Column

De shag van Sagan

Sagan tijdens de Omloop het Nieuwsblad.Beeld AFP

Het liefst had ik het openingsweekend bezongen. Want niets is mooier dan de start van het wielerseizoen, de kasseienklassiekers, op het moment dat de natuur de winter nog niet helemaal los wil laten. De snijdende kou of de regen. De snerpende wind. De strontweggetjes tussen Paterberg en Paddestraat. De bibberende renners aan de start. Blauwe lippen, blauwe vingers, blauwe tenen. Rode wangen, rode benen.

Maar we moeten het even ergens anders over hebben. We moeten het hebben over de shag van Peter Sagan. En daarmee bedoel ik niet de rookwaar van de wielrenner, want roken doet hij bij mijn weten niet. Nee, ik bedoel het haar op zijn benen.

Al sinds de uitvinding van de fiets is je benen scheren een van de grootste tradities in het wielrennen. En niet alleen in het wedstrijdwielrennen, nee, elke toerder die zichzelf een beetje serieus neemt onthaart zijn onderkant. Tot hilariteit van een ieder die niet op een racefiets rijdt, want geschoren benen: daar is toch niks mannelijks aan. Maar hey, met kale benen hoor je erbij, dus de spot en hoon worden met opgeheven hoofd verdragen.

Gniffelen
Nu moet ik altijd een beetje gniffelen om die ultrafanatieke mannen, die elke fietser die zijn beenhaar wel laat staan niet in hun groepje tolereren. Die zo'n fietser uitmaken voor pannenkoek. Voor nepper. Of voor sukkel. Voor iemand die niet fietsen kan - puur en alleen omdat hij weigert het scheermes ter hand te nemen.

Marijn de VriesBeeld Maartje Geels

Geschoren benen zijn makkelijker te masseren. Na een valpartij is het eenvoudiger om de boel schoon te maken. En pleisters van je wonden trekken is minder pijnlijk. Voilà, de redenen die profs noemen voor het ontharen van hun benen. Daar kan ik in komen. Maar eerlijk is eerlijk: ik ken geen wielertoerist die om de haverklap gemasseerd wordt, noch valt - meewarig genoeg heeft deze groep dus geen enkele reden om de benen te scheren.

Tenzij we naar de echte reden van het benen scheren kijken. Want die ligt ergens anders. Wielrenners scheren, omdat de macht pas echt van dijen en kuiten spat als er geen haartje meer op zit. Omdat je dan elke spiervezel ziet lopen. Helemaal als je er olie op smeert, en de benen bruin glimmen. Het is, kortom, mooi. En bijna nog belangrijker: het hoort zo. Waarom? Omdat het zo hoort.

Iedereen lachen
Zo was het, zo is het, en zo leek het altijd te zullen blijven. Tot Peter Sagan in een van de speeltuinkoersjes voor de opening van het seizoen met ongeschoren benen aan de start stond. Iedereen lachen. En wijzen. Kijk die Sagan! Ach, dacht men, deze koersen tellen niet. Hij zal straks als het seizoen echt begint wel in het gareel gaan. Vincenzo Nibali gaf hem zelfs een scheersetje kado.

Maar Sagan ging niet in het gareel. Zaterdag stond hij in zijn wereldkampioenstrui aan de start van Omloop het Nieuwsblad, met ongeschoren benen. Er was maar een klein stukje kuit te zien, want hij droeg kniestukken, maar het was overduidelijk: er stond haar op.

Prachtig. Er is maar één iemand die kan breken met de mores in het wielrennen, en dat is Peter Sagan. Schaterlachend vloekt hij in de kerk van de wielerpurist. Wie maakt hem wat. Hij is de wereldkampioen.

Het wordt een prachtig seizoen.

Keurig geschoren benen van wielrenners.Beeld anp
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden