Column

De mooie woorden van Marcella Mesker maken een sportmoment zoveel rijker

Marijn de Vries.Beeld Foto: Maartje Geels

Altijd als ik aan mijn eerste vriendje denk, denk ik aan Marcella Mesker. Haar stemgeluid vulde op warme zomerdagen de koele woonkamer, middag na middag: zijn moeder zat bij elke tenniswedstrijd aan de buis geplakt. 

Het waren de jaren van André Agassi, Pete Sampras, Jevgeni Kafelnikov, Steffi Graf, Martina Hingis, en die ene keer dat Richard Krajicek Wimbledon won.

Ik keek mee, wij keken mee. Nooit heb ik meer tennis gezien dan in die jaren. Daarna nam ik zelden meer de tijd om een hele wedstrijd te kijken. Ik geef grif toe: hoewel ik tennis prachtig vind, ben ik te ongedurig. Ik moet dingen doen, bewegen, naar buiten. Zeker als het mooi weer is. Hetzelfde geldt voor wielerkoersen, die ik ook zelden helemaal uitzit - dat u niet denkt dat ik selectief ben in de sporten waar ik wel en geen geduld voor heb.

Maar gisteren kon en wilde ik er niet omheen. Rafael Nadal zou voor de tiende keer Roland Garros winnen, een historische gebeurtenis - overigens maar één keer als zodanig benoemd in het verslag van Jan Siemerink en Marcella Mesker. En dat is de eerste reden waarom ik zo van mevrouw Mesker hou: ze vervalt niet, nooit, in clichés - een unicum in clichédoorspekt sportcommentaarland.

Vanzelfsprekend

De tweede reden: Marcella Mesker spreekt zoals je schrijven zou. "Rafael Nadal is een man die hecht aan zijn rituelen", vertelt ze voor de eerste set. "Maar hij kent ook zo zijn zenuwen." 'Hechten aan' of 'zenuwen kennen', als je dat in gesproken zinnetjes verwerkt, heb je mijn hart gestolen.

Nooit maakt ze haar zinnen niet af. Altijd spreekt ze woorden volledig uit. Geen gehaspel of geslik van lettergrepen. Nee, voluit articulerend: "De krulballen van Nadal komen met drieduizend tot vierduizend omwentelingen per minuut." Ik verdenk haar ervan het bewust te doen - maar ook enige alliteratie is haar niet vreemd: "Hij heeft het heft in handen." Heerlijk. Haar toon is gedistingeerd, altijd. Zelfs haar rollende lachjes klinken vrolijk, maar gedecideerd.

Dat mevrouw Mesker zelf ook niet onverdienstelijk tenniste, ooit, ontdekte ik via een interview in het AD. Ik las het en dacht: hoe kan het dat ik dit niet weet. Maar dat gebeurt, denk ik, als iemand een vaste waarde is. Een geluid dat je je leven lang al kent. Zelfs van het feit dat zij de enige vrouwelijke commentaarstem bij Studio Sport is, werd ik me pas een paar jaar geleden plots bewust. Zo vanzelfsprekend is het haar te horen.

"Hij staat actiever op zijn benen. Er zit meer energie in het spel van Wawrinka nu. Het lijkt of hij iets heeft afgeschud." Het zou een songtekst kunnen zijn. Of een gedicht. Vroeger sprak ze een tikje stijver, vertelde mevrouw Mesker in het AD. Tegenwoordig mag ze het ook weleens uitgillen. Als Stan the Man zijn racket kapot gooit, bijvoorbeeld, uit frustratie in de tweede set. "Och kijk kijk kijk!" Het is een uitroep, toegegeven, maar nog altijd zeer discreet.

De derde reden, waarom ik denk dat ik nooit zonder Marcella Mesker kan: "Het is gebeurd! Een fenomeen wint hier zijn tiende titel in Parijs. La Décima is voltooid. Wat een speler. Het is onvoorstelbaar wat deze man heeft neergezet en Jan, ik denk dat dit ook niet zijn laatste titel is op Roland Garros."

Mooie woorden maken een sportmoment zoveel rijker. Ze blijven - naast de beelden - tot in de eeuwigheid in je geheugen geëtst.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden