De rauwste waarheden in de chaos van Oranje

Als Ronald Koeman in 2014 toch eens bondscoach was geworden - broer Erwin assistent, en nog een gabber die het wel uit zijn hoofd zou hebben gehaald om over clausules te beginnen.

We zouden het EK achter de rug hebben, waar Koeman ons op de WK-manier van Louis van Gaal heen zou hebben geleid. We hadden om en nabij de kwartfinale gehaald - met hangen en wurgen, dat natuurlijk wel, en tijdens het toernooi had Koeman spel en systeem verder versoberd, want aan de knagende verschraling had ook hij natuurlijk niets kunnen doen. Maar hij was er anders mee omgegaan, met zijn voor Nederland uitzonderlijke én (in tegenstelling tot uiteindelijk ook Van Gaal) overtuigde pragmatisme.

Het was rustig geweest, wil ik maar zeggen of (als het u te ver gaat) dromen. Nu is het een puinhoop. Lekker voor een journalist? Ik ervaar het, misschien heel atypisch, niet zo. Dit is van een andere orde dan een rel of een conflict, het gangbare werk. Hier krioelt het van onderliggende lijntjes, hier spelen eendimensionale voorkeuren of antipathieën. Natuurlijk, zeker de sportjournalistiek zal er nooit geheel vrij van zijn, maar dit is de overtreffende trap: hier gaat het schuren, stinken, ergeren, hier is het soms niet meer te harden.

De nieuwe technisch directeur Hans van Breukelen kwam niet tot een akkoord met Ruud Gullit, die als beoogd tweede assistent clausules wilde. De vette loslippigheid van Gullit in de dagen erna kon je er ernstig aan doen twijfelen of hij een waardig werknemer van 's lands grootste sportbond had kunnen zijn. Van Breukelen had voor hem, mocht Gullit onder veel meer zeggen, achtergehouden dat assistent Marco van Basten naar de Fifa zou vertrekken. Niemand kwam op het idee, of wilde erop komen, dat Van Breukelen een afspraak tot voorlopig zwijgen met Van Basten zou kunnen hebben gemaakt - op elke werkvloer bij zoiets delicaats iets volstrekt normaals.

Van Breukelen heeft, om voor het gemak even in sjablonen te blijven, de dictie van een sociaal werker, de attitude ook. Dat wordt niet gepruimd in de hokjesgeest van de voetbalwereld.

Zo wordt hij er meteen ook maar op aangekeken dat de 67-jarige teammanager Hans Jorritsma weg moet. De spelers ondertekenden een brief om hem te behouden - potsierlijk natuurlijk al, een brief van voetballers voor de man die de reizen regelt. Niemand die opmerkte, of wilde opmerken, dat ze die brief in de vorige interlandperiode, drie maanden geleden, onder de neus kregen geschoven. Toen was Van Breukelen nog niet in dienst. De KNVB wilde met Jorritsma breken, hij kreeg het dossier op zijn bureau.

Dat Van Breukelen het wil uitvoeren, is van een fijne ironie, voor wie dat wil zien: zo soft als in bovengeschetste sjablonen gewild, is hij toch niet dat hij niet onmiddellijk dingen aanpakt, ook de vervelende. Niet om hem in alles te verdedigen, het zou hem helpen - om iets te zeggen - als hij soms iets minder zou praten en met wat meer afstand, maar laten we onszelf alsjeblieft niet wijsmaken, of laten maken, dat Hans van Breukelen ons voetbal naar de ratsmodee helpt.

Van Breukelen gelooft vurig in het nieuwe KNVB-plan dat ons voetbal weerbaarder zou moeten maken. Het is niet moeilijk een trainer aan te wijzen die hem in dat licht beter zou passen dan Danny Blind, die lichte vleugelspitsjes blijft opstellen. Maar die trainer, die naar aller tevredenheid in Engeland werkt, wilde Bert van Oostveen niet, de opgestapte directeur die de chaos achterliet waarin meer dan eens schaamteloos de rauwste waarheden worden geconstrueerd.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden