Column

De Shoah verdient een aparte Europese gedenkdag

Heere Heeresma: "Ik had geen zin om voor de zoveelste keer te ontkennen dat ik vluchtelingen wilde neermaaien." Beeld Maartje Geels

Waarom ik niet weer eens iets over vluchtelingen schreef, wilde G. weten. Dat deed ik altijd zo leuk, dat de mitrailleur erop moest en zo. 

We zaten op een terras aan een Amsterdamse gracht en ik keek naar een jonge vrouw die bij het bestijgen van een steile brug op de trappers van haar fiets was gaan staan. Haar strakke spijkerbroek spande zich om haar billen. Mooie billen. Bevrijdingsbillen.

Ik pakte mijn aardbeienmilkshake en blies door het rietje; een luid borrelend geluid steeg uit het glas op. Ik hoorde de ironie wel, maar ik had geen zin om voor de zoveelste keer te ontkennen dat ik vluchtelingen wilde neermaaien.

Begin vorig jaar publiceerde ik een opiniestuk in Trouw, getiteld ‘Dan rest alleen nog de mitrailleur’, waarin ik stelde dat de vluchtelingenstroom uiteindelijk alleen met geweld te stoppen is. Geen pleidooi, maar een nuchtere constatering. Dat artikel leverde mij bij sommige gemakzuchtige lezers het label ‘fascist’ op, maar ook een column in deze krant.

Shoah

G. wilde ‘iets met vluchtelingen’ doen. Ze vond de (afgelaste) actie van ‘vloekdominee’ Rikko Voorberg om op 4 mei ook omgekomen bootvluchtelingen te herdenken ‘echt heel tof’. Ik kon het alleen maar met haar eens zijn, maar ik begreep de bezwaren van met name het Cidi. 

De Dodenherdenking was bedoeld als een herdenking van de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. De Joodse slachtoffers zijn daarbij inbegrepen, hoewel de manier waarop zij zijn vermoord wezenlijk verschilt van de manier waarop de andere slachtoffers zijn omgekomen.

De Shoah is de culminatie van een eeuwenlange geschiedenis van Europese Jodenvervolging en naar mijn mening verdient de Shoah een aparte Europese gedenkdag, bijvoorbeeld gelijktijdig met de Israëlische Jom Hasjoa. Een verdere verdunning van de Dodenherdenking drukt de herdenking van de Joodse slachtoffers naar de achtergrond en ik kon begrijpen dat het Cidi dat als bedreigend ervaart.

G. vindt juist dat door de vluchtelingen te herdenken 4 mei ‘relevant’ blijft. Ze behoort tot diegenen die vinden dat iedereen die zich als ‘vluchteling’ of ‘migrant’ aandient welkom is, dus ook de jongemannen die de hekken van de Spaanse enclave Ceuta bestormen en gewoon indringers zijn. 

Massahysterie

Zelf ben ik ervoor in principe alleen asiel te verlenen aan mensen die aantoonbaar verzet hebben gepleegd tegen een onderdrukkend regime of die als lid van een minderheid vervolgd worden. 

We moeten ons realiseren dat we met de Syrische oorlogsvluchtelingen gemanipuleerd worden door Turkije en de rijke Arabische Golfstaten, welke laatsten geen poot uitsteken om ze te helpen. Daar moeten we niet aan toegeven. Wat de Afrikaanse migranten betreft, Europa kan niet de oplossing voor hun problemen zijn.

G. is helemaal lyrisch over de speelfilm ‘Atlantic.’, waarin een Marokkaanse windsurfer zijn Nederlandse liefde over zee achterna surft. Wat ze niet begrijpt, is dat die film waarschijnlijk onbedoeld duidelijk maakt wat het probleem met de vluchtelingenstroom is. 

Tegenover die windsurfer en zijn individuele, originele odyssee staan de massa’s vluchtelingen en migranten die op levensgevaarlijke bootjes stappen in de hoop de overkant te bereiken of anders gered te worden. Lemming-achtig groepsgedrag en massahysterie.

Opeens wist G. wat ze wilde doen: een kinderboek maken over een vluchteling die met een omgebouwde drone naar Europa vliegt. Ik dacht dat ze haar doorgeslagen sentimentaliteit beter kon vormgeven door een opleiding in de zorg te volgen, maar ik zei: “Goed plan.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden