De nieuwe emigranten

De 150000 Nederlanders in Nieuw-Zeeland vormen de derde bevolkingsgroep van het land. De nieuwe lichting Nederlanders heeft een andere instelling dan oudere emigranten en komt veelal voor de vrijheid en de rust. Deel 2 van een korte serie: Natascha en Aaron Rodenburg.

Anya van Lit

Het water staat hoog als we wakker worden, de zon is net over de berg gegleden en geeft een warme gloed. Een groep aalscholvers op de pier draait en draait in de zon om de nachtelijke kou van zich af te schudden. De boot ligt te dobberen voor de kust.

Natascha Rodenburg gooit een houtblok op de altijd brandende kachel in het schip. Maya is al twee keer de loopplank op en neer geweest, de driejarige heeft de kunst van het balanceren te pakken, maar verliest de aangeleerde voorzichtigheid niet uit het oog. Baby Oona ligt kirrend op een bank.

Natascha, Aaron en hun kinderen leven al jaren op een tien meter lange, door henzelf gemaakte zeilboot. In de keuken, die de entree vormt, hangt alles vast op een plek of zit het in netten, zodat bij het zeilen niets van zijn plaats valt. Er is een bed in het voorruim en een in het achterruim, overal zitten verzonken lades en andere opslagruimtes, en aan de uitklapbare tafel is plek voor zes mensen.

Natascha ontmoette Aaron Rodenburg in 1996 in Amsterdam. Hij liep al een aantal jaren met een plan op zak om een zeilboot te bouwen. Beiden wisten niet veel over Nieuw-Zeeland, maar besloten toch dat dat het land was waar dat moest gaan gebeuren. Ze vertrokken zonder visa te regelen, Natascha vond snel werk op een kunstacademie. Het zou nog een aantal jaar en een verplicht tussentijds vertrek uit Nieuw-Zeeland duren, voordat ze hun verblijfsvergunningen kregen.

Ze zeggen hun leven van dag tot dag invulling te geven, deels impulsief en deels met een scherp oog op wat de omgeving te bieden heeft. De boot bouwden Natascha en Aaron in een enorm tempo in Whangarei, op het noordelijke eiland van Nieuw-Zeeland. Het plan was om ermee weg te zeilen. Maar acht jaar later blijkt Nieuw-Zeeland toch een grotere aantrekkingskracht te hebben dan gedacht.

Toen Maya drie jaar geleden werd geboren, moest het kind volgens de Nieuw-Zeelandse wet vier weken in de buurt van een gezondheidscentrum blijven. Maar daarna ging de jonge familie op weg naar de Tonga-eilanden, een tocht van achttien dagen op open zee. De baby leek zich thuis te voelen. ,,Maar ik zag letterlijk groen en was veel zeeziek'', zegt Natascha.

Tijdens de reis was er geen dag en nacht: Aaron Rodenburg werkte in diensten van vier uur op, vier uur af aan dek, het slapen kwam daar tussendoor. Hij had een extra bemanning meegenomen, want Natascha was bij Maya en deed niet mee met het zeilen.

De moeizame reis was snel vergeten; het jonge gezin genoot enige maanden van het leven rond de tropische eilanden.

De plaatselijke bevolking adoreerde Maya, die van huis naar hut werd meegenomen.

Natascha en Aaron willen Maya graag zo opvoeden: opgroeien op een kleine boot, waar ouders altijd binnen handbereik zijn, met daarbuiten het contact met een inheemse bevolking. Ze zien hun levensstijl niet als iets romantisch, maar gewoon als hun leven met al zijn goede en slechte momenten.

Al lijken sommige avonturen niet voor iedereen weggelegd. Op een tocht van het noordelijke naar het zuidelijke eiland van Nieuw-Zeeland, vorig jaar, kwamen ze in een storm terecht, zonder extra bemanning. Het was een uitputtingstocht die ze niet snel zullen vergeten.

Maya was net zindelijk, maar tijdens deze reis was ze van streek en plaste ze de hele boot onder. ,,Zelfs voor een volwassene was het al moeilijk om op het kleine toilet te zitten'', vertelt Natascha. Hun schip hield stand en ze konden terugkeren, maar ze waren zo van slag dat ze erover dachten de boot te verkopen. Een tweede poging het zuidelijke eiland te bereiken slaagde.

Maya spreekt heel even Nederlands. ,,Ben je moe'', zegt ze met haar guitige hoofd. Meestal spreekt ze Engels, in een mix van Aarons Britse accent en de tongval van een echte 'kiwi' -Nieuw-Zeelander. Natascha Rodenburg zal er nooit mee ophouden om Nederlands met haar te praten. Het is belangrijk dat ze in twee talen wordt opgevoed, vinden beide ouders. ,,We hebben ons altijd welkom gevoeld in Nieuw-Zeeland, maar we hebben onze eigen culturele achtergrond.''

Alhoewel ze hun hart vasthouden voor de projectontwikkelaars die zelfs de meest afgelegen stukken land voor torenhoge prijzen opkopen, biedt Nieuw-Zeeland vrijheid. ,,Wij voeren ons eigen leven en als dat hier niet meer kan, dan gaan we op zoek naar een plek waar het wel mogelijk is.''

Natascha, met haar grote bruine ogen, ziet er door het jonge gezinsleven soms vermoeid uit. Maar er is nu weer ruimte voor haar 'werk'. Ze geeft lessen in Healing Tao, een bewegingsleer die stamt van de oude Chinezen, vertelt ze. Ze omarmt het moederschap met rust en vertrouwen, dat ze hoopt door te geven aan moeders die daar meer moeite mee hebben.

Natascha heeft ook de zeilen van de boot gemaakt, een kunst die ze heeft afgekeken van haar vader. Toch is Aaron Rodenburg de drijvende kracht achter het bouwen. De plaatselijke bevolking kent zijn vaardigheden, en er is daarom bijna altijd werk voor hem.

Zijn grote passie is echter de fotografie. Hij laat intrigerende beelden zien van jazzmuzikanten -foto's die weggeborgen lagen in een van de vele lades in de boot. ,,Een donkere kamer op de boot moet nog wachten, de kinderen nemen nu alle plek in beslag''.

Eén toekomstplan ligt wat hem betreft al vast: zeilen naar Europa, daar de boot verkopen en dan terug naar Nieuw-Zeeland om een nieuwe, grotere boot te bouwen. Natascha kijkt op. Ze zegt niets, maar haar blik zegt genoeg: 'Even rust Aaron'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden