’De sanitairbranche is eigenlijk mijn wereld niet’

Samira Lehiba: ¿Juist deze tijd vraagt om creativiteit.¿ (FOTO MAARTJE GEELS) Beeld
Samira Lehiba: ¿Juist deze tijd vraagt om creativiteit.¿ (FOTO MAARTJE GEELS)

De crisis gaat honderdduizenden mensen hun baan kosten. Trouw portretteert de nieuwe werklozen. Deel 8: sanitairadviseuse Samira Lehiba.

„Ik wil nu niets meer doen in de sanitairbranche. Het is mijn wereldje eigenlijk niet. Mijn interesses liggen toch meer bij mijn taalstudie.”

Samira Lehiba (31) ziet na een maand moeizaam solliciteren de positieve kanten van haar ontslag: „Je voelt na het ontslag echt een verplichting om te solliciteren. Alsof je je niet een korte tijd mag bezinnen, maar simpelweg geld moet verdienen. Toen ik mijn eerste WW-uitkering ontving, werd ik een stuk relaxter.

„Een week voor mijn vertrek ontving ik een e-mail over een reorganisatie. Ik maakte me nog geen zorgen. Door tegenvallende verkoop moesten van alle vestigingen in totaal tien mensen weg. De volgende ochtend wist ik op het werk nog van niets. Mijn baas had een afspraak ergens anders. Toen hij me ’smiddags riep voor een persoonlijk gesprek, voelde ik de bui al hangen.

„Uiteindelijk verliep dat tamelijk keurig en ontspannen. Ik kreeg nog folders mee over het aanvragen van een WW-uitkering. Daarna kwamen de emoties overigens wel. Doordat mijn contract was verlengd tot december, kwam de klap extra hard aan. Ik kreeg twee opties, een ontslagvergoeding of magazijnwerk. De keuze was snel gemaakt.

„De dag na mijn ontslag had ik maar één gedachte: solliciteren. Ik zat de hele dag achter de computer te reageren op vacatures. Ik zocht werk op het gebied van personeel en organisatie, ergens waar ik met mensen moet werken. Maar zonder ervaring op dat gebied krijg je zo’n baan niet.

„Per toeval kwam ik vorig jaar te werken als verkoper in badkamers, bij Koekkoek, een groothandel in onder andere sanitair. Na mijn hbo-vertaalopleiding ging ik eerst aan de slag bij Vola sanitair, een kranenbedrijf. Vooral om mijn kennis van de Franse taal, ze breidden namelijk net uit naar België. Drie jaar lang zat ik op kantoor, zonder kans op vooruitgang. Ik wilde op een gegeven moment gewoon echt weg. Er was geen ruimte voor mijn ideeën. Ik ben nu eenmaal iemand die wil blijven vernieuwen.

„Toen een vriendin mij wees op de vacature bij Koekkoek, greep ik die baan direct aan. Ik werkte daar als adviseuse in de badkamershowroom. Begin dit jaar was er steeds minder te doen en moest ik weg.

„Ik heb me aangemeld voor vrijwilligerswerk, van thuis stilzitten word ik namelijk erg kriebelig. Ondertussen ben ik vooral bezig met het opzetten van een eigen taalschooltje. Momenteel geef ik al wekelijks les in Frans en Engels bij een welzijnsstichting in Amstelveen. Onder de studenten zitten autochtone Nederlanders, maar ook leerlingen van Poolse of Engelse komaf. In mijn studietijd fantaseerde ik al over een eigen bedrijfje, maar als jongere zocht ik naar vastigheid. Terwijl deze tijd juist vraagt om creativiteit.”

(Trouw) Beeld
(Trouw)
Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden