Recensie

De nieuwe plaat van Jay-Z is een spijtbetuiging aan zijn vrouw Beyoncé

Jay-Z eind vorig jaar. Beeld EPA

POP
Jay-Z 4:44 (Roc Nation/Tidal)
★★★★☆

Nooit gedacht dat schuinsmarcheerders een voorbeeld zouden kunnen nemen aan Jay-Z. Maar op zijn op Tidal verschenen '4:44' laat hij horen hoe het moet: na zo'n oorwassing van je vrouw, past inderdaad enige nederigheid.

Ter achtergrond: vorig jaar verraste Beyoncé met meesterwerk 'Lemonade'. De verrassing zat hem niet zozeer in dat het zo goed was, dat mocht inmiddels verwacht worden. Maar het video-album overrompelde vooral omdat de wereldster verhaalde over de ontrouw van haar haast even beroemde echtgenoot, Shawn 'Jay-Z' Carter. Ze verkoos niet de roddelpers, maar een kunstwerk om haar vernedering, verdriet en vergeving te verwerken. Het kwam weer goed tussen het sterrenkoppel - Beyoncé beviel onlangs van een tweeling - maar 'Lemonade' staat fier overeind als een krachtig, hedendaags, feministisch statement.

Dit dertiende studioalbum van Jay-Z is niet los te zien van 'Lemonade'. Het is niet alleen het antwoord daarop, het is precies het album dat de 47-jarige hiphopmagnaat op dit moment in zijn leven had moeten maken. Bovendien is het zijn beste werk in jaren, inclusief het geroemde 'Watch the Throne' met Kanye West van vijf jaar terug. Weg is het poenerig spuiten met champagne, waarop één van de rijkste muzikanten ter wereld zich vaak schreeuwerig liet voorstaan.

Tekst gaat verder onder afbeelding

Beeld RV

Nee, nu horen we een rustige Jay-Z, vertellend boven een ingetogen achtergrond, in elkaar gezet door producer No-ID, die elke sample betekenis heeft gegeven. Zo is de beat van kernstuk '4:44' opgebouwd uit een gehusseld 'Late Nights & Heartbreak' van Hannah Williams. Jay-Z schreef de tekst toen hij om 4:44 wakker schrok; waarnaar dat hartenzeer verwijst moge duidelijk zijn. Het nummer is een uitgebreid excuus aan zijn vrouw, dat afsluit met hoe hij de dag vreest waarop hun kinderen op internet zullen lezen wat papa allemaal heeft uitgespookt.

De rapper stelt zich kwetsbaar op. Hij is oprecht, eerlijk. Of tenminste: dat moeten we denken. Want natuurlijk weet zakenman Jay-Z, die het album uitbracht op zijn eigen streamingdienst Tidal, precies hoe hij maximale aandacht kan genereren. Net zoals hij precies weet dat de sneer naar zijn vroegere compagnon Kanye West op openingstrack 'Kill Jay-Z' de blogs op hol doen slaan. Het inspelen op de voyeuristische neigingen van het grote publiek dient natuurlijk vooral de belangen van het imperium Jay-Bey. En je kunt je afvragen hoe feministisch het uitmelken van huwelijksperikelen eigenlijk is. Daarbij: is een simpel excuus van manlief genoeg?

Allemaal waar. Maar wat is het verfrissend om één van de grootste rappers ter wereld bij zichzelf te rade te horen gaan, en niet alleen over ontrouw. Hij rapt op 'Smile' (boven een gesampelt 'Love's in Need of Love Today' van Stevie Wonder) over de worsteling van zijn moeder, die pas op late leeftijd uit de kast kwam als lesbienne. 'The Story of OJ Simpson' gaat over ras, 'Legacy' over familie, 'Moonlight' over clichés waar veel van zijn collega-rappers in verzanden.

Net als hij zelf, vaak genoeg, in het verleden. Alsof Jay-Z op zijn 47ste plots volwassen is geworden. Opportunistisch? Ongetwijfeld. Maar met '4:44' levert hij in elk geval één van de meest volwassen rapplaten van het jaar.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden