen tien acteurs met AfroAmerikaanse uitbundigheid de moeder aan de gracht (Alida Neslo) bij wie elke nacht wordt ingebroken, zonder dat de dief het enige wat echt kostbaar is, een schilderij van Turner, meeneemt, haar verzuurde dochter Do (Perla den Boer) en de drie zoons met hun echtgenoten. De overleden vader (Frank Sheppard) zit er zwijgend bij op de bank, evenals twee goed getrainde hondjes, Chester en Jock, in kleurige pakjes.

Het toneelbeeld wordt beheerst door een twintigtal monstrueuze schemerlampen met kronkelende stangen en witte lampekappen, even wit en doods als de lakens waarmee het meubilair is overtrokken. De dood is in 'Kras' permanent aanwezig, evenzeer in de geheel in het wit geklede moeder die aan het slot voor de dood zal kiezen als in de kinderen die in hun zelfzuchtigheid en onverschilligheid elkaar de loef afsteken.

Vamp

Deze voorstelling van 'Kras' geeft de toeschouwer een merkwaardige sensatie. De tekst van Herzberg, die op een realistisch niveau lijkt te vragen, om zuinige mondjes en toegeknepen lippen, klinkt uitstekend in het sterk komisch werkende optreden van bijvoorbeeld Marline Williams als de vamp Agnes, Ali Cifteci als haar driftig rondrennende echtgenoot William, of Silvio Ferrero als de jongste zoon.

Matthews' regie is ontwapenend, soms naiefop het irritante af, en altijd heftig: de show moet doorgaan, hoe hard verdriet en treurnis ook toeslaan, zoals in het rouwen van de drie zoons om hun gestorven moeder.

Ik denk dat dat element van de 'show' de toeschouwer op afstand houdt - tenminste, mij wel. Tegelijkertijd staat de echtheid van de emoties buiten twijfel, zoals in de monoloog van de moeder over haar eenzaamheid. Deze interpretatie van 'Kras' is pakkend zonder aangrijpend te worden, melancholiek met een lichte neiging telkens de oppervlakte te zoeken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden