De oogstrelende benen van Van Aert

Ik had me dus echt waanzinnig zitten verheugen op de wereldbekercross in Koksijde, gisteren. Werd 'ie afgelast! Vanwege de harde wind. Vrij uniek in de wereld op twee wielen. Ik kan me nochtans een versie van Gent - Wevelgem herinneren waarin je écht van de fiets waaide. En ik kan het weten, want ik deed mee. En die koers werd ook niet afgelast. Afijn. Principieel hou ik wel van organisaties die hun verantwoordelijkheid nemen, dus ik moest niet miemelen, vond ik. Ware het niet dat ik me dus echt waanzinnig had zitten verheugen.

En dat komt zo. Laatst belandde ik op een druilerige doordeweekse middag in de Koppenbergcross bij de Belgen op tv (oké, ik geef toe: ik had het apparaat er speciaal voor aangezet) en daar viel me iets op. Of eigenlijk vielen me twee dingen op. Het waren de benen van de Vlaming Wout Van Aert. Schitterende benen. Ze vulden de pijpjes van zijn hagelwitte wereldkampioenspak zo smakelijk dat je er bijna je tanden in zou zetten.

Ik kon mijn blik er niet van af houden. Gelukkig reed Wout voorop, dus hij en zijn oogstrelende benen waren veel in beeld. De uitmuntend getrainde spieren bolden en rolden onder het dunne stofje van zijn pak. Toen hij won en juichend rechtop ging zitten, vermoed ik dat mijn ogen zich zo rond als schoteltjes van de benen naar de buik verplaatsten, naar het tot dan toe over het frame gekromde sixpack die zich nu zeer duidelijk door het dunne witte lycra aftekende.

Op het podium constateerde ik dat zijn kaak elke week een stukje breder lijkt te worden, een stukje mannelijker. Het leuke van zo'n broekie van 22 die al jaren op topniveau meedraait, is dat je hem volwassen ziet worden. Hetzelfde geldt voor Mathieu van der Poel, zijn Nederlandse evenknie: net zo fel, net zo fanatiek, net zo buitenaards goed en net zo jong. Of zelfs nog een beetje jonger - vier maanden om precies te zijn. Misschien dat kaaklijn en benen daarom nog net iets minder indrukwekkend zijn dan bij Wout.

Of misschien lijkt dat zo. Want eerlijk is eerlijk: dat witte pak doet ook wat. Soms draagt Wout een pak met een zwarte broek. Uit mijn uitgebreide analyse gistermiddag (ik had vanwege de afgelasting toch niks te doen) bleek dat hij die vooral aantrekt als de cross een modderbad belooft te worden. IJdelheid is niemand vreemd, en Wout weet dat een donkerbruin spetterspoor op je kont zelfs een wereldkampioen geen goed doet, al zijn je billen nog zo beeldschoon.

Nou ja, dat dus. Daar had ik me enorm op zitten verheugen. Live bij de NOS. En dat ging allemaal niet door. Ik keek een stukje Koppenbergcross terug, ik dwaalde wat Google-afbeeldingen door, ik luisterde naar de wind die ook om mijn huis joelde. En tikte bij gebrek aan visuele bevrediging dan maar dit stukje, me afvragend hoe u dit zou zitten lezen, op maandagochtend aan de ontbijttafel. Of bij de koffie. Met verbazing? Licht geïrriteerd? Ontsnapt u misschien zelfs een nou nou, De Vries, moet dat nou? Stiekem hoop ik het. Want een vrouw die zo over een sportman schrijft: da's toch best gek. Of niet dan?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden