De schimmendans van Dino en Kitty's hemeltergende vacht the flintstones

NEW YORK - Hoe maak je van een pre-historische tekenfilm als The Flintstones een echte film met echte karakters? Een vuilnisbak onder de gootsteen in de vorm van een slijmerig prehistorisch aardvarken, een vliegende Pterodactyl die op zijn rug Fred, Wilma en Pebbles Flintstones vervoert, of een enorme kreeft uit het Stenen Tijdperk die dienst doet als grasmaaimachine.

Dat alles is in tekenfilms moeiteloos te tekenen. Maar hoe zet je dat om in echte levende wezens? Hoe realiseer je een pre-historisch dier als Dino, de favoriete huisdraak van de Flintstones, of Kitty, Pebbles' lievelings sabeltijger. In dat geval brengt computeranimatie de oplossing. The Flintstones zou niet gemaakt kunnen worden zonder de hulp van de ingenieurs en software ontwerpers van 'Industrial Light & Magic' (ILM) uit Californië. De oprichter van ILM is regisseur George Lucas bekend van andere hoogstandjes op het gebied van computeranimatie als Star Wars en de Indiana Jones films.

Het laatste grote project van ILM vóór de Flintstones was Steven Spielberg's zomerhit 'Jurassic Park'. 'Jurassic Park' gebruikte de allernieuwste snufjes op het gebied van computer graphics, niemand dacht dat deze film nog kon worden overtroffen. Zelfs bij ILM zelf dacht men dat nu alles was ontdekt op het gebied van computeranimatie. Totdat werd begonnen met het draaien van de Flintstones.

Het Amerikaanse filmtijdschrift 'American Cinematographer' noemt de Flintstones een “meesterwerk van computeranimatie.” De Flintstones is de volgende generatie in computeranimatie en dat komt door de introductie van vacht. Kitty, de huis-sabeltijger die iedere avond weer door Fred buiten de deur wordt gezet, is het eerste computer geanimeerde beest met een vacht. En die harige vacht heeft de computerprogrammeurs van ILM vele slapeloze nachten bezorgd.

De openingsscène van De Flintstones, waarin de familie net zoals in de tekenfilm naar een drive-in bioscoop in Bedrock gaat, is de langste, doorlopende digitale scène uit de geschiedenis van de film. Aan de slechts vijftig seconden durende scène is twee maanden lang gewerkt.

Flintstonesregisseur Brian Levant had in eerste instantie Jim Henson's Creature Shop ingeschakeld. De inmiddels overleden Jim Henson werd vooral beroemd om de poppenanimatie in de Muppet-show. Maar toen eenmaal was begonnen met het draaien van de Flintstones bleek al snel dat poppenanimatie, animatronics in het Engels, te beperkt was.

Poppen zijn uiteindelijk altijd gebonden aan de lichamelijke beperkingen van de acteur die in de vermomming zit. En een man of vrouw in een zwaar dinosaurus-kostuum kan nou eenmaal niet hoog springen, snel bewegen of in de lucht blijven hangen. “Je kunt een karakter veel gemakkelijker manipuleren in de digitale wereld dan in de echte wereld”, zegt Mark Dippé, de man van ILM die verantwoordelijk was voor de speciale effecten van de Flintstones. Dippé was tevens het brein achter de speciale effecten van Jurassic Park.

De karakters in tekenfilms gedragen zich anders dan die in gewone films. Dino is een karikatuur; een combinatie van een Disney tekenfilmfiguur en een Jurassic Park-monster. Het twee-dimensionale stripfiguur Dino moest vertaald worden naar de echte wereld; een drie-dimensionale, levensechte huisdraak. “Dino is op de eerste plaats een komisch karakter, een echte tekenfilmfiguur met overdreven bewegingen, echte slapstick en dat hadden we bij ILM nog nooit gedaan”, zegt Dippé.

Iedereen kent de beroemde scène 'Wilma, I'm home!' wanneer Fred van een lange werkdag thuiskomt en door een dolblije Dino wordt besprongen. De scène bestaat uit twee opnames: een gewone met een echte acteur, Fred gespeeld door John Goodman, en een digitale met Dino. De scène wordt eerst gefilmd met Goodman die doet alsof hij door Dino liefderijk wordt besprongen en op de grond valt. De computerprogrammeur bouwt de set op zijn beeldscherm na en animeert de sprong van Dino. De digitale scène wordt daarna in de andere scène gescanned, waarbij ieder detail precies moet kloppen. De kreukels die in het vloerkleed verschijnen als Dino op Fred afrent worden vertaald in miljoenen bites informatie en door de computer aan de film toegevoegd. Wanneer Fred Flintstone wordt gekozen als de nieuwe vice-president van de Bedrock Mining Corporation organiseren de buren Barney, Betty en Bam Bam een feestje. Na een paar Brontosaurus-cocktails wordt de polonaise gedanst. Dino danst mee tussen Wilma, gespeeld door Jean van der Pyl, en de door Liz Taylor gespeelde schoonmoeder. Tijdens het filmen van de scène wordt de plaats van Dino ingenomen door een acteur die later digitaal wordt weggegumd en vervangen door Dino. Het meest tijdrovende werk hierbij is Dino precies in te passen in de lege ruimte die de acteur heeft achtergelaten.

En dan de vacht van sabeltijger Kitty. Nog nooit in de korte geschiedenis van computer animatie zijn karakters ontwikkeld die haar hebben. “Kitty was onvoorstelbaar gecompliceerd”, zegt Dippé. Vacht en haar zijn wat betreft computer graphics hetzelfde als water of vuur. In vergelijking met Kitty was Dino een peuleschil, herinnert Dippé zich, net zoals de dinosaurussen van Jurassic Park. Deze pre-historische dieren zijn kaal, ze hebben geen vacht of bossen haar die bij iedere beweging veranderen. De dinosaurussen uit Jurassic lijken op in klei gevormde dieren. Nadat het model is gemaakt wordt de huid gekleurd en ingevuld, de rimpels erop geschilderd en af en toe wat vuil of zand. Maar haar is totaal anders. Ieder haartje wordt op de computer gemodelleerd. Lang haar wordt door de zwaartekracht naar beneden getrokken, meer dan kort haar. Maar dat soort voor de hand liggende feiten kent de computer niet. De programmeur moet een speciaal programma ontwikkelen dat daarmee rekening houdt. Dippé: “Kitty's lichaam werd eerst op de computer gevormd, daarna moest met de hand haar per haar worden toegevoegd op de kale huid. Het duurde dagen voordat ieder haartje op zijn plaats zat. Daarna moest de computer gaan calculeren hoe de vacht er in zijn geheel uit komt te zien met al die honderdduizenden haartjes.” Een filmbeeldje van Kitty kostte een hele dag tijd om te ontwikkelen. “We zijn er bijna”, zegt Dippé, “we kunnen bijna een perfect digitaal menselijk wezen maken. Maar of daar vraag naar zal zijn weet ik niet, misschien kun je toch beter echte acteurs nemen want die zijn goedkoper.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden