De mentaliteit van de Oost-Duitsers

De benen van André Greipel. Dat zijn de grootste benen die ik ooit zag. Ik moet bekennen: pas toen ik merkte dat de dijen naast me niet in de vliegtuigstoel pasten, herkende ik met een vlugge blik het gezicht. Het was december en ik was op weg naar Mallorca, net als Greipel, om te trainen.

De hele vlucht bleef ik naar die benen staren. Er zat een spijkerbroek omheen, maar je zag de spieren duidelijk. Ze raakten de mijne bijna. Ik durfde niet te bewegen. Ik kreeg het heel warm. Wilde eigenlijk even met de eigenaar praten. Maar had het lef niet.

De Duitser was in mijn ogen een soort halfgod: hij had die zomer zijn eerste etappe in de Tour gewonnen.

De zomer erop zou hij naar nog eens drie zeges toesprinten. Daarna werd het een beetje stil. Tenminste, Mark Cavendish en Marcel Kittel begonnen hem te overklassen. Greipel, dacht ik, wordt oud. Dan raak je vanzelf een stukje van je snelheid kwijt.

Maar zie: ineens staat de man wiens benen ik bijna aanraakte er weer. Hij had al die tijd onverstoorbaar doorgefietst. Vol toewijding zijn trainingen afgewerkt en gedisciplineerd geleefd.

Net als zijn collega en landgenoot Tony Martin, overigens. En ook bij hem betaalt zich dat uit. Hij werd drie keer wereldkampioen in de discipline die het hardst werken van heel het wielrennen vereist: tijdrijden. En nu heeft hij zelfs de gele trui om de schouders.

Tony Martin komt uit Cottbus. André Greipel uit Rostock. Allebei uit de voormalige DDR. Ze zijn te jong om zich veel van het communisme te herinneren, maar met de val van een ideologie verdwijnt niet de volksaard. Dus ik weet wel zeker dat de Oost-Duitse mentaliteit hen met de paplepel is ingegoten. Hard werken. Toewijding.

Daarbij zijn mensen uit die contreien vaak bescheiden. Rustig en beleefd. Martin zit na een koers bijvoorbeeld het liefst in een hoekje door een autoblad te bladeren. En Greipel is zelfs zo'n heer dat hij niet kwakt, maar óm zijn concurrenten heen sprint - met een bocht zo groot dat het een wonder mag heten dat hij gisteren won.

Ik vind het geen verrassing dat Greipel en Martin het juist nu zo goed doen. Jarenlang hebben ze in eigen land hun vak moeten verdedigen. Nooit konden ze laten zien waar ze toe in staat zijn. Maar nu de ARD het wielrennen weer uitzendt, kunnen ze eindelijk de benen laten spreken. En dat doen ze, met de grootste on-Oost-Duitse grijns ooit waargenomen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden