De prins die de Stones bevrijdde en de weg wees naar het belastingparadijs

FRANS DIJKSTRA

De Rolling Stones verdienden praktisch niets aan hun muziek, totdat ze een prinselijke bankier ontmoetten.

Met zijn imposante naam, zijn traditionele herenkostuum, zijn conservatieve katholicisme en zijn voorliefde voor klassieke muziek was hij een onwaarschijnlijke verschijning in de entourage van de Rolling Stones. Toch was hij bijna veertig jaar lang de financiële man van de rocksterren, die dankzij hem toch nog stinkendrijk werden.

Prins Rupert zu Loewenstein-Wertheim-Freudenberg, ofwel 'Rupie the Groupie' zoals de populaire pers hem doopte, omschreef zijn bemoeienis met de Stones als "een combinatie van bankmanager, psychiater en kindermeisje". In die laatste twee rollen trachtte hij uitspattingen in seks, drugs en alcohol van de Stones te beteugelen of - op z'n minst - de gevolgen ervan recht te breien.

Hij had het vertrouwen van de band. Tot vorig jaar, toen zijn autobiografie, 'A Prince Among Stones' verscheen. "Je mag me ouderwets noemen", reageerde voorman en zanger Mick Jagger, "maar je vroegere bankmanager behoort jouw financiële zaken en persoonlijke informatie niet in het openbaar te bespreken. Zo zie je maar dat goed opgevoede mensen niet altijd goede manieren hebben."

Rupert Louis Ferdinand Frederick Constantine Lofredo Leopold Herbert Maximilian Hubert John Henry zu Loewenstein-Wertheim-Freudenberg had Beierse ouders die zich op Majorca hadden gevestigd. Ze hadden geen geld, zei Rupert, toch wemelde het in zijn jongste jaren van dienstmeisjes en huisknechten. Toen zijn ouders scheidden werd hij als zevenjarige naar een kostschool in Engeland gestuurd. In Oxford studeerde hij middeleeuwse geschiedenis. Daarna ging hij in de leer bij een effectenkantoor in de Londense City.

Met enkele kapitaalkrachtige studievrienden wist hij een zakenbank in verval te vinden, die ze voor 600.000 pond konden kopen. Daar beheerde hij particuliere vermogens. Een kunsthandelaar introduceerde hem in 1968 bij de jonge, hem onbekende Mick Jagger, die klaagde dat hij en de rest van de Stones nauwelijks iets verdienden aan hun succesvolle platen en tournees. De Stones konden niemand vinden in de City om hun belangen te behartigen. De financiële wereld had niets op met dat langharig en lawaaiig tuig. Ook Ruperts zakenpartners waren ronduit tegen dergelijke cliënten.

Toch nam hij de uitdaging aan, al was het maar omdat hij zich begon te vervelen bij de bank. Hij zag al gauw dat de Stones zich met huid en haar hadden overgeleverd aan een sluwe Amerikaanse manager, Allen Klein, en aan platenmaatschappij Decca. Van twee kanten waren ze geketend. "Het was mijn taak om ze bij wijze van Houdini te laten ontsnappen", schreef hij.

Dat lukte hem in 1972, al zouden de rechtszaken met Klein nog achttien jaar duren. De Stones waren vrij.

Prins Rupert regelde sponsors voor de tournees, liet adverteerders flink betalen voor Stonesmuziek en maakte van de Stones een merk met een eigen logo, de uitgestoken rode tong.

Hij adviseerde hen ook om zich officieel in Zuid-Frankrijk te vestigen om te ontkomen aan de Britse belastingen. Later zou Rupert hen de weg wijzen naar Nederland, waar ze nog steeds hun financieel adres hebben, aan een Amsterdamse gracht. Doordat Nederland inkomsten uit royalties met rust laat, betaalden de drie Stones van het eerste uur (Jagger, Keith Richards en Charlie Watts) 1,6 procent belasting.

Prins Rupert regelde het allemaal netjes. Zo maakte hij een eind aan de gewoonte om de band na afloop van een optreden te betalen met een papieren zak vol geld uit de kassa.

Temidden van zijn bewonderaars bleef hij de koele bankier. Hij had respect voor wat de Stones wisten los te maken, maar zelf kon hij niet tegen zoveel lawaai.

Toen de Stones het wat rustiger aan gingen doen, en Jagger steeds meer commerciële plannen van de prins afwees, beëindigden ze in 2007 hun samenwerking.

Prins Rupert Ludwig Ferdinand zu Loewenstein werd op 24 augustus 1933 geboren op Mallorca, Spanje. Hij stierf op 20 mei 1914 in Londen.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden