Column

De nadagen van seks

null Beeld Maartje Geels
Beeld Maartje Geels

Ik heb helemaal geen zin in seks of bloot’, fluisterde ik mijn gezelschap toe nog voor het doek opging: ‘Het jaar van de kreeft’, door Toneelgroep Amsterdam met Gijs Scholten van Asschat en Maria Kraakman naar de gelijknamige roman van Hugo Claus, in de regie van Luc Perceval. 

Het was te veel gevergd van Claus’ tekst met zinnen als ‘Hij likte het lichaam dat zij, zonder behagen, als gedachteloos, als op het strand uitstalde. Hij rekte haar open, vond een dikke, weke knobbel op de binnenkant van haar billen, zag boven de roze bult een spierwitte streep, vlak naast het gekartelde kratertje van haar vagina, en het ontroerde hem, dit gekweste, misvormde merkteken.’

Doek op en daar zwaaiden zegge en schrijve zesenvijftig (gedurende de voorstelling probeerde ik ze steeds opnieuw te tellen) opblaaspoppen met fikse penissen, die als de heertjes van Magritte maar dan bloot uit de hemel leken te dalen. Of waren het wel penissen? Ze zaten veel te hoog, eerder ter hoogte van de navel. Waren het dan misschien afgeknipte navelstrengen?

Enfin, van mijn verlangen naar onlichamelijkheid zou zo te zien wel niks terechtkomen, en inderdaad, even later sprong en danste het duo op het toneel, ze besprongen elkaar, rukten elkaar de kleren van het lijf en op het slot, vlak voor de vrouw sterft, laat ze zich nog even helemaal naakt aan de man zien.

Ik moest denken aan de volwassenen die in mijn jeugd als bewakers van heilige schatten opgewonden naar de tv waren gesneld om hem uit te zetten als Phil Bloom of een ander revolutionair naaktmodel haar opwachting op de buis maakte. Was ik ook zo preuts geworden? Overal was tegenwoordig naakt te zien, gratis en voor niks, ‘sex sells’ dat wist iedereen, van het victoriaanse gedachtengoed was zo goed als niets meer over. In de laatste drie toneelstukken die ik had gezien, deze incluis, was er steeds iemand helemaal uit de kleren gegaan, was het niet Halina Reijn dan nu wel Maria Kraakman. Kennelijk vonden regisseurs nog steeds dat het zo hoorde. Oh, ongetwijfeld was het functioneel naakt, het kon nu eenmaal niet anders wilde je de zaak van het menselijk leven getrouw of plastisch uitbeelden, maar ik had er geen zin meer in, merkte ik. Hugo Claus, Jan Wolkers, Jan Cremer, ze hadden hun aardse plichten gedaan, we waren bevrijd; de kleren konden weer aan.

Evakostuum

De waarheid gebiedt overigens te zeggen dat het per saldo wel meeviel in ‘Het jaar van de kreeft’; Gijs Scholten van Asschat hield de onderbroek steeds net op tijd aan, en van de geheel blote Maria Kraakman kregen we alleen de achterzijde te zien, misschien wel een teken dat het verplichte bloot nu eindelijk op het punt stond van het toneel te verdwijnen.

Ik hoop het vurig, ik heb het Evakostuum van onze actrices nu voldoende bestudeerd. Thuisgekomen sloeg ik het augustusnummer van Vrij Nederland op. Niks over de kabinetsformatie of het internationaal terrorisme, wel twee andere hoofdartikelen: ‘De seksrobot komt er echt’ en ‘Bevrijd de borst! Stop de borstenobsessie’. Hm.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden