De schildpaddenman van Dominica

Midden in de Cariben ligt Dominica. Een eiland waar de natuur het nog voor het zeggen heeft, mede dankzij bevlogen bewoners. Mensen als Simon George, beschermer van de schildpadden.

JESSICA DE KORTE

Een donkergrijs wezentje zit tussen de vingers van Simon George ingeklemd. Twee pootjes steken uit, het kopje beweegt traag, de ogen knijpen samen. De net uit het ei gekropen schildpad moet de weg naar zee afleggen. Een stuk of vijftien meter over het strand, meer zal het niet zijn, maar over hindernissen als heuveltjes en zeewier - waar hij zo in vast kan komen zitten. Simon verwarmt het beestje door de poten heel subtiel rond te draaien.

Simon ís Dominica, bedenk ik. Met een groen hart. Zijn ogen schitteren net als al die honderden watervallen en rivieren op het Caribische eiland, dat tussen Guadeloupe en Martinique, ligt, maar zijn eigen karakter heeft. Casino's, discotheken, ik zie ze hier niet, alleen ruige regenwouden en vulkanen - machtige natuur, nauwelijks ingetoomd door mensenhand. Intomen kan ook niet, met die steile hellingen en de orkanen in augustus en september.

Deze man overtuigde de bewoners in zijn dorp Riviere Cyrique ervan de schildpadden met rust te laten. Een delicatesse veranderde in een bijna mythisch wezen, waar mensen vanuit de hele wereld graag een glimp van opvangen. Kamers in het naastgelegen ecologische resort Rosalie Bay gaan weg voor een paar honderd euro per nacht, maar dan zit je ook wel op een toplocatie: tussen rivier Rosalie en de Atlantische Zee, in een tuin vol heliconia, lelies, hibiscus en palmbomen.

Dag en nacht waakt Simon over de bedreigde lederschildpadden, karetschildpadden en groene zeeschildpadden die op het donkergrijze vulkaanstrand nestelen. Hij begon als vrijwilliger, maar is sinds een paar jaar president van het twaalfkoppige Nature Enhancement Team (NET). Nesten verplaatst hij naar veilige locaties, hij maakt het strand schoon, helpt de kleintjes uit het ei kruipen en houdt de tellingen bij. "De resultaten ogen goed. We hebben dit jaar - in nog geen vijf maanden - al 170 lederschildpadden waargenomen, een recordaantal, met tussen de tachtig en honderd nesten."

Een paar uur eerder, rond 2.30 uur 's nachts, zitten we nog gehurkt bij een lederschildpad. Het hotel heeft een 'wake-up-service', speciaal voor wie de bijzondere reptielen wil zien - ze komen eieren leggen als het donker is. Slapen kon ik toch al niet, met de gedachte dat ik misschien wel een honderd miljoen jaar oud (!) tafereel van dichtbij mag aanschouwen. Bedreigd, maar nu juist beschermd door mensenhand.

In het pikkedonker ben ik enigszins onzeker over het strand aan komen lopen, met mijn telefoon als zaklamp, bang om op iets - of eigenlijk iemand - te trappen. "Dit moment blijft bijzonder, elke schildpad is anders", zegt Simon. Een meterslang vrouwtje maakt traag rondjes, terwijl haar voorpoten in krachtige bewegingen het zand omhoog stuiven. "Zo bedekt ze haar eieren. Ze heeft net 27 eieren gelegd, die ik al veilig heb gesteld. Kijk maar, het nest ligt veel te dicht bij zee. Tragisch. Bij vloed zou alles in één keer wegspoelen."

Ik heb geluk. Het kan nachtenlang stil zijn, zonder een teken van één schildpad. "Iedere hotelgast wil er eentje zien", zegt Simon. "Maar de natuur laat zich niet dwingen. Ik rommel ook liever niet te veel met de eieren, verplaats ze alleen als het noodzakelijk is." Het werk van Simon is onmogelijk zonder de steun van het resort, maar er wordt volgens hem ook druk uitgeoefend. Zo krijgen gasten tijdens hun verblijf de garantie een schildpad te zien. De schildpaddenexpert heeft er een haat-liefdeverhouding mee.

Mensen als Simon, met een ongelooflijke liefde voor het eiland, kom ik vaak tegen op Dominica. Bij elk gesprek word ik verwarmd, in een landschap waar je alleen maar van kunt houden. Planten rijgen het regenwoud als groen garen aaneen. Niet in een vast stramien, een borduurwerk, maar met alle bewegingsvrijheid. Het doet aan 'Lost' denken - die tv-serie over gestrande reizigers .

De Kalinago-indianen noemden dit stuk land niet voor niets Waitukubuli: groot is haar lichaam. Ze ontsnapten aan de vroegere Franse en Britse kolonisten door heel diep het regenwoud in te trekken en wonen vandaag de dag bij de Crayfish-rivier, zo'n 30 kilometer boven Rosalie Bay. Het was Columbus die op een zondag in 1493 aanmeerde en de huidige naam Dominica (Latijn voor zondag) in het leven riep.

Op elke hoek tref ik een elysium. Emerald Pool, een smaragdgroen bad onder een waterval. De Middleham Falls, een waterval in een groene oase, waar de roodkeelsolitaire of 'bergfluiter' haar lied in mineur zingt. Boiling Lake, een naar eieren ruikend, kokend meer in een desolate wereld. De bubbels van Champagne Reef. Of een van die vele heetwaterbronnen, die het lijf na de nodige wandelkilometers ontspanning schenken.

Simon weet nog een bijzondere plek: Wavine Cyrique. Na het uitzetten van de schildpadden pakt hij een uurtje slaap, om me vervolgens over een wandelpad te begeleiden. Want hij is ook nog wandelgids, docent en agronoom - bodemkenner.

Ineens stopt het pad. Of nee, wacht. Het loopt loodrecht omlaag, langs een klif, waar een touw aan vast hangt. Omkeren, nú, schiet er door mijn hoofd. Alleen heb ik inmiddels zes dagen op Dominica achter de rug, en besef ik dat zich daar beneden misschien wel weer een natuurwonder bevindt.

Met engelengeduld, en een lichte grijns, geeft Simon uitleg: de linkervoet daar, de rechterhand aan het touw. Het kost duizend eieren om één volwassen schildpad te krijgen, dus mij begeleiden is voor Simon vast een peulenschil.

Beneden doet de waterglinstering even pijn aan de ogen. Aan het eind van een zandstrand staan metershoge, groene kliffen, waar een waterval de Atlantische Oceaan in klettert. Simon spreidt in de schaduw een kleed van bananenbladeren uit, legt bananen, mango's en ananas neer, de vruchten die hier overal groeien. En hij geeft me een rood, 'magisch' besje - de mirakelbes.

"Proef daarna een banaan. Kijk maar wat het doet." Megazoet, alsof de smaak tien keer wordt versterkt. Simon komt niet bij van het lachen, misschien door mijn verwijde pupillen - alsof ik aan de drugs zit.

Dominica is een groot lichaam met een groen hart, dat elke dag mirakelbessen voorschotelt. Daarom voelt het hier zo intens. Zoiets moet het wel zijn.

undefined

Wanneer naar Dominica?

Lederschildpadden leggen hun eieren van maart tot augustus op het strand, karetschildpadden en groene zeeschildpadden van mei tot oktober. Dominica heeft veel wandelpaden, waaronder de Waitukubuli National Trail (184 kilometer).

KLM/Air France vliegt via Parijs elke dag op Guadeloupe en Martinique (retour vanaf 550 euro). Beide eilanden hebben een boot- en vliegverbinding met Dominica. Rechtstreeks vliegen op Sint Maarten is ook een optie, en vanaf daar met het vliegtuig verder.

www.klm.nl

www.airfrance.nl

www.express-des-iles.com

Dominica Tourist Office:

dominica@tropical-consult.de

+49 711 26346624

www.discoverdominica.com

Een delicatesse veranderde in een bijna mythisch wezen

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden