Opinie

De reünie

In 1968 ging ik naar Engeland. De oorlog was 23 jaar geleden en als de Stones en The Beatles even stil hielden dan kon je daar nog net de laatste klanken van Vera Lynn horen: there’ll be blue birds over, the white cliffs of Dover. Hoewel mijn broer bij vertrek zei: ’word nou niet meteen verliefd, want dan zit je daar aan vast en zie je zo weinig van een land’, werd ik meteen verliefd en zag daardoor meer van het land dan ook mijn broer voor mogelijk had gehouden.

Mijn geliefde ging naar een toneelschool in Dartington Hall in Devon. Terwijl zij en haar klas zich bekwaamden in dans volgens Martha Graham en drama volgens Stanislavski werkte ik in de keuken en ontdekte ik Russell’s History of Western Philosophy in de bibliotheek. Voor mij een verlossend boek omdat ik al een hele tijd stond te dralen voor het immense gebouw van filosofie zonder een ingang te kunnen ontdekken. Ik had een boek van Karl Jaspers over Kant doorgeworsteld en was daar enigszins ontgoocheld uit tevoorschijn gekomen. Met Jaspers liep ik in dichte mist door wat ik vermoedde dat een berglandschap was, maar het was Russell die de nevel wegblies en het ongelooflijke panorama onthulde. Ik kreeg vervolgens geld van de Dartington Trust om filosofie te gaan studeren en tot op de dag van vandaag ben ik dankbaar voor wat zij hun Nederlandse keukenhulpje toestopten.

Afgelopen weekend waren we weer bij elkaar in Dartington. Ik werd erheen gereden door mijn geliefde van toen. Engelsen hebben humor, dat blijkt onder andere uit de tomtom (satnav) die ons door Devon leidde op gezag van Ozzy Osbourne’s ingesproken adviezen: fucking turn left, you fucking twat. Zo’n reünie is overigens een bloedlink gebeuren. Je wordt gedwongen een blik te werpen op wat de tijd aanrichtte in deze mensen tussen 1968 en 2010 en dat is nooit een mooi gezicht. Ik doel niet op kaal, rimpelig, schilferig of dik. Het zit daar onder.

We zijn met twintig mensen, geen partners, want die bungelen in zo’n situatie en vervelen of ergeren zich dood bij de zoveelste ’weet je nog dat jij toen ..etc’.

Er is nog niemand dood en dat schrijven we toe aan de aard van onze ambities: niet obsessief, wel behartenswaardig. Niemand is rijk geworden of doodarm of beroemd. Julia was lesbisch, maar is dat nu niet meer. Ze is katholiek geworden na een slopende behandeling wegens baarmoederkanker en de dood van haar luid atheïstische vader, die God en mens vervloekend stierf. Hij was een Pool met een alcoholprobleem en zeer losse handen. Katholiek worden in Engeland is een stap die niet makkelijk naar Nederlandse verhoudingen valt te vertalen. Zij legt Beckett nog eens aan mij uit: ’Hij beschrijft hoe het leven aan zou voelen als het zinloos was’. Voordat ik kan roepen ’maar Julia het leven IS ’ heeft ze haar hand op mijn mond gelegd en krijg ik een kus. Kenneth komt maar heel even langs. Zijn dochter werd in Dartington geboren en stierf 28 jaar oud aan een hartziekte. Voor hem is heel Dartington een graf waar hij zich nu een ogenblik in waagt omdat wij er zijn. Helen moet bij de meeste weet-je-nog’s zeggen ’nee, dat weet ik niet meer’ en begint aan haar geheugen te twijfelen. Kort nadat zij Dartington verliet, pleegde haar moeder zelfmoord op 49-jarige leeftijd. Een catastrofe die werd gevolgd door twee desastreuze huwelijken: eerst met Trevor die eigenlijk homo was en moeilijk de kast uit kon komen. En toen met Jaques, een schizofrene Franse artiest die ze in de Provence aan de Bendictijnen verloor, die hem echter snel weer uitbraakten waarna hij werd opgenomen in een instituut op haar kosten. ’Dat wil zeggen, mijn huis werd er aan opgestookt. Dartington leuk? Ik had wel wat anders aan mijn hoofd.’

Sue was indertijd de grote liefde van Alan, maar naar we nu horen was zij altijd al wat Julia niet meer is: lesbisch. Echt? Dat meen je niet! Dit zijn klanken uit de reünie achter de reünie waarin de aanwezigen door klittende andere aanwezigen in toiletten of logeeradressen worden besproken. Ik hoor voor het eerst dat John met succes achter de dansleraar aan zat. Dat Leslie’s drankprobleem soms voorbij is en dat Maggie in het tweede jaar een kind kreeg dat haar werd afgenomen. Als ik haar vraag waar dit meisje nu is zegt ze: ’Ik hoop dat ze mij zoekt, want ik durf haar niet te zoeken.’ Lucinda heeft met opzet geen kinderen ’want er zijn er al genoeg zou ik zeggen’. Ella was een grote robuuste vrouw, maar ze woont al jaren in Japan en is door het dieet daar papierdun geworden en erg subtiel. Dat kun je niet zeggen van Ozzy Osbourne’s stem die ons bij thuiskomst meldde: you reached your fucking destination, now fuck off. Uit vrees voor het bereiken van die eindbestemming durven we de volgende niet pas over vijf jaar te doen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden