’De mensen moeten je zien zitten’

door Fred Troost

Opeens stond hij in Nederland langs de lijn, op 10 oktober 2004 vanuit Zuid-Duitsland in Lichtenvoorde geparachuteerd. Mathias Eichinger, coach van Longa’59.

,,Lastig’’, lacht hij nu. ,,Ik was net aangekomen en Longa moest in het kader van de Top Teams Cup tegen Eczacibasi uit Turkije spelen. Zo’n zware Europese wedstrijd moet je dan coachen. Ik had één dag om een indruk van de speelsters te krijgen, kende nauwelijks hun namen. Stond ik daar, dacht ik: ’Wie is dat ook alweer?’ En dan moest ik beslissen of ik iemand wel of niet inzette.’’

Het liep goed af; Longa zegevierde met 3-0. Dat was, erkent hij, amper zijn verdienste. Tijdens de wedstrijd was hij gespannen: balde de handen, vertrok het gelaat, kauwde zijn kauwgom. Hij zei niet veel. Wat moest hij ook zeggen, wat voor instructies geven aan dit voor hem zo nieuwe, zo onbekende team?

Zijn reputatie was imposant. In twintig jaar trainerschap zaten vier jaren als bondscoach van de Duitse vrouwen. Voor hij naar Nederland kwam, was hij trainer bij Ulm, dat hij twee jaar achtereen naar de Duitse titel en beker voerde en waarmee hij de finale van de strijd om de Top Teams Cup bereikte. Maar Ulm kwam in financieel zwaar weer terecht, trok zich terug uit de hoogste Duitse liga en Eichinger stond op straat. Op dat moment belde Longa.

,,Elles Leferink kende mij, zij had bij Ulm gespeeld. Longa had de verbintenis met Jac van Gompel verbroken; zij zaten zonder coach. Of ik geïnteresseerd was...’’

Zo kwam hij, toen nog alleen, naar Longa, zonder Sara, de jonge labrador die hij in Ulm had achtergelaten. De hond, inmiddels volwassen, is nu zijn trouwste metgezel en net als hij in Lichtenvoorde geïntegreerd. Sara is er altijd bij, op trainingen en bij wedstrijden.

Eichinger is introvert. Hij is een beschouwer, geen schreeuwlelijk. Wat in zijn binnenste omgaat, is van hem. Hij houdt afstand, spat zijn emoties niet in het rond. Na een wedstrijd moet hij altijd even naar buiten, sigaretje roken, Sara over de kop aaien.

Wijst zo’n houding niet op eenzaamheid? Voelt hij zich niet alleen in die kleine, stille retraite in de Achterhoek? ,,Als ik me niet lekker zou voelen, was ik niet gebleven’’, zegt hij. ,,De mensen zijn gastvrij, herkennen me op straat, nodigen me op de koffie. Het sociale leven is hier goed.’’

Twee maanden zou Eichinger bij Longa blijven, was de afspraak (geld was er niet), maar hij diende het jaar uit.

Daarna vertrok hij. Maar de historie herhaalde zich; in november 2005 stapte zijn opvolger Matthieu voortijdig op en na een intermezzo met een interim-coach trad Eichinger weer aan. Hij traint Longa nu voor het derde jaar.

Om het geld hoeft hij het niet te doen, daar is hij duidelijk in. ,,Ik ben gelukkig co-commentator bij Eurosport. Dat is lucratief. Als ik dat niet had, zou ik hier niet kunnen blijven.’’

Het is geen dreigement, zeker niet. ,,Lichtenvoorde bevalt mij. Het voelt als thuis, maar...’’

Maar? ,,Ik probeer iedere twee maanden even naar Beieren te gaan. Ik moet de bergen zien, en de sneeuw. Het Beierse Woud is mijn geboortegrond, ik ben in een klein dorp opgegroeid. In München, waar ik studeerde, voelde ik me niet thuis; de Grootstad is niks voor mij. Ik ben een natuurmens.’’

Heeft hij op z’n 52ste nog ambities of is het landelijke Lichtenvoorde het eindstation? ,,Ik droom ervan ooit nog ergens bondscoach te worden. Niet meer in Duitsland, dat is geweest, maar wel op hoog niveau. Polen? Rusland? Ik heb er contacten. Of anders in Nederland, dat zou mooi zijn. Ik ben niet veeleisend, zou bij de jeugd kunnen beginnen en misschien doorgroeien...’’

Het klinkt als een open sollicitatie. ,,Nee, de mensen moeten je zien zitten en uit zichzelf naar je toe komen. Maar komen ze, dan sta ik daarvoor open.’’

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden