De organist is op dreef

Trouw trekt door Nederland en test 'tempels' van velerlei soort. Vandaag: 'Wijkgemeente Ichtus' in Strijen.

Het eerste wat opvalt
Een lange trits ouderlingen stapt de kerk in. Minstens vijftien stuks. Een colonne, bijna marcherend. En maar één vrouw, als ik het goed heb. Donkere pakken, maar niet somber. En waar komen al die mensen toch vandaan? Er zit dik vierhonderd man in de kerk. Terwijl Strijen, een langgerekt dorp in de Hoeksche Waard, bij binnenkomst nog leek te slapen. Hier en daar wel iemand op straat met een liedboek onder de arm geklemd, maar verder leek het stil. Niet in de kerk dus. Die zit bomvol Strijenaren die geduldig wachten tot de dienst begint. Misschien zijn ze aan de zijkant naar binnen geslopen.

Wat voor dienst is het?

Gereformeerd-evangelisch. Wijkgemeente Ichthus organiseert de dienst vanochtend, en die rekent zich tot de 'gereformeerd evangelische richting'. De hele dienst vraag ik mij af wat die evangelische ingrediënten eigenlijk zijn. Ik had gehoopt op iets opwekkends. Muziekinstrumenten bijvoorbeeld. Een gitaar misschien. Of keyboard. Of iets Jezus-georiënteerds. Maar niets van dat alles. De invulling voelt 'gewoon gereformeerd' aan. We zijn overgeleverd aan het orgel. Wel zingen we wat liederen uit de bundel 'Op Toonhoogte'. Dat moet het evangelische dan zijn. Over zingen gesproken, er zitten duidelijk koorleden in de kerk. Er wordt meerstemmig meegezongen. Klinkt goed. De organist is ook op dreef. Hij doet aan voorspel, tussenspel en naspel. Zijn allegro-intermezzo's zouden zo meekunnen in een dance-track van de beste dj van de wereld, Armin van Buuren. Hij gaat er zo in op dat hij een couplet vergeet. "We zouden couplet 4 van psalm 130 ook graag horen", roept iemand. "Oké", klinkt het droogjes vanachter het gordijntje.

Hoe zitten we erbij?

Op houten kerkbanken. Achterin de zijbeuk koorbanken met grote dikke, stokoude bijbels op hoge lessenaars. Dit is trouwens de kerk waarin de wereldberoemde fotograaf Anton Corbijn is opgegroeid. Zijn vader was dominee in deze kerk. In de documentaire 'Inside Out' vertelt Corbijn dat hij zich de kerk als 'heel donker' herinnert. "Vroeger liep je over de grafstenen; dus over graven van mensen, om bij het midden van de kerk te komen. Toen ik negen was, werd mijn zusje gedoopt. Als klein jochie droeg ik mijn zusje naar het doopvont en moest ik dus over die grafstenen lopen. Ik droeg het leven over de dood heen." Van die grafzerken is vandaag de dag niets meer te zien.

Reden om niet te gaan

Het evangelische aanbod was wel heel minimaal.

Reden om wel te gaan

Het is verder een prima verzorgde, degelijke dienst. De dominee lijkt werk in zijn preek te hebben gestoken: hij onderwijst, maakt zijn verhaal over Habakuk persoonlijk door iets over zijn demente vader te vertellen. Hij begint de preek met een functioneel grapje ("Maleachi, wat lach'ie? Habakuk z'n broek was stuk, maar Daniël die maakt 'm wel") en communiceert goed met de gemeente ("Habakuk is moeilijk te vinden hè?").

Wel wonderlijk dat al die kerkgangers weer net zo snel in de mist van Strijen zijn verdwenen als dat ze verschenen.

Protestants Strijen
In Strijen zijn twee PKN-wijkgemeentes. Om het verschil aan te duiden noemt de ene gemeente zich 'Wijkgemeente 1'. Dat is de hervormde gemeente.

De andere wijkgemeente, nummer 2, heet Ichthus, dat is de gereformeerd-evangelische variant. Beide gemeenten komen bijeen in de dorpskerk van Strijen: de een 's ochtends, de ander 's avonds. De dorpskerk, officieel Grote-, of Sint-Lambertuskerk, is een stokoud monumentaal gebouw uit - waarschijnlijk - 1400. Samen tellen de wijkgemeentes zo'n 3000 leden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden