Recensie

De 'odes' van Harry Styles neigen naar jatwerk

Harry Styles tijdens een optreden in 'de 'Today Show'. Beeld Charles Sykes/Invision/AP

Harry Styles
Harry Styles (Erskine/Columbia/Sony)
★ ★ ☆ 

Die zagen we niet aankomen: het soloalbum van Harry Styles, gewezen lid van de wereldberoemde tienerpopformatie One Direction, klinkt zoals rockband Big Star dat had gedaan wanneer het had beschikt over moderne productietechnieken. 

Met enig goede wil horen we ook Fleetwood Mac, Toto, Robert Palmer. Jazeker: dit poppy tieneridool (23) heeft een yachtrockplaat gemaakt. Dat alleen is al opmerkelijk; opmerkelijker nog is dat het niet eens onaardig klinkt.

Herstel: we zagen het natuurlijk wél een beetje aankomen, omdat Styles enkele weken geleden de single 'Sign of the Times' lanceerde. De sterk uitdijende pianoballades daarvan gaven al aan dat Styles bij zijn reïncarnatie niet voor het voorspelbare popgeluid zou gaan. En dat is lovenswaardig, nietwaar? 

En er staat dan ook best wat moois op dit album, zoals het zwoele treurlied 'Two Ghosts', dat natúúrlijk over zijn verbroken relatie met Taylor Swift gaat. De zanger heeft ook precies de juiste zachtromige stem die past bij een ballad zoals 'Ever Since New York'. Potentiële evergreens staan er niet op, maar het ademt allemaal een prettige, zachtaardige sfeer.

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Beeld RV

Beatlesque

Alleen: het klinkt allemaal wel érg bekend. Dat getokkel op 'Sweet Creature'? 'Blackbird' van The Beatles, natuurlijk. Ook 'Carolina' klinkt behoorlijk beatlesque, compleet met strijkertjes en lalala-koortjes. En 'Ever Since New York' bevat een gekopieerde riff: terecht dat fans van 70's-band Badfinger moord, brand en plagiaat schreeuwen.

En als deze naar jatwerk neigende 'odes' niet erg genoeg zijn, is er nog een reden om te twijfelen aan de authenticiteit van Harry Styles. Deze popster is een megamerk. Voor een leven na One Direction moest de tienerster opnieuw worden uitgevonden, om opnieuw in de markt te worden gezet. Het publiek moet denken dat Harry Styles zijn leven heeft gebeterd met échte muziek, dat wil zeggen, met gitaren en akoestische drums.

Styles, of in elk geval zijn team, bewijst met dit album goed op de hoogte te zijn van de huidige tijdgeest. Muziek uit de jaren zeventig is de laatste tijd weer in zwang binnen het hippere segment van de popcultuur. Alternatieve folkartiesten laten zich steeds vaker door dat tijdperk inspireren. 

Bands als Toto en Fleetwood Mac stonden een hele poos als 'fout' te boek, maar tegenwoordig verkopen ze weer gewoon concerten uit en kunnen ze rekenen op de niet-ironische steun van veel muziekminnende millennials.

Bedenk daarbij dat de songschrijvers die Harry Styles 'hielpen' met dit album ook worden ingehuurd door popsterren als Drake, Bruno Mars, Beyoncé en Taylor Swift.

Zou deze keuze voor 70's-rock uit Styles' hart komen? Dat zou best kunnen. Maakt dat uit? Tja. Puur muzikaal bezien valt dit album prima te verteren. Maar authenticiteit was ooit een groot goed in de popmuziek. En de oprechte liefhebber van classic rock zal zich heus niet door Harry Styles voor de gek laten houden.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden