De publieke verontwaardiging over Vitesse stemt hoopvol

Vitesse traint, zonder Mori, in het stadion van Zayed Sport City in Abu Dhabi, met op de achtergrond de Sheikh Zayed moskee.Beeld anp

Lichtpunt in het akkefietje rond de Israëlische voetballer Dan Mori lijkt me dat die tot zoveel opwinding leidt. Diens werkgever Vitesse, u kunt het verhaal inmiddels dromen, had niet tijdig genoeg een visum aangevraagd voor de Verenigde Arabische Emiraten. Toen het land hem de toegang weigerde, accepteerde de club dat zonder enig protest. Niemand daar in Arnhem kwam op de toch zo voor de hand liggende gedachte om het trainingsreisje solidair te cancellen. Labbekakkerigheid van de sneuste soort.

Volkomen terecht dus dat Vitesse nu volop in het zonnetje staat en er alom van langs krijgt. Tegelijkertijd is dat behoorlijk opmerkelijk. Al te vaak gebeurt het immers dat de publieke opinie de schouders ophaalt zodra Israël in het geding is.

Klein voorbeeld uit vele: het akkefietje dat precies een jaar geleden speelde rond Yuri Honing. Deze internationaal befaamde jazzsaxofonist had een uitnodiging aangenomen voor een optreden op het Red Sea Jazz Festival in het Israëlische Eilat. Niks mis mee, zou je zeggen. Helemaal niet omdat de man óók regelmatig op het podium staat in de Arabische wereld.

Maar daar dacht de Nederlandse tak van de zogeheten BDS-beweging - die ijvert voor een algehele economische en culturele boycot van Israël omdat ze het land als een 'zionistische apartheidsstaat' beschouwt - héél anders over.

Twaalf organisaties begonnen een wekenlange campagne. Zo riepen ze onder meer een Facebookpetitie in het leven onder het fiere motto: 'Yuri Honing, cancel Red Sea Jazz Festival in Israel'.

De gevolgen waren niet mals. In NRC Handelsblad vertelde Honing dat hij en zijn bandleden 'intimiderende mails, tweets en nachtelijke telefoontjes' ontvingen. "Het is pijnlijk", aldus de saxofonist, "hoe ik door die organisaties als politiek pamflet word ingezet. Dat voelt heel bedreigend." En: "Ik lig op de pijnbank en ze wachten tot ik knap. Maar dat doe ik niet." Inderdaad weigerde Honing te zwichten voor de BDS-ijveraars, en reisde gewoon af naar Eilat.

De betrokken clubjes op hun beurt ontkenden in alle toonaarden dat ze zich aan dit soort praktijken bezondigden. Sonja Zimmermann, bestuurslid van de stichting Diensten en Onderzoek Centrum Palestina (ofwel DocP), een van de initiatiefnemers, wilde best beamen dat Honing 'onder druk' was gezet. Maar bedreigen? Nee hoor, dat hadden de BDS'ers heus niet gedaan. "Als hij bedreigd is had hij de politie moeten bellen, en niet naar de krant moeten schrijven."

Destijds trok dit onverkwikkelijke zaakje nauwelijks de aandacht - laat staan dat het verbolgenheid opriep. Des te meer stemt het tot vreugde dat de kwestie rond de Vitesse-speler nu wél tot brede commotie leidt.

Hilarisch was trouwens hoe de BDS-beweging deze week op het inreisverbod voor de voetballerreageerde. "Hoewel ook wij onze bedenkingen hebben bij een boycot van Israëlische individuen", schreven de boycotters van het Nederlandse individu Yuri Honing op de website van DocP, "is de reactie van het Cidi en consorten ronduit hypocriet te noemen." Want, hé, weten zij wel hoe zwaar de Palestijnen het hebben? "De niet aflatende stroom van valse beschuldigingen aan het adres van Vitesse zijn [sic] dan ook volledig misplaatst."

Valse beschuldigingen. Het stond er echt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden