Review

De natuur overkomt deze meisjes in de Bijlmer

Het afgelopen documentaire-festival in Amsterdam presenteerde documentairemaakster Karin Junger twee nieuwe films die qua onderwerp niet verder uit elkaar konden liggen maar die elkaar onverwacht toch raken. In 'God is my co-pilot' sprak Junger met de Amerikaanse Navo-piloten die Servië en Kosovo bombardeerden en zij vertelden haar stralend over hun ontzag voor de Heer en zijn schepping op de momenten dat zij hoog in de lucht in eenzaamheid op hun nachtelijk doel af raasden.

De twee Surinaamse tienermoeders, die Junger gedurende twee jaar volgde in 'Chickies, Babies & Wannabees', zijn ook in de ban van het wonder der natuur, alleen tonen zij zich eerder nihilistisch dan religieus. De natuur overkomt deze meisjes alsof de moderne beschaving nog niet tot de Bijlmer is doorgedrongen.

Noch Junger, noch de teleurgestelde oma's, noch de reeksen goedwillende, wat opdringerige hulpverleners (leraren, maatschappelijk werkers, psychologen), noch de weerbarstige tieners zelf, krijgen grip op hun motieven om anticonceptie af te wijzen en hun lot voor een groot deel te laten bepalen door moederschap op puberleeftijd. De 16-jarige, schoolgaande Denise giechelt dat de pil zo'n gedoe is en de chronisch chagrijnige even oude Melissa, die in twee jaar tijd zelfs twee baby's maakte, doet er het zwijgen toe.

De opnames die Junger maakte van Melissa's geredder met de kleine Kirza maken wel iets meer duidelijk. Er sluipt rust en soms zelfs plezier in haar bozige lijf op de momenten dat de baby geknuffeld moet worden. Maar gespleten blijft het. 'Niet doen!' roept Melissa hard als ze op de lokale radio gevraagd wordt naar haar advies aan andere tienermeisjes, om in de volgende scène stiekem te grijnzen bij het zien van wurmpje nummer twee op de echo-monitor.

Met de film sluit Junger aan op het onderwerp van haar eerdere documentaire 'In alle stilte' over de Nederlandse vrouw die als katholieke 17-jarige in 1967 gedwongen werd afstand te doen van haar kind. Bij die historische reconstructie van een groot verdriet sprak haar verontwaardiging voor zich. In het meer observerende 'Chickies, babies & wannabees' gaat Junger als culturele outsider voorzichtiger te werk, maar nu lijdt de film enigszins onder de vaagheid waar de beide tieners ook onder lijden.

Terwijl Junger in haar naar verklaringen zoekende voice-over -waarmee zij de verschillende gefilmde periodes uit het leven van de meisjes aan elkaar praat- zegt niet te willen oordelen, is haar onbegrip toch ook oordelend en dat maakt de film gespleten. Meer uitleg van derden was misschien een idee geweest om meer antwoorden mogelijk te maken. Is het de botsing tussen de Nederlandse en de Creoolse cultuur die daden, gevoelens en uitspraken van deze meisjes zo schizofreen maakt? En hoe botst dat dan? En waar zit eigenlijk het probleem? Bij de interviewer en/of hulpverleners, bij de meisjes, of bij de kruising van alle verschillende werelden in hun beleving van seks en baby's?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden