De onsterfelijke Fred Lingen is niet meer

Winterstormen op de Amsterdamse begraafplaats Zorgvlied afgelopen donderdag. Het kon haast niet toepasselijker. Het waren de 'Winterstürme' die Siegmund opjagen in Wagners 'Die Walküre' en waarover hij later zo zinderend zingt. Wagner was de lievelingscomponist van Friedrich Wilhelm August Lingen, beter bekend onder zijn roepnaam Fred. Het was Fred Lingen, het zwierige en vrolijke uithangbord van de Vereniging Vrienden van De Nationale Opera, die donderdag ten grave werd gedragen.

Toen we na afloop van een indrukwekkende bijeenkomst de begraafplaats afliepen, begon het ineens te donderen en bliksemen boven ons. Alsof Wagners oppergod Wotan zelf protesteerde. Iemand zei: "Hij is boven aangekomen."

Mooi vond ik dat en ik dacht er meteen achteraan dat het daar boven wel een vrolijke boel moest worden nu Fred er zijn grande entrée had gemaakt. Want waar Fred was, daar was vrolijkheid, daar was stijl, daar was voorkomendheid en daar was schalkse humor. Ik kende weinig mensen die zo vrolijk en met klasse oud werden als Fred.

De geuzennaam die wij bezigden als wij het over hem hadden, was Fred Boeket. Misschien nog beter geschreven als bouquet, maar dat rijmt dan weer minder pakkend. Hij was het namelijk die na operavoorstellingen boeketten voor de solisten het toneel opslingerde. Duizenden malen heeft hij dat gedaan. Het was zijn eerbetoon aan de zangers van wie hij zoveel hield. Maar die gegooide bloemen waren ook, zoals een spreker tijdens de herdenkingsdienst treffend zei, een eerbetoon aan de kunst, aan de opera, aan schoonheid. De zangers waren zonder uitzondering bijzonder verguld met die bloemenode. Het was ook zo heerlijk on-Nederlands.

De rouwkaart van Fred toonde een doorsnede van een boomstam met zijn vele jaarringen. Symbool voor de gezegende leeftijd van Fred, maar ook symbool voor de wereld-es, die Weltesche uit Wagners 'Der Ring des Nibelungen'. Er waren veel mensen op de begrafenis afgekomen. De treurmars uit 'Siegfried' klonk aan het begin, Isolde's 'Liebestod' aan het eind. Tussendoor zong het Koor van De Nationale Opera muziek van Mozart en Verdi. En al die tijd kon je je maar niet voorstellen dat hij er niet meer was, dé opera-ambassadeur van Nederland.

Pierre Audi, artistiek directeur van DNO, sprak Fred uitvoerig en mooi toe. Hij prees zijn inzet, zijn enthousiasme, zijn levenslust. In plaats van een ambassadeur noemde hij hem een evangelist. Een evangelist die onvermoeibaar verhaalde over zijn geliefde kunstvorm. "En evangelisten sterven niet", zei Audi erachteraan.

Het zal moeilijk worden om na afloop van een opera niet meer even vlug bij Fred langs te gaan om te vragen wat hij er van vond. Daar in het Walhalla is het nu vast veel leuker, maar hier beneden is het ineens wel een stuk minder.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden