De schedel

(Trouw)

Hij is slechts zes weken te zien, zeggen ze bij het museum. Let op het woordje ’slechts’.

Gek maken willen ze ons.

We hebben het natuurlijk over de schedel. Voorpagina van de Volkskrant gezien gisteren? Of die van Het Parool? Of NRC? Zitten allemaal in het complot. Willen ons naar die schedel toe krijgen, liefst in lange rijen van wachtenden. Bij het museum hebben ze er zelfs een fast lane voor bedacht, voor al diegenen die al via internet een e-ticket hebben geboekt, maar bij de kassa waarschuwden ze dat de aandrang bij die snelle rij zo groot zou kunnen zijn, dat je sneller via de normale rij binnenkomt.

In de tuin van het Rijks hebben ze een paviljoen ingericht dat Hirst Space heet. Je kan er voor een webcam je mening kwijt over de schedel, en verder is er door Hirst gezegende merchandise: de schedel op een pet, op een T-shirt, op een potlood, op een sleutelhanger. En de schedel als gummetje.

De echte schedel, daarentegen, die mag niet gefotografeerd worden. Het was dus een bijzondere ervaring om in gezelschap van een aantal persfotografen die zwarte box binnen te stappen, waar de schedel is uitgestald.

We hadden net de duivelskunstenaar mogen fotograferen, in een andere zaal, waar hij poseerde voor zeventiende-eeuwse werken die hijzelf had geselecteerd uit het depot van het museum. Hij had ons een weke warme hand gegeven en had zich opgesteld voor een schildering van een hond en een kat bij een half geslachte ree. Want de dood is zijn thema. Hij had het Rijks uitverkoren als startpunt voor de wereldtoernee van de schedel, omdat het zo’n mooie collectie vanitas-schilderijen heeft. Na tien minuten Hirst mochten we naar de schedel zelf.

Voor de ingang van de box moesten we al onze tassen achterlaten, heel de camera-uitrusting, zelfs onze mobiele telefoons, ja ongewapend stonden we oog in oog met hem, de heilige schedel. „Probeer nou te genieten zonder cynisch te doen”, zei een van ons. Dat viel niet mee.

De suppoost had per ongeluk iets te veel licht aangelaten in de box, je zag eigenlijk meer box dan schedel, en dat deed aan de magie enige afbreuk.

Die magie kwam tevoorschijn toen even later het licht werd uitgedaan en de schedel alleen nog werd beschenen door acht felle richtspotjes, een flonkerend en grijnzend juweel in de duisternis.

Er was zelfs een moment dat ik heel even alleen met hem was, nu ja, samen met de suppoost dan, maar het was zaak om niet te lang in de box te blijven, zoals je je niet te lang aan radioactieve straling moet blootstellen, want het zou me niet gebeuren dat hij me ontroeren zou, dat ik hier schrijven zou dat je hem moet gaan zien, die schedel, dat een ogenblik in zijn nabijheid je leven zou veranderen, dat God zelf schedel was geworden.

Maar ik ben iets te lang blijven staan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden