De nacht is eenzaam in een iglotent

In plaats van een hotellijst zoals ploegen en organisatoren die altijd onder volgers van wielerkoersen distribueren, zullen ze binnenkort zonder twijfel de internationale campinggids rondsturen. Een wielrenner die wil presteren, schijnt tegenwoordig niet meer in een normaal bed te slapen, maar in een speciale lagedruktent.

Johan Woldendorp

De Amerikaanse fabrikant Wallace krikt zijn winstcijfers aardig op met het handzame alternatief voor een dure hoogtestage. Een compressor blaast lucht in een twee persoons iglotentje. Het apparaat onttrekt zuurstof aan de ruimte van 1,90 bij 1,40 meter en pompt er stikstof in; precies dat wat een sporter nodig heeft om rode bloedlichaampjes te kweken.

Hij verhoogt de hematocriete waarde van het bloed zonder zich te injecteren met de synthetische bloeddoping Epo. Het verblijf in zo'n tent is evenwel niet zonder risico. Het gevaar van dood door verstikking is reëel, reden waarom een sensor waarschuwt voor te weinig zuurstof in de 'lucht'.

Het principe van voorbereiding in hypobare (of in dit geval normobare) ruimtes is niet nieuw. In de hoogontwikkelde topsportindustrie in de voormalige DDR was een tijdelijk verblijf in lagedrukkamers usance. De Noorse langlaufer Björn Daehlie beschouwt zijn hypobare bunker in de bossen als zijn tweede huis. Triatleten, zoals Rob Barel, bootsen ook al geruime tijd hoogtetraining na door in een lagedruktent te slapen.

Het fenomeen kwam onlangs weer in het nieuws, doordat Mapei, gevolgd door de Rabobank, bekendmaakte dat voor de voorbereiding op het nieuwe wegseizoen gebruikt wordt gemaakt van lagedruktenten. Vrijwel alle renners van de beste ploeg ter wereld hebben à raison van tienduizend gulden een 'Wallace' aangeschaft.

Max van Heeswijk gebruikt de 'iglo' om naar een piek toe te werken. De Limburger, die van nature een vrij hoge 'hematocriet' heeft, probeert op die manier het verlies van rode bloedlichaampjes in zware wedstrijden weer aan te zuiveren. De echte voorlopers in het cyclisme waren oud-Tourwinnaar Bjarne Riis en de Polti-ploeg, waarvan sinds dit jaar ook Jeroen Blijlevens en Bart Voskamp deel uitmaken. Tijdens de Giro d'Italia van 1999 sliep de uiteindelijke winnaar Gotti zelfs iedere nacht in een 'hypobare' tent.

De leiding van Rabo is gereserveerd enthousiast over de tentjes. Ze erkent het nuttige effect, maar ploegdokter Geert Leinders wil het materiaal niet dwingend voorschrijven om het toch al zwaar op de proef gestelde sociale leven van een veel buitenshuis verkerende wielrenner niet verder te ontwrichten.

Triatleet Barel heeft daar een praktische oplossing voor gevonden. Hij zette de tent op in de echtelijke slaapkamer. Leinders ontraadt verder renners met een aanzienlijke bloeddikte (zoals Erik Dekker) het slapen in een lagedruktent. De hematocriete waarde kan gemakkelijk de gewraakte grens van 50 ontstijgen.

Dat Rabo-manager Jan Raas het gebruik van deze prestatiebevorderende technologie stimuleert, is merkwaardig. Een woordvoerder van de bank reageerde tijdens het WK in Verona nogal ongelovig op de suggestie dat de te hoge hematocriete waarde bij Dekker veroorzaakt zou kunnen zijn doordat hij mogelijk in een lagedruktent had geslapen. Die theorie zou bij nader inzien een stuk geloofwaardiger zijn geweest dan de conclusie van drie wijze mannen, dat een te lang aangespannen stuwband om de arm (om het bloedprikken te vergemakkelijken) tot het startverbod heeft geleid.

Communicatiemanager Gert Sluis van de Rabobank vindt het gebruik van technologieën als lagedrukruimtes oorbaar zolang de internationale bond UCI ze niet verbiedt. Het is een ethische discussie, die wat voorzitter Verbruggen betreft, de kant van dopegebruik mag opgaan. Hij scheert farmaceutische en andersoortige stimulerende middelen over één kam. Als het aan de UCI-preses ligt, wordt ook de homeopatische spierversterker creatine verboden.

Voor de (internationale) sportwereld is de dopingdiscussie vooralsnog een puur farmacologische. Met steun van NOC-NSF konden wielrenners in 1995 gebruikmaken van de hypobare kamer op de vliegbasis Soesterberg. Dat ze zich op goedkope en tijdwinnende wijze konden voorbereiden op een WK op meer dan 2000 meter hoogte (Colombia), werd zelfs trots als het ei van Columbus gepresenteerd.

De trainingssessies op Soesterberg waren nogal geestdodend. Bij reële hoogtestages kan een sportman genieten van de mooie natuur, in de tenten van Wallace zitten 'consument-vriendelijke' raampjes. Maar Michael Boogerd zal nooit op die manier een klassieker of de Tour de France willen winnen. ,,Ik begin er niet aan, ik ben niet zo'n kampeerder.''

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden