De onverschillige gemeente

Onbekommerd stapte ik over een 25 centimeter hoge drempel een diepblauwe ruimte in waarin ik geen hand voor ogen kon zien. Maar langzamerhand paste mijn gezichtsvermogen zich aan. Midden in de ruimte hing een grote, eveneens diepblauwe bol.

Het had niet magischer kunnen zijn dan een avontuurlijke ruimte in de boeken over Harry Potter. Net toen ik me er vol verwachting op had ingesteld dat de gietijzeren deur achter mij zou worden gesloten, zodat het effect van de ruimtelijke omhulling met het blauw nog zou worden vergroot, bleek ik de suppoost bijna een hartverlamming te hebben bezorgd.

,,Wat doet u nou?'' Met van ontzetting vervulde woorden zocht ze mij in het duister. Als een verwonderd kind dat zich van geen kwaad bewust is, was ik een kunstwerk binnengestapt. De suppoost wees verbijsterd op het bordje 'niet betreden' dat op de drempel lag, maar mij volledig was ontgaan. Wel gezien had ik het bordje naast de deur, waarop stond dat zich in het kamertje een kunstwerk van Anish Kapoor bevond en dat de suppoost op verzoek de ruimte zou openen. Vreemd genoeg had juist dat bordje me op het verkeerde been gezet.

De magische blauwe ruimte van Kapoor in museum De Pont in Tilburg is ongeschonden gebleven. Godzijdank. Maar als ik wel iets had beschadigd, was ik vanzelfsprekend voor de schade aansprakelijk geweest. Kunst beschadigen is zware criminaliteit. Hoewel onschuldig in intentie zou ik toch schuld hebben aan de gevolgen van mijn daad. En op zijn minst wroeging.

Het schuld- en schadebewustzijn van de Gemeente Amsterdam is minimaal ontwikkeld. Dat deelt zij met andere grote en middelgrote gemeenten. Straten en bruggen repareren, kabels aanleggen, trambanen en haltes vernieuwen, rioleringen vervangen en het verkeer in betere banen leiden doen de stadsoverheden met de beste bedoelingen. Maar zodra de gemeenten op de schaduwzijden van dit gegraaf en geploeg worden gewezen, houden ze zich van de domme. Hoezo schade aan omzet van winkels en bedrijven? Het bedrijfsleven moet incalculeren dat er geregeld Openbare Werken worden verricht. Raken winkeliers jaren op achterstand, gaan bedrijven failliet doordat straten in oorlogsgebied veranderd? Pech gehad, de gemeente doet gewoon haar werk.

Amsterdam -de stad waar ik het beste over kan oordelen- is wat dat betreft een verschrikking. Want de gemeentelijke instanties hebben van het woord coördinatie nog nooit gehoord. Er bestaan een soort superwiskundigen die precies kunnen uitrekenen hoe je activiteiten het beste op elkaar af kunt stemmen. Die kosten erg veel geld. Maar dat is het probleem niet. Deze experts zijn niet in de wieg gelegd voor eindeloze overlegstructuren. Van die zijde is soelaas niet te verwachten. Helaas.

Het gebreek en gegraaf zal onverminderd doorgaan, met alle schade van dien. Maar ook hier laat de toegenomen mondigheid van de ingezetenen van dit land zich gelden. Midden- en Kleinbedrijf-Nederland is de vereniging van 125000 kleine ondernemers. Deze willen niet langer lijdzaam toezien hoe hun bedrijf naar de knoppen gaat door opgebroken straten, maar eisen financiële compensatie. MKB-Nederland wil via de rechter een algemene compensatieregeling afdwingen ten behoeve van bedrijven die gedupeerd zijn door het eindeloze en inefficiënte gemeentelijke gebreek en gegraaf.

Zal het de MKB-leden lukken? Het moet. De arrogante onverschilligheid die de diensten Openbare Werken tot nog toe hebben laten zien kán echt niet meer. Als die houding via geld kan worden veranderd, moet dat maar. Winkels en bedrijven kapot laten gaan, ook al is dat niet de bedoeling, is weliswaar geen heiligschennis zoals het vernielen van een kunstwerk, maar het komt wel dicht in de buurt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden