De NBA heeft de wereld in een stevige houdgreep

Het is bij ons in Nederland vrij onopgemerkt voorbij gegaan, maar de start van de NBA-competitie in Amerika heeft voor enig wapengekletter gezorgd. Enig? Zeg maar dat de Amerikaanse sportwereld bol staat van alles dat met de NBA te maken heeft: je struikelt, letterlijk, over alles dat met prof-basketbal te doen heeft. Kranten staan vol en de kiosken puilen uit van elkaar scherp beconcurrerende, in vierkleurendruk uitgevoerde voorbeschouwingsbladen.

Als ik een sportwinkel inloop, dan komen de nieuwe kledinglijnen van al die bekende, swingende wereldmerken op me af: vier NBA-ploegen hebben nieuwe logo's dit seizoen en dus moeten alle prullaria dan vernieuwd aan het koopgrage publiek worden aangeboden. Ik kan de schoenen van Michael Jordan kopen voor bijna 300 dollar, ik vind shirts van de Timberwolves mooi, twijfel of ik voor bekenden zweetbandjes van de Pistons moet meenemen, vergaap me aan de nieuwe lijn van basketbalschoenen zoals een kind dat doet voor een kerstuitstalling en zie in dat de marketeers van de NBA de slimsten van allemaal zijn.

De sport die ruim tien jaar geleden dik in de rode cijfers hing (met dope gebruikende spelers, excentrieke, idiote clubeigenaren en veel te hoge salarissen voor die tijd) is nu florerend als nooit tevoren.

Het meespelen van het z.g. Dreamteam in Barcelona betekende de mondiale doorbraak van alles wat NBA is. Toen, in 1992, werd de gospel van de NBA, gratis en voor niets over de wereldtelevisie uitgezonden en maakten mensen als Jordan, Magic Johnson, Charles Barkley en John Stockton naam.

De NBA, met zijn gehele apparaat aan marketingdeskundigen, heeft de sportieve jeugd over de hele wereld in een stevige houdgreep. Video's van Shaquille O'Neal, petjes van David Robinson, getekende shirts van Penny Hardaway, trainingjacks van Scottie Pippen; je kunt deze 'zooi' overal ter wereld kopen, met een beetje show zorgen (over het algemeen) kleinere privé-zenders in 171 landen op deze aardbol ervoor dat de NBA-fan het produkt basketbal ook nog te zien krijgen.

Dat laatste leek vergeten te worden. De onwaarschijnlijke berg koopwaar leek de sport an sich ineens te overstijgen; het leek er haast op dat de NBA-bazen meer geïnteresseerd waren in het uitzetten van verkoopcontracten dan dat het produkt basketbal uitgevent werd, maar die tendens heeft men op het hoofdkwartier in New York ingezien.

Na één week competitie is de tendens puur positief voor de league. De zalen puilen uit, de kijkcijfers zijn hoog en Jordan heeft al weer een wedstrijd van 50 punten gehad. En wat het internationale aspect betreft: NBA-ploegen hebben al in Mexico City, Berlijn, Sevilla en Tokio gespeeld. Om de markt nog wat meer rek te geven.

Soms denk ik dat ik met een stelletje gladde glibbers te maken heb, zakenjongens die hun huiswerk voortdurend perfect maken, maar als ik dan, zoals hier in Amerika, het NBA-basketbal als het ware kan 'leven', dan zie ik in dat sport formidabel is en dat de mensen erachter allereerst hun liefde en gevoel voor die sport uitdragen en er daarna enorme winsten mee maken. Kijk, ik ga toch straks weer naar die boekwinkel waar ik op z'n minst vijf aan de NBA gerelateerde naslagwerken ga aanschaffen en de nieuwe pet van de Hawks gaat er ook nog aan. Overigens, het aardigste staatje dat ik vandaag in de pers tegenkwam was deze. Miami Heat-speler Alonzo Mourning, een boom van een man, tekende onlangs voor dik 110 miljoen dollar een nieuw contract bij zijn club. Na Jordan (jaarsalaris 30 140 000 dollar, niet slecht voor een 33-jarige speler), is hij de best betaalde atleet in de NBA. Iemand had uitgerekend dat Mourning voor zijn diensten 195 000 dollar per wedstrijd verdiende.

Dat is een stevig bedrag, maar dat kan dus in deze florerende bedrijfstak. Meer perspectief krijgen die cijfers als je uitrekent wat zo'n knettergek bedrag per seconde betekent. Om precies te zijn 67.75 dollar, hetgeen via de dollarstand van gisteren gelijkstaat met 119 gulden en 24 cent. Per seconde dus. Een tel. Kijk, in die wereld blijf ik tot morgen om me dan weer naar huis te spoeden om er, waarschijnlijk, over de mannenhockeyers van Den Bosch en Amsterdam te buigen. Om nog maar te zwijgen van marathonschaatsers en heel misschien nog wel korfbal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden