De samenzang had in de krant mogen doorklinken

Duizenden mensen kwamen vorige zaterdag bijeen in Monnickendam voor de presentatie van het nieuwe Liedboek voor de Kerken. Aan de samenstelling van gezangenbundel is jaren gewerkt, met alle discussie, pijnlijke keuzes, onenigheid en geruchten van dien. Maar daar was in Monnickendam niets van te merken. Er werd gezongen, op allerlei plaatsen en manieren, in kleine groepen en massaal.

Mensen die erbij waren, vonden het hartverwarmend. Maar die warmte vonden ze niet terug in het verslag dat maandag in de krant stond. Het was een kort verslag, op pagina 8. Alle relevante feiten werden daarin genoemd, maar twee derde van het verhaal ging over 'yoga en het Liedboek', een van vele workshops die in Monnickendam werden belegd. De verslaggever beschreef hoe de protestantse gezangen werden versmolten met oosterse meditatie.

Dat schoot veel lezers in het verkeerde keelgat. Ze vonden dat de vreugdevolle dag in Monnickendam daarmee geen recht werd gedaan. En ze hadden gelijk.

Op zich is het niet zo gek dat de verslaggever zoiets eruit pikt. Een festival is bijna niet te verslaan zonder te vervallen in een opsomming van programmaonderdelen en activiteiten; herkenbaar voor degenen die erbij waren, maar weinig boeiend voor anderen. Dus haal je er iets uit wat onverwacht en opvallend is, en de aandacht van lezers zal trekken.

Dat er een paar opmerkelijke workshops zouden worden gegeven in Monnickendam was ver van tevoren bekend. We hadden in maart een vraaggesprek met een van de organisatoren, Rieks Hoogenkamp. Hem werd voorgehouden dat sommige orthodoxe gelovigen dreigden met een boycot van het Liedboek-festival vanwege die rare workshops. Hoogenkamp had weinig begrip voor de commotie: "Waarom zouden homo's en biseksuelen niet uit het Liedboek mogen zingen? Hetzelfde geldt voor iemand die aan yoga doet. Waarom zou een zenmeester niet naar het Liedboek mogen kijken?"

Zo gek was het dus niet om vorige zaterdag even te gaan kijken hoe dat nou ging met het Liedboek in lotushouding.

En daarbij: we schrijven al maanden over het Liedboek. We hebben in de Verdieping uiteenlopende mensen aan het woord gelaten over het verdwijnen van het oude en de komst van het nieuwe Liedboek, over hun oor voor kerkmuziek, over hun oog voor berijmingen.

Er woedde al discussie over het Liedboek zonder dat de inhoud van de bundel bekend was gemaakt. We hebben geschreven over de samenstellers en over de vertegenwoordigers van de acht deelnemende kerkgenootschappen die hun goedkeuring moesten geven, óók nog zonder de hele inhoud te kennen.

Dat is een fascinerend en nieuwswaardig traject geweest. We hebben het uitgebreid in de kolommen gehad. Er is tot in de brievenrubriek gediscussieerd over gezangen die geschrapt en berijmingen die veranderd zijn.

Als dan de officiële presentatie van het Liedboek komt, is het journalistieke feest eigenlijk voorbij. Voor kerkgangers en zangliefhebbers is die presentatie een hoogtepunt, maar journalistiek gezien heeft het onderwerp zijn hoogtepunt dan gehad.

Dat duizenden bijeenkomen om de presentatie te vieren, is eigenlijk geen nieuws. Maar we hadden ook moeten beschrijven wat de mensen voelden die zaterdag in Monnickendam. Soms moet een journalist niet meer doen dan dat: beschrijven wat mensen voelen.

Willem Schoonen

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden