null Beeld

CoronadagboekNew Delhi

De regels rond bedelen zijn in deze tijd wat opgerekt

De bel gaat. Ik loop direct naar het balkon en kijk naar beneden. Zoals verwacht staan daar twee kinderen, gekleed in oude vodden en met ongewassen haar. Vragend kijken ze omhoog.

De laatste weken komen ze bijna elke dag. Kinderen in een stuk of vijf wisselende groepjes die namens hun familie op zoek zijn naar eten. Hun ouders bewaken de hut waarin ze wonen, onder viaducten en langs de spoorbaan. Het zijn vaak arbeidsmigranten, die vanwege de lockdown geen werk en inkomen meer hebben, en ook niet in aanmerking komen voor de gesubsidieerde rijst van de overheid. Ze hebben ook geen gasflessen, dus eten koken zou nu sowieso lastig zijn. Er worden daarom ook gratis maaltijden uitgedeeld, door zowel de regering als talloze vrijwilligers. Maar deze bereiken hen lang niet elke dag, zeggen de kinderen.

En dus trotseren ze de zware politiebewaking om in onze buurt vol welvarende middenklassers te bedelen om voedsel. De vele moslims die hier wonen zijn extra vrijgevig vanwege de ramadan. Maar makkelijk is het niet. Vorige week verscheen een van de wat oudere jongens, van een jaar of 15, met zijn arm in het verband. “Stokslagen van de politie.”

Daarop hoorde ik een overbuurvrouw van haar balkon roepen: “Geef ze geen geld, hoor! Daar doen ze niets goeds mee.” Ik heb de jongen toen toch een paar briefjes toegestoken. Voor wat paracetamol, of een schoon verband, of wat dan ook. Geld geven aan bedelende kinderen is gewoonlijk not done zo waarschuwen de hulporganisaties altijd. Dan stimuleer je het bedelen en zullen ze niet meer naar school gaan. Maar ik denk dat in deze uitzonderlijke tijden de regels wel een beetje aangepast kunnen worden.

En meestal vragen de kinderen niets wat onredelijk is. “Fruit”, is het verzoek van vandaag. Ze hebben geluk. Ik heb een dag eerder net twee kilo appels gekocht. Ik gooi de helft in een tasje naar beneden en vraag de groenteman, die toevallig net langsrijdt, er een paar komkommers bij te doen. Wanneer ik hem er later voor probeer te betalen, wuift hij met zijn hand. Een lichtpuntje in deze crisis: iedereen helpt elkaar een beetje.

Aletta André woont in Delhi. Zij geeft een inkijkje in haar leven in deze miljoenenstad tijdens de Indiase lockdown.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden