'De pers heeft de jacht op Alberts dochter geopend. Niet ik.'

Het interview is net begonnen als Mario Danneels, de 18-jarige Vlaamse auteur van het ophefmakende koningin-Paolaboek, de menukaart van de cafétafel pakt. Hij kijkt de begeleider van zijn uitgeverij aan en zegt zacht: ,,Ik had zo graag deze grote ijscoupe. Mag dat?''

De man zit niet bij het gesprek om Danneels te souffleren, vertelt hij. ,,Ik blijf in de buurt zodat hij iemand heeft om zich op af te reageren.'' Want de halve wereldpers heeft zich op de jonge schrijver gestort sinds hij midden vorige week zijn biografie van de huidige Belgische koningin naar buiten bracht. In amper vijf dagen is dit zijn dertigste interview, schat Danneels.

En dat allemaal vanwege één zinnetje: ,,Paola weigerde zich lijdzaam neer te leggen bij de halfzus van haar kinderen.'' Wie de 'onechte' dochter van Albert II is, vermeldt hij niet. Wel dat Paola daarom wilde scheiden en dat een hoge hoffunctionaris het verhaal heeft bevestigd.

,,Niemand leest de 333 andere pagina's'', zegt Danneels tussen twee happen ijs door. ,,Terwijl het echt een ernstig boek is.'' Een bekend Vlaams journalist deed het op tv af als 'plak-en-knip-werk van een snotneus'. ,,Iedereen praat hem sindsdien gewoon na.''

Ten onrechte. Want 'Paola - Van 'La dolce vita' tot koningin' is een degelijk overzicht, voor zover dat kan zonder archiefonderzoek. Bovendien is het met vaardige pen geschreven. Het boek kent ook brave, zoetsappige passages en het besluit met een drakerig stuk over de toiletten 'van 's werelds mooiste en meeste modebewuste royal'. ,,Een beetje gefleem mag toch wel?''

Hij is ontgoocheld door de wijze waarop de media met het zinnetje aan de haal zijn gegaan. ,,Zij betrekken mij in het debat over het recht op privacy voor de koninklijke familie. Terwijl zijzelf hebben besloten dat het zinnetje nieuws was. De pers heeft de jacht op de dochter geopend. Niet ik. Blijkbaar vormt een achttienjarige het perfecte alibi om eindelijk eens goed uit te pakken met wat overal al tijden onderin een la lag.''

Cameraploegen en fotografen hebben intussen het beleg geslagen rond een huis aan de chique Portobello Road in Londen. Want daar woont het geheime koningskind: Delphine Boël, 31 jaar oud, blond, kunstenares, zonder groot succes in de weer met sculpturen van papier-maché. ,,Ik vind het naar voor haar. Ik heb dat nooit gewild.''

Maar er is meer. Franstalige media suggereerden dat zijn boek deel uitmaakt van een sinister Vlaams plan. Het was toch geen toeval dat het verschijnt kort voor de trouwerij van kroonprins Filip en zijn Mathilde? Het moet de daardoor opbloeiende populariteit van de dynastie teniet doen zodat Vlaanderen onafhankelijk kan worden, luidt de redenering.

Hij in een complot? Danneels haalt onbeholpen de schouders op en zoekt de blik van de begeleider. Hij weet niet wat te zeggen. Te dwaas voor woorden.

Drie jaar geleden - hij was toen 16 - begon hij aan het boek. ,,Om betekenis aan mijn leven te geven, want dat was weinig zinvol.'' Wonen in het boerendorpje Moerkerke, tien kilometer onder Zeeuws-Vlaanderen, benauwde hem. Op school ging het mis. Hij leerde er niets waar hij wat aan had. Hij vond de sfeer verstikkend en voelde zich onbegrepen.

Moeder bracht uitkomst. Zij tipte hem dat de daklozenkrant in Brussel een vrijwilliger zocht voor de Nederlandstalige pagina's. Toen hij daarin over Paola wilde schrijven, bleek er amper materiaal te bestaan. Eén brief aan uitgeverij Van Halewijck volstond. Danneels kreeg zijn contract.

Hij was al langer gefascineerd door de geschiedenis van de Belgische koninginnen, maar zegt zeker geen dweper te zijn. ,,Veel glitter en glamour. Een sprookjesleven, zo leek het. Maar in werkelijkheid waren ze allemaal tragische figuren, die in België wegkwijnden. Paola verschilt daarin niet van de eerste Belgische koningin.''

Niet alle zestienjarigen zijn met koninginnen in de weer, erkent hij. Waarom hij wel? Hij weet het niet. Een mooie soap om je even in te verliezen? Dat speelde mee. Alvast aanhaken bij het mooie, verhevene en kunstige? Danneels wil zeker die richting op. Hij volgt nu een vooropleiding voor de filmacademie.

Hij kan wel precies verwoorden wat hij wilde laten zien. ,,Het ging mij om de evolutie in Paola's persoonlijkheid. Zij werd van een totaal onbenullige Italiaanse donna, die er alles zomaar uitflapt, tot een hele brave, diepgelovige vrouw. Van kleurrijke diva tot kleurloze koningin.'' Het keerpunt ligt bij de huwelijkscrisis, aldus het boek. Paola begon ook affaires, uit wraak voor Alberts ontrouw. Die leverden haar de bijnaam 'cuisse légère du Belvédère' (de gemakkelijke wip van het Belvédère-kasteel) op. Totdat de puriteinse koningin Fabiola dreigde haar drie kinderen weg te nemen. De bekering tot een strenge stroming in de katholieke kerk bracht het paar weer bij elkaar.

Danneels kreeg Paola niet te spreken. ,,Als zij de tijd rijp vindt, kiest ze zelf wel een biograaf'', liet het hof weten. Daarop stuurde Danneels een lijst met vragen: Hoe zit het met uw huwelijkscrisis? Hoe is uw verhouding met Fabiola? Het hof belde opnieuw. Dat waren toch echt privé-zaken. ,,Het was naïef om te denken dat ik er antwoord op zou krijgen. Maar ja, zo was ik toen.''

Bij senaatsvoorzitter Herman De Croo gaf hij niet zo snel op. Een half jaar belde hij hem elke dag en toen deze hem daarop een kwartiertje gunde, begon hij opnieuw. ,,Hij kon mijn nek wel omdraaien en gaf me, om er maar vanaf te zijn, een tweede gesprek. Maar hij kon zo'n ventje niet serieus nemen.'' Anderen klapten om die reden juist uit de school.

Van grote invloed was de Dutroux-zaak die losbarstte toen hij al met Paola begonnen was. Die heeft hem de ogen geopend hoe in België zaken toegedekt worden. De waarheid over de verdwenen meisjes is volgens hem nog altijd niet boven tafel. ,,In België is ook helemaal niets veranderd. Alles is terug in zijn oude plooi gevallen.''

Voor zich op Dutroux te storten, of op jongensprostitutie in Brussel - een onderwerp dat hem ook sterk boeit - wilde hij eerst het Paola-boek afmaken. ,,Dat was immers helemaal van mij alleen.'' Met klasgenoten sprak hij er weinig over. Dat kon hem alleen maar van de wijs brengen. ,,Ik wist zelf altijd precies waar ik heen wilde.''

Toch verwijst hij in de Paola-biografie naar Dutroux. Het langste hoofdstuk in het boek laat zien hoe het koningspaar zich inzette voor de families van de verdwenen meisjes. Hij droeg het boek ook aan de meisjes op. Tegen de zin van de uitgever. ,,Maar al had ik over theeserviezen geschreven, dan nog had ik erop gestaan dat hun namen erin kwamen. Het is wat mij nu bezighoudt.'' Zijn nieuwe boek moet wel over Dutroux gaan. Hij kijkt zijn begeleider weer aan. ,,Maar jullie willen dat niet. Als het er ooit van komt, dan alleen omdat de uitgever van mijn gezaag af wil zijn.'' Momenteel werkt hij aan een korte documentaire over de hele affaire, een proefstuk voor de filmacademie.

De volgende keer zal hij minder naïef en onbevangen zijn. Maar zijn idealisme, zegt hij, is door alle rumoer alleen maar toegenomen. ,,Ik blijf voor tweehonderd procent achter dat zinnetje staan. Het hoort thuis in een eerlijk verhaal over die vrouw.'' Er wordt al zoveel verzwegen in België. Waarom niet beginnen met de waarheid over Paola?

De coupe ijs staat intussen halfvol midden op tafel. ,,Ik krijg het echt niet op. De volgende keer neem ik weer een kinderijsje.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden