Column

De publieke omroep moet zich minder laten opjagen door het ongeduld van luisteraars

Stevo Akkerman Beeld Trouw

Na afloop van het debat bij het Radio1-programma ‘Dit is de dag’ liep de redacteur van dienst nog een stukje met me mee naar de lift. “Wat vond je ervan?”, vroeg hij.

Lastige vraag. Het twistgesprek over mijn column van maandag, waarin ik Trump had verweten het fascisme salonfähig te maken en wat dat betreft een parallel had getrokken met Baudet en Wilders, was nogal hakketakkerig verlopen. Maar wat wil je als er maar tien minuten beschikbaar zijn en beide partijen hun punt willen maken?

“Ik vond het wel wat kort”, zei ik tegen de redacteur, en in een weinig geslaagde poging tot vriendelijkheid voegde ik eraan toe: “Maar ja, dat hoort bij het medium natuurlijk.”

Terwijl ik van het Mediapark naar het centrum van Hilversum liep om met een bevriende tv-regisseur aan de Westmalle te gaan, bleef de kwestie me nog even bezighouden. Had het journalistiek eigenlijk wel zin gehad Bart Schut en mij tegenover elkaar te zetten om staccato-gewijs van mening te verschillen? Van de weinige tijd die beschikbaar was, ging al een flink deel verloren aan de vraag of ik Baudet een nazi had genoemd (neen), en de minuten die ons restten zullen – vermoed ik – weinig luisteraars van gedachten hebben doen veranderen.

Aan Tijs van den Brink lag het niet

Ik had best wat meer willen zeggen over Baudets idioom van de biologische rassenleer en over wat Umberto Eco bedoelde met zijn begrip ‘oer-fascisme’ en ik neem aan dat mijn opponent best wat uitgebreider uiteen had willen zetten waarom mijn stellingname volgens hem neerkwam op het ‘demoniseren’ van eerbare politici. Maar dat zat er niet in, want we moesten door naar het volgende onderwerp: brand in varkensstallen.

Aan presentator Tijs van den Brink lag het niet, die leidde het gesprek streng doch rechtvaardig. Nee, het was de formule van het programma die me dwarszat. Waarom zou je je publiek lastigvallen met zo’n amechtig debat, dat per definitie niets anders kan zijn dan een duel van oneliners? Nieuwe informatie verschaft het niet, ruimte voor het serieus beproeven van elkaars argumenten is er niet. 

Tekst loopt door onder het fragment.

Slow journalism

Het past natuurlijk bij de snelheid van onze tijd, en in vergelijking met het niveau op Twitter (waar ik iets voorbij zag komen over ‘het tuig van Trouw’) is een tien-minuten-radiodebat al een formidabele intellectuele exercitie. Toch zou ik het helemaal niet erg vinden als de publieke omroep zich minder liet opjagen door het ongeduld van luisteraars – en van kijkers natuurlijk; de tv-regisseur kon er over meepraten. “Ik ben dat 25-minuten format zo zat”, zei hij.

Ik heb er weleens eerder voor gepleit: slow journalism. Het bestaat, maar het zou meer ruimte mogen krijgen. In kranten en op radio en televisie. Om serieuze interviews te doen – dan gaat het dus, ik noem maar iets geks, bij Wilders niet over zijn kattenliefde – om zinnige debatten te voeren en zaken grondig uit te zoeken. Zodat we, politiek-maatschappelijk gesproken, niet alleen het dagelijkse weerbericht brengen, maar ook verslag doen van de klimaatverandering op langere termijn.

Lees hier alle columns van Stevo Akkerman.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden